Cyprus dag tot dag


Dag 1 – Vrijdag 12 april 2019

Weer: Frisjes in Kiev
Doel: Aankomen in Kiev
Gereisd: Brussel – Kiev
Hotel: Old Port Hotel, €36,65

Vlucht van Brussel naar Kiev, Oekraïne

Ziezo, net na half 10 in de ochtend zijn we klaar om te vertrekken naar Brussel. Een half uur voor aankomst bel ik even met de parkeerplaats dat we eraan komen. We worden netjes opgewacht en als we onze auto hebben geparkeerd, kunnen we met bagage en al in de shuttlebus stappen. Tien minuutjes later worden we bij vliegveld Zaventem afgezet.

We zijn weer eens te vroeg. De balies gaan 2 uur voor de vlucht open, we moeten een half uurtje wachten. Dat doen we meteen maar in de rij die er inmiddels is gevormd.


Zaventem Airport

Zaventem Airport

Als we aan de beurt zijn, geven we bij het inchecken van de bagage aan dat die niet doorgelabeld moet worden naar onze eindbestemming. We hebben ze immers vanavond in Kiev nodig. De grondstewardess belt even om te checken of dat okay is. Ja hoor, geen probleem. Mooi. We gaan meteen maar door de controle en naar onze gate. Bij de gate wachten we even op het boarden. Het vliegtuig zit ramvol. Hoofdzakelijk met een enthousiaste kudde Belgische mannen van rond de 35. Die heel erg druk zijn en overal om ons heen lijken te zitten. We hebben ook nog een jankende baby, dus we zetten snel onze koptelefoons op. Zo slaan we ons door de komende 2,5 uur heen.


Zaventem Airport

Zaventem Airport

In Kiev moeten we buitenom het vliegtuig uit. Dan met de bus naar de terminal. Daar eerst door de paspoortcontrole, waar we een mooie stempel krijgen. We zien onze koffers al op de bagageband voorbij komen, dus we kunnen meteen naar buiten. Daar bel ik met het hotel, of ze ons op willen komen halen. Dat willen ze. Nog geen 10 minuten later stopt er een shuttlebusje, die ons vlot bij het hotel afzet. Gelukkig kunnen hotel en taxi (heen en morgen terug) met creditcard worden betaald. We hebben namelijk geen Oekraïense grivna. Dat is niet helemaal waar, we hebben er nog 102 van de vorige keer dat we hier waren, in 2017. Dat is maar liefst 3 euro. Nou ja, dat is een mooi tipbedrag voor de chauffeur.


Ukrainian Airlines

Ukrainian Airlines

Als we zijn ingecheckt, worden we naar onze kamer gebracht. Die is keurig, hoewel de bedden wel een beetje smal zijn. We nemen eerst even een kopje koffie en gaan dan naar de mall. Die is hier 3 minuten lopen vandaan. We hopen er iets te eten te kunnen vinden, want het is inmiddels 7 uur. Tijd voor diner. We vinden in de mall een pizzeria. Daar hebben ze een Engelse menukaart  en een vriendelijke dame die ons helpt. We kunnen ook hier met creditcard betalen. De pizza’s smaken prima en we zitten goed vol. We maken het kleine wandelingetje terug naar het hotel. Daar nemen we nog een kopje koffie en relaxen lekker tot we gaan slapen.


Dag 2 – Zaterdag 13 april 2019

Weer: Lekker, 23 graden
Doel: Aankomen op Cyprus
Gereisd: Kiev – Larnaca – Lapta
Hotel: Club Alda Hotel, €41,-

Vlucht van Kiev naar Larnaca, Cyprus

We vliegen om 10.15 uur door naar Cyprus. Daarom hebben we gevraagd of we om 8.15 met de shuttlebus weggebracht kunnen worden. Dat kan en dat betekent vroeg piesen vandaag. Ontbijten doen we daarom wel op het vliegveld. We zijn op tijd klaar en vlot op het vliegveld. We kunnen meteen de koffers gaan inchecken. Dan door de controle. En dat is chaos. Het is onwijs druk en er zit niet echt een duidelijke lijn in. Dus schuifelen we maar wat aan en mee. Als we die ellende hebben gehad, gaan we naar onze gate.


En weer verder

Daar is Cyprus

Dan naar beneden, waar even later het boarden begint. En dat is weer: inladen in bussen en naar het vliegtuig. We hebben deze keer mazzel, want de man die naast mij zit, wordt even later herenigd met zijn gezin. Hebben we mooi de rij van 3 voor ons 2-en. Ook deze vlucht weinig noemenswaardige dingen. Hij duurt 2 uur en 40 minuten en we landen om even over 1 in Larnaca, Cyprus. Land #60: check! We moeten eerst door de paspoortcontrole. Daarna kunnen we onze koffers ophalen.


Stukje Niemandsland in Nicosia
VN-zone
VN-gebied

We kopen nog even 2 flesjes drinken en gaan op zoek naar onze chauffeur. Die vinden we: iemand heeft een bordje “Andy Eysbroek” in zijn handen. We volgen de vriendelijke man naar een mooie ruime Mercedes-bus. Die brengt ons naar Girne, in het Turkse deel van Cyprus. Dat is 1,5 uur rijden vanaf Larnaca, in het Griekse deel. En dat is inclusief de oponthoud bij de grens in Nicosia, wat in het Turkse deel Lefkosa heet. Die grens is een heuse grens, waar we moeten stoppen.


Grens Noord-Zuid

Onze huurauto: Hyundai Elantra

Onze chauffeur gaat met onze 2 paspoorten langs de beambte. Aangezien de Mercedes donkere ramen heeft, kan de beambte ons niet zien en dat wil hij wel graag. Dus gooit Chauffeur de deur open. Kunnen wij de vriendelijke man gedag zeggen. Dan door, naar Girne. Dat in het Grieks Kyrenia heet. Het lijkt hier Friesland wel, met al die dubbele namen. Girne is niet zo ver meer, we zijn vlot bij Pacific-Rent-a-Car. Waar we, u raadt het niet, een auto hebben gehuurd.


Lapta, Noord Cyprus

Lapta, Noord Cyprus

Een vriendelijke Britse dame helpt ons met het betalen van de chauffeur. Die wil graag 40 pond of het equivalent in Turkse lira. Beide valuta hebben we niet, we hebben alleen eurootjes. Dus rekent de dame het even om. We betalen 50 euro en dat is inclusief fooi. De chauffeur lijkt tevreden. De papieren voor de auto worden in orde gemaakt en dan kunnen we op pad. Met onze Hyundai Elantra. We rijden eerst de verkeerde kant op, dus draaien we bij de rotonde weer om.


Lapta, Noord Cyprus

Ons hotel in Lapta

Oh, in Cyprus rijden ze links, vanwege het Brits koloniale verleden. Ook de schakelaars zitten in deze auto andersom. Andy geeft daarom consequent met de ruitenwissers de richting aan… Verder gaat het prima. Scheelt ook dat de auto een automaat is, dan hoef je over het schakelen tenminste niet na te denken. We rijden 16 kilometer verder, naar ons hotel in Lapta. Daar worden we vriendelijk begroet, met een vers kopje koffie. Onze kamer is lekker ruim, maar heeft totaal geen sfeer. Nou ja, we hoeven er alleen te douchen en te slapen.


Merit Hotel

Merit Hotel

Als we een beetje zijn gesetteld, gaan we eens kijken waar je hier zoal kunt eten. Langs de hoofdweg zitten genoeg restaurants. We rijden ook nog een rondje door Lapta zelf, dat gezellig tegen de berg aangeplakt ligt. Dan terug naar de hoofdweg, waar we een kebabzaak hadden gezien. Daar hebben we wel zin in. We bestellen kofta en kebab met een salade en drinken. Het is een uitgebreide maaltijd. Het is ook niet duur, 110 lire (€16,50) of 140 inclusief fooi. Oh ja, in dit Turkse deel gebruiken ze de Turkse lira. Daarom hebben we inmiddels ook even geld gehaald, wel zo makkelijk.

Na het eten rijden we richting zee en richting het gigantische en opzichtige Merit Hotel. Dat is er eentje van de Merit-keten. Naast hotel is het ook een casino en wellness center. Verderop staan er nog 2 uit de keten, aan de namen te zien steeds duurdere varianten. Nou, wij gaan lekker terug naar ons eigen betaalbare hotelletje. Daar relaxen we lekker voor we gaan slapen.


Dag 3 – Zondag 14 april 2019

Weer: Heerlijk, 25 graden
Doel: Sightseeing Noord Cyprus
Gereisd: Rondje bovenkant eiland, 130 km
Hotel: Club Alda Hotel, €41,-

Rondje bovenkant Noord Cyprus

Vandaag gaan we Noord-Cyprus verkennen. Maar eerst ontbijten. Dat is inclusief en is prima. Er is een buffet met verschillende soorten beleg en we krijgen lekkere gebakken eitjes. Na het ontbijt gaan we… Formule 1 kijken. De 1.000e race in Shanghai (been there). Vinden wij namelijk leuk. Aangezien die om 9 uur ’s ochtends Cyprus-tijd begint en tot ongeveer 11 uur zal duren, kunnen we dat prima eerst even kijken.


Pittoresk Karaman

Manden-winkeltje in Edremit

Maar daarna gaan we echt op pad. We rijden eerst naar het schattige Karaman. Dat is een pittoresk wit dorpje, dat tegen een berg aan ligt geplakt. Dat is een strategische locatie, want zo zagen ze back in the old days aanvallers vanaf zee aankomen. Konden ze zich voorbereiden. Volgens mijn reisgids is het inmiddels “one of the loveliest Cypriot villages”. De weg ernaartoe is al mooi. Het kronkelt omhoog, door de smalle straatjes van het plaatsje Edremit.


Vissers in Girne

Even tegenaan schurken

Dan komen we bij Karaman zelf, dat in het Grieks “Karmi” heet. Het is inderdaad erg schattig. En smal en klein. Het parkeerplaatsje bij de kerk in het centrum is vol, dus draaien we om voor een plekje net buiten het dorpje. Vanaf daar hebben we een prima zicht op Karaman. En op de kustlijn aan de overkant. Andy kan er even met zijn drone spelen, ook leuk. Die is voor het eerst mee op vakantie. De drone; Andy gaat altijd mee.


De haven van Girne

Of in het Grieks: Kyrenia

Als we zijn uitgekeken, rijden we naar de haven van Girne (aka Kyrenia). Dat wordt wel beschouwd als de toeristische hoofdstad van Noord-Cyprus. Je hebt er dan ook veel hotels, een mooi kasteel annex fort en gezellige terrasjes rond de haven. Er is iets te doen vanochtend, een marathon of zo. Het is er in elk geval aardig druk. Gelukkig vinden we vlot een parkeerplekje, waar we voor 5 lira mogen staan. Dat is 75 cent; heel wat anders dan de Hollandse tarieven!


Het kasteel annex fort

Haven en kasteel

We lopen naar de haven en kijken daar op ons gemakje rond. Het is er gezellig en het is heerlijk weer: 25 graden en zonnig. Wij vermaken ons wel even. Van Girne rijden we naar het St. Hilarion kasteel. Dat ligt op zijn eigen bergje. Of eigenlijk liggen er 3 kastelen op dat bergje. Die van St. Hilarion ligt in het midden en is het best bewaard gebleven. Samen met de andere 2 lijkt het wel een beetje op het kasteel van Sneeuwwitje.


Op weg naar St. Hilarion

Sprookjeskasteel

Het is in elk geval erg mooi om te zien, vooral van een afstandje. Daarbij moet je wel oppassen waar je stopt en waar je filmt of foto’s maakt. Er ligt hier namelijk ook een militair complex en de militairen stellen beeldopnames niet zo op prijs. We rijden ook maar even de berg op richting kasteel. We zijn er nu immers toch. Daar is het erg druk. Er staan 3 grote touringcars geparkeerd en nog een hoop auto’s. Daar hebben we geen zin in. We hebben sowieso niet echt de behoefte om het kasteel van binnen te zien. Heb je er 1 gezien…


En van dichterbij

Uitzicht vanaf het kasteel

Dus draaien we weer om en rijden naar Bellapais. Dat is een dorpje met een oud klooster. Of wat ervan over is. Vroeger heette dat de Witte Abdij, vanwege de witte habijten die de kloosterbewoners droegen. De parkeerplaats bij de abdij is vol. Gelukkig is er aan het begin van het dorpje ook een grote parkeerplaats, met voldoende plek. Daar parkeren we voor 5 lira en wandelen naar het centrum.

Eigenlijk lusten we best wel iets. We zien een mooi terras, dat iets hoger ligt en zo een mooi uitzicht biedt. Op het klooster en op de straat. We bestellen börek en kebab met drinken. Daar zijn we 73 lira voor kwijt, 100 met fooi. Terwijl we daar lekker zitten te eten, zien we de ene na de andere grote groep toeristen in het klooster verdwijnen. En er niet meer uitkomen. We kunnen ons voorstellen hoe druk het er in en om moet zijn. Daar hebben we geen zin in. We lopen er wel een keer omheen.


Straatje in Bellapais

De oude abdij

Dan terug naar de auto. Nu gaan we een stukje rijden. Langs de hele kust naar het westen, tot we niet verder kunnen. Dat is tot Cape Kormakitis. Onderweg ernaartoe moeten we uitwijken voor een busje, dat midden op de weg blijft stilstaan. De auto voor ons rijdt eromheen, dus wij ook. We horen een geweldig kabaal. Ohoh… Een stukje verder kijk ik snel of ik iets aan de auto zie. Nee, niks. Volgens Andy rijdt hij ook normaal en we horen niets geks. We gaan vrolijk verder.


De oude abdij

Lunch with a view

Het laatste stuk naar de kaap gaat over een gravelweg. Ik had gehoopt dat er aan het einde een vuurtoren zou zijn. Helaas. We moeten het doen met een geweldig uitzicht op een ruige kust. En dat is niet bepaald vervelend! Het waait hier wel enorm, een rustig wandelingetje is er niet bij. Als we zijn uitgewaaid, rijden we terug naar Lapta. Het is namelijk al bijna half 5 en Lapta is nog een uurtje rijden. Daar aangekomen kijken we nog een keer naar de auto. Nu zien we dat we wel degelijk schade hebben. De voorbumper zit een stukje los en er is lak vanaf. Andy kan de bumper nog enigszins terug op zijn plek krijgen, maar niet helemaal. Nou ja, we zien wel hoe dat afloopt. We zijn verzekerd, volgens mij ook voor deze schade.


Naar de west kaap

Laatste stukje onverhard

Op onze kamer frissen we ons eerst even op, voor we op pad gaan voor eten. We zijn al ettelijke keren langs een Indiaas restaurant gereden, Punjab genaamd. Volgens Tripadvisor scoort die 7e van de 53. Lijkt ons prima om vanavond te gaan eten. Zó jammer dat we er even niet bij hebben stilgestaan dat we allebei absoluut geen koriander lusten… En zó jammer dat dat door zo’n beetje elk gerecht, inclusief de rijst, zit… Kunnen die mensen niets aan doen.


Cape Kormakitis

Cape Kormakitis

En wij ook niet, want het schijnt genetisch te zijn bepaald of je koriander lust. Andy en ik hebben allebei het gatverdamme-koriander-gen. Daardoor vinden we ons eten niet zo lekker. We zijn dan ook blij als het op is. Gauw afrekenen: 149 lira (€22,50), 175 met fooi. We rijden nog even naar een supermarkt, voor drinken en een Magnum-ijsje als toetje. Dat laatste eten we in onze kamer op. We lummelen een tijd rond en voor we het weten is het half 11. Tijd om te slapen!


Dag 4 – Maandag 15 april 2019

Weer: Bewolkt maar droog, 20c
Doel: Nicosia, St. Barabas & Salamis
Gereisd: Lapta naar Dipkarpaz, 183 km
Hotel: Elausa Manastri, €45,-

Toeren naar Dipkarpaz

Het weer is wat minder vandaag. Het is bewolkt en maximaal 20 graden. Wat nog steeds lekker is. En gelukkig houden we het droog. Vandaag gaan we verder, naar het oostelijke puntje van Noord-Cyprus. Dat is op het deel dat ze Karpaz noemen. Voordat we daar naartoe gaan, gaan we hoofdstad Nicosia/Lefkosa bekijken. En voordat we dat gaan doen, gaan we ontbijten. Dat is net als gisteren best prima.


Girne Kapisi, of Kyrenia Gate

Museum Mevlevi Tekke

Na het ontbijt pakken we de laatste spullen in en om 9.15 zitten we in de auto, ready to go. Nicosia is ongeveer een uur rijden. Vlakbij de Girne Kapisi, of in het Grieks: Kyrenia Gate, zien we een parkeerplaats. Daar kunnen we voor 5 lira staan. Vanaf hier kunnen we eerst het Turkse deel van de stad bekijken en daarna doorwandelen richting het Griekse deel. Want zoals u vast weet, is Nicosia 1 van de laatste verdeelde hoofdsteden ter wereld.


Ataturk Square

In het Turkse deel

Zoals we bij onze aankomst hier op het eiland al hadden gemerkt, loopt de grens van Noord-Cyprus naar Zuid-Cyprus er dwars doorheen. De Turkse naam voor de hoofdstad is Lefkosa. In het Grieks heet het Nicosia, de naam die bij ons meer bekend is. Andy herinnert zich tenminste een lied van de Zangeres Zonder Naam… Aan de Turkse kant van de grens is een gezellige buurt, met smalle straatjes, oude huizen en kleine shopjes.


Het gezellige Büyük Han

Moskeetje op het binnenplein

Zoals in het gezellige Büyük Han. Dat was vroeger een soort herberg voor reizende handelaren, een karavanserai.  Het werd gebouwd in 1572 door de Ottomanen. Het is al voor allerlei doeleinden gebruikt. In de Britse tijd was het een gevangenis. Daarna woonruimte voor arme gezinnen. In 1990 werd het gerestaureerd en in gebruik genomen als cultureel centrum. Dat is het nog steeds, met daarbij kleine winkeltjes en terrasjes. Erg gezellig.

Als we zijn uitgekeken, lopen we naar de grens. Die bevindt zich in Ledra Street. Dat is zo’n beetje de hoofdader van de stad en het is de winkelstraat. Oh, en daar is een heuse grens, met beambten in een hokje. Je kunt er alleen als voetganger doorheen. Bij de hokjes moet je je paspoort laten zien. Eerst aan een Turkse beambte en bij het volgende hokje aan een Griekse. Ze doen iets met een computer en dan krijg je je paspoort terug. Ze mogen alleen geen stempel in je paspoort zetten, want het is natuurlijk geen officiële grens voor de rest van de wereld.


De grensovergang

De grensovergang

En dan zijn we in het Griekse deel. Daar begint dus de winkelstraat die Ledra Street (ook) is. Maar daar gaan we niet meteen doorheen. We slaan in plaats daarvan linksaf, naar de Panagia Faneromeni kerk. Dat is 1 van de oudste kerken op het eiland. Bizar verhaal: net als bij veel andere kerken wilden de Ottomanen er een moskee van maken. Ze stuurden imams om dat te regelen. Om onduidelijke redenen gingen die allemaal voortijdig dood. Dus hebben ze het maar opgegeven en bleef de kerk een kerk.

Die zijn ze nu aan het renoveren zijn, by the way. Best jammer, want zo zie je de mooie voorkant niet goed. We gluren even binnen rond. Dan vinden we het tijd voor koffie. Aan de overkant zit een gezellig tentje, met een terras buiten. Mooi. Na de koffie wandelen we rustig langs de kerk richting Ledra Street. Zo gaan we weer terug, weer de grens over naar het Turkse deel. Bij de grens is het nu wat drukker dan vanochtend. We moeten bij beide controleposten even wachten voor we aan de beurt zijn.


Prachtige muurschildering

Hee… daar heb je die gitarist live!

We wandelen terug naar de auto. We bedanken de aardige parkeermannetjes en rijden richting oostkust. Ons volgende stopje is bij St Barnabas Monastery, een mooi bewaard klooster. Waar ze gelukkig wc’s hebben, want we moeten best een beetje. De entree tot het klooster is 9 lira en plassen kost 2 lira per persoon. We kijken rond op de binnenplaats en gluren even binnen in het klooster. Daar hebben ze een verzameling iconen.


St. Barnabas Monastery

Het binnenplein

Aan de overkant is een klein kerkje, waar ik nog even ga kijken. Een trap leidt naar de kelder. Daar staat een grafkist en branden kaarsen en zo. Beetje luguber, ook omdat ik hier helemaal alleen ben… Later lees ik dat het kerkje eigenlijk een mausoleum is. Het herbergt het graf van Barnabas. Daarmee bedoelen ze niet de figuur uit Kuifje, maar de Bijbelse figuur. Die kwam hier het woord verkondigen, maar werd er vermoord. Dus.

Van het klooster rijden we verder, naar Salamis Ancient City. Dat is, u raadt het al, een oude ruïnestad. Ook hier is de entree 9 lira per persoon. Voor dat geld heb je wel een heel stuk meer bezienswaardigheid dan daarstraks bij Barnabas. Ooit was Salamis de voornaamste stad van Cyprus. Het ligt namelijk lekker strategisch, tussen Azië, Europa en Afrika in. Na eerst een aantal aardbevingen te hebben overleefd, legde de stad het loodje in de 7e eeuw.


Het binnenplein van Barnabas

Het binnenplein van Barnabas

In de 7e eeuw werd het verwoest door Arabieren, die het eiland aanvielen. Het is daarna niet meer herbouwd. Nee, het werd geplunderd en uiteindelijk bedolven onder zand. Pas in 1952 werd de stad herontdekt en uitgegraven. Dat ging door tot 1974, het jaar dat Cyprus deels bezet werd door Turkije. Door die bezetting lag de uitgraving ruim 20 jaar stil. Pas in 1998 ging men verder. Nu is het een prachtige historische site, waar de restanten van vooral Romeinse bouwsels te vinden zijn.

Daar kun je heerlijk tussendoor wandelen. Dus dat doen we en daar vermaken we ons een tijdje mee. Als we later beide tickets, voor Salamis en voor Barnabas, nog eens bekijken, zien we dat die gelijk zijn. Dat doet vermoeden dat het eigenlijk 1 ticket voor beide bezienswaardigheden was… Nou ja, die extra €1,35 per ticket kunnen we nog wel missen. Als we zijn uitgekeken bij Salamis, gaan we op weg naar ons onderkomen voor de komende 2 nachten.


Salamis ligt aan de kust

Salamis Ancient City

Onderweg tanken we eerst een keer. We hebben uitgerekend dat we met 30 liter op en neer moeten kunnen. Dus laten we er 30 liter ingooien. We mogen de auto namelijk leeg inleveren. Benzine is hier erg goedkoop, slechts 83 cent per liter. Dat is de helft van wat we in Nederland betalen. Goed, met iets vollere tank rijden we naar ons hotel. Dat ligt op het oostelijke puntje van het schiereiland Karpaz. Of gewoon op het uitsteeksel rechts aan het eiland.

Het gebied is nog geen 1.000 km2 groot. Maar dat is wel 27% van Noord Cyprus. Ons hotel ligt in de midddle of nowhere en het is erg mooi. We zijn de enige gasten vanavond, heerlijk rustig dus. We worden begroet door 2 lieve Turkse dames. Ze spreken geen woord Engels, maar dat geeft niet. We worden naar onze kamer gebracht. Het is een mooie, ruime kamer, van alle gemakken voorzien.


Ons hotel van boven (drone foto)

Heerlijk en veel te veel eten

Andy vraagt met behulp van Google Translate of het restaurant vanavond open is. Dat is het, we kunnen om 7 uur eten. Het is nu half 5, dus kunnen we mooi nog even lekker relaxen. Binnen, met de kachel aan. Het is namelijk een beetje gaan regenen en de temperatuur is behoorlijk gedaald. Om 7 uur melden we ons in het restaurant. Daar staat al een gedekte tafel klaar, met allerlei hapjes. We hebben soep die we niet helemaal thuis kunnen brengen. Beetje zurig, maar wel lekker.


De hotelkamers

Prachtig gebouw

Er is heerlijk gebakken brood, een gevulde groentewrap, börek, salades, humus, olijven, geroosterde artisjok. En dan brengt Mustafa, de man des huizes, nog een hele lading lamsboutjes en kippenboutjes. Erg lekker allemaal – en erg veel, we zitten bomvol. Als toetje krijgen we plakjes appel en sinaasappel. Wij weten wel waar we morgen weer eten! We bedanken de lieve mensen uitgebreid en gaan dan uitdijen op onze kamer. Lekker douchen en bij de kachel nog een film kijken.


Dag 5 – Dinsdag 16 april 2019

Weer: Zon en regen, ca. 17c
Doel: Sightseeing Karpaz
Gereisd: Rondje Karpaz, 198 km
Hotel: Elausa Manastri, €45,-

Sightseeing Karpaz Peninsula

We worden om 8 uur verwacht voor het ontbijt. Daar was geen discussie over mogelijk. Dus gehoorzamen we. Het is een uitgebreid Turks ontbijt, met veel zoete gerechten, een gekookt eitje, lekkere gebakken worstjes en natuurlijk koffie. En versgebakken brood. Heerlijk. Na het ontbijt gaan we Karpaz bekijken. Qua weer hebben we vandaag een minder goede dag. Er worden buien voorspeld.


Cyprus is prachtig!

Kaap Apostolos Andreas

Nu schijnt de zon nog en daarom gaan we eerst naar het uiterste puntje, naar de Kaap Apostolos Andreas. Dat is op het uiterste noordoostelijke puntje. De route ernaartoe is prachtig, langs de kust en de bergen. Vlak voor we het park binnenrijden, stoppen we op een parkeerplek boven de kust. Daar kan Andy mooi met zijn drone vliegen. Het is immers windstil. Dan rijden we door, tot aan het Andreas-klooster. Dat ziet er meer uit als een toeristisch centrum met een groot motel dan als een leuke bezienswaardigheid.


Nee hoor, we wachten wel even

Wilde ezels

Dus rijden we verder, het hele slechte stuk weg op, naar de kaap. Dat is een zandweg met kuilen en keien. En plassen, want het heeft vannacht of vanochtend geregend. Gelukkig geen al te grote modderpoel. Dan was die weg ook niet te doen. Voor ons rijdt een pick-up, die hier zo te zien al vaker heeft gereden. Kunnen we mooi zijn spoor langs de grootste kuilen volgen. Uiteindelijk komen we bij het meest oostelijke puntje aan.


Dat noemt zich een Weg

Het eindpunt

Daar is een bergje met 2 vlaggen erop. De Turkse vlag en de vlag van de “Turkse Republiek Noord-Cyprus”, zoals dat officieel-onofficieel heet. En er zijn 2 prachtige baaien, met heerlijk helderblauw water. Ook zien we wilde ezels. Die heb je in dit deel van het eiland erg veel. Terwijl Andy nog even met zijn drone speelt, beklim ik het bergje met de 2 vlaggen. Fantastisch uitzicht!. Als we uitgekeken zijn, beginnen we aan de terugtocht. Die is net zo lastig als heen.


Wauw.

En Wauw.

Als we van het onverharde stuk af zijn, zien we bij het oude klooster van Andreas maar liefst 8 touringcarbussen staan. Blij dat die niet dat slechte stuk weg op kunnen! Wij rijden snel verder, terwijl de eerste regendruppen vallen… Yup, we krijgen een hevige hoosbui voor onze kiezen. Gelukkig zitten we droog. Als het getik van de regen is opgehouden, horen we een ander soort getik. Van onder de auto…


Bijzonder

Van bovenaf met de drone

We gaan maar eens kijken waar dat vandaan komt. Ohoh… De bodemplaat hangt half los en sleept over de grond. Dat is het geluid dat we hoorden. Die moeten we los hebben gereden, net op die slechte weg. Aangezien we geen garage tegenkomen, rijden we terug naar het hotel. Daar probeert Andy met de steel van een schep de bodemplaat er helemaal af te krijgen. Volgens hem kunnen we die best missen namelijk. Oh okay.


Andy fixt de auto

Gewoon, met de steel van een schep

De lieve dame van het hotel komt kijken wat we aan het uitspoken zijn. Tja, hoe leg je dat nou uit, als je geen Turks spreekt en zij bijna geen Engels? Andy krijg het laatste stuk niet los. Dus vraag ik een zaag. Dat kun je ook makkelijk uitbeelden. Met die zaag lukt het wel en we kunnen laten zien wat we van de auto hebben gesloopt. De dame moet, net als ik, erg lachen. Ze biedt ons koffie of thee aan. Nou, lekker!


Restaurant onderweg

Kerkje onderweg

Oh ja, ondertussen is er een nieuwe plensbui aan de gang. Duurt gelukkig niet lang, maar we moeten er wel even doorheen. Nou ja, met de thee zitten we het wel uit. We gaan even naar onze kamer, accu’s opladen, plassen, dat soort dingen. Dan breekt de zon weer door, dus kunnen we weer op pad. We komen alleen niet verder dan het restaurant, want we móeten eerst Turkse börek eten. Oh okay. Het is heerlijk – maar nu hou ik ook erg van börek.


Naar de noordkust

Indrukwekkende bergen wel

Dan gaan we wel op pad. Via de noordkant, naar het 10e -eeuwse kasteel Kantara. Of eigenlijk is het een ruïne. Het ligt op een berg, 630 meter boven de zeespiegel. De route ernaartoe is prachtig. Eerst langs de kust, dan steil de berg omhoog. De weg slingert en doet en het uitzicht is fenomenaal. Bij het kasteel zelf blijkt dat je het laatste stuk naar boven met de trap moet doen. Mwa, dat zijn iets teveel treden naar onze zin. We bewonderen het wel van onderen.


Uitzicht vanaf Kantara Castle

Uitzicht vanaf Kantara Castle

Dan kronkelen we weer terug naar beneden. Weer die mooie weg langs de kust terug. We steken over naar de zuidkant, naar een piepklein kerkje genaamd Panayia Kanakaria. Het is verlaten en ziet er een beetje vervallen en verwaarloosd uit. Het is wel erg mooi. En het is een fraai contrast met de spierwitte moskee aan de overkant. Het kerkje is uit de 5e eeuw en was de eerste Grieks-orthodoxe kerk op heel Cyprus.


Kantara Castle

Kantara Castle

Hoe ik dat weet? Nou, er is een oud mannetje aangekomen, dat me graag rondleidt en vertelt over het kerkje. Het is een schat van een man, genaamd Erol. Vroeger in zijn werkbare jaren was hij politieman. Trots laat hij mij zijn pasje van toen zien, met een foto van een erg jonge Erol erop. Hij vertelt van alles, over de gestolen iconen en het heilige water in de put. Als ik iets wil weten moet ik het vragen, en als hij het weet zal hij het vertellen. Dat is goed.


Panayia Kanakaria en de moskee

Panayia Kanakaria

Tot slot wil hij lavendel voor me plukken. Vooruit, ik loop wel mee. Ondertussen vertelt hij nog meer. Dan vind ik het tijd om afscheid te nemen. Met een bosje lavendel in mijn handen. Erol poseert nog even voor de camera en zwaait ons dan uit, nog even roepend hoeveel mazzel we hebben met het weer. Klopt! We zijn precies tussen de buien doorgegaan. En die buien waren niet kinderachtig.


Panayia Kanakaria

Het bijgebouw voor de monniken

We nemen een prachtige route langs de zuidkust terug naar ons hotel. Wauw, wat is het hier toch mooi. Ik zou er zo kunnen wonen. Prachtige natuur, ontzettend gastvrije mensen en 300 uur zon per jaar. Wat wil je nog meer? Terug bij ons hotel maken we nog wat opnames van het complex. Andy doet dat met zijn drone en kan zo mooie foto’s van bovenaf maken. Hij laat ze aan Mustafa zien. Die vindt het fantastisch.

Hij gaat meteen iemand bellen en geeft Andy de telefoon. Geen idee wie het is, maar ze spreekt Engels en ze zou graag de foto’s willen ontvangen. Dat kan hoor, geen probleem. Ondertussen zijn we bij de open haard neergezet, met thee en hazelnootjes. En ik krijg de menukaart in mijn handen gedrukt, om iets voor vanavond uit te zoeken Uhm, doe maar iets met kip. We kletsen weer wat via vertaalprogramma’s.


Het kleine kloostertje aan de overkant

Of wat ervan over is

Dan brengen we onze spullen naar de kamer en frissen ons even op. Om 7 uur melden we ons voor het diner. Dat is weer heerlijk en weer veel teveel. Mustafa ziet dat Andy insuline inspuit. Hij wijst op zichzelf: ook een diabetes patiënt. Een tijdje later komt hij aanzetten met een fles met een of ander drankje. Hij schenkt een bodempje in 2 glazen, mengt dat met water en biedt Andy 1 glas aan. Hij neemt zelf het andere. We begrijpen dat het helpt voorkomen om insuline te moeten spuiten. Oh okay.

Als we echt niks meer op kunnen, krijgen we nog verschillende soorten fruit als toetje. We doen ons best daar nog iets van op te eten. Als wij bijna klaar zijn, gaat het drietal zelf ook eten. Ze reageren blij verrast als we ze via de vertalert smakelijk eten wensen. Zo, wij gaan eens even uitbuiken en lekker relaxen, voor we onder de wol kruipen.


Dag 6 – Woensdag 17 april 2019

Weer: Heerlijk zonnig, 23c
Doel: Famagusta en naar Limassol
Gereisd: Dipkarpaz – Larnaca – Limassol, 340 km
Hotel: Marianna Apartments, €53,10

Van Dipkarpaz naar Limassol

Vandaag verlaten we het Turkse deel van Cyprus alweer. Wat gaat de tijd snel zeg! Gisteren hebben we niets afgesproken over het ontbijt, maar we denken dat we weer om 8 uur worden verwacht. Zó jammer dat we pas om 7.45 wakker worden… We haasten ons in onze kleren en naar het restaurant. Daar worden we alweer hartelijk begroet. We moeten bij de open haard komen zitten, tot de tafel voor ons is gedekt.


On the road again

Weer langs die mooie bergen

Dan kunnen we ons weer tegoed doen aan de Turkse lekkernijen. Dat is vandaag gebakken ei met een tomaat-ui mengsel, börek, brood en allerlei zoetigheden. Lekker hoor. Als we vol zitten, gaan we ons verder klaarmaken voor vertrek. Mustafa staat erop ons te helpen met de bagage inladen. We moeten nog even binnen komen zitten. Ik overhandig het briefje dat ik gisteren met behulp van Google Translate heb geschreven.


Richting oostkust

De vestingmuur van Famagusta

Daarin bedanken we ze in het Turks voor de gastvrijheid en vertellen we hoe we hebben genoten van het heerlijke eten, de fantastische natuur en de geweldige mensen. Dat wordt erg gewaardeerd. Aysem brengt ons een flesje met het sap dat Andy gisteren van Mustafa kreeg, dat helpt bij diabetes. Wat lief! Mustafa gaat het pinapparaat opstarten en zodra die het doet, rekenen we af. Het is 90 euro voor de 2 overnachtingen en 52 voor de heerlijke maaltijden. We vinden dat ze een dikke fooi hebben verdiend, we maken er €175,- van.


Op de vestingmuur

Voor een fantastisch uitzicht

Als de financiën zijn afgehandeld, nemen we afscheid. Andy krijgt 2 dikke knuffels van Mustafa, ik een hand en een glimlach. Ja, het blijven wel moslims, dus weinig fysiek contact tussen mannen en vrouwen. We geven natuurlijk Aysem en de dame-waarvan-ik-de-naam-nog-steeds-niet-weet ook een hand en dan gaan we echt op pad. Zien we daar nu een traantje in Mustafa’s ogen? We worden uitgezwaaid terwijl we terugrijden richting bewoonde wereld.


Famagusta

Aka Gazimagusa

We nemen dezelfde mooie kustweg als gisteren, richting Girne. Tot we kunnen afslaan naar Famagusta. Of, zoals het in het Turks heet, Gazimagusa. Ooit een belangrijke havenstad in Cyprus. Maar ja, toen kwam die Turkse bezetting. Havens in Noord-Cyprus worden internationaal niet erkend en daardoor stopte de bloei van de stad in 1974. Nu is het een gezellige kustplaats met een mooi oud centrum. Dat oude centrum is ommuurd. En daar zijn wij naar onderweg.


Lala Mustafa Pasha moskee

St. George Kilisesi

We parkeren net binnen de vestingmuur. Daar kun je helemaal opklimmen, op die muur. Heb je een mooi uitzicht over Famagusta. Dus dat doe ik, terwijl Andy lekker op een bankje blijft zitten. Het is trouwens heerlijk weer vandaag, 23 graden en zonnig. We hebben alleen niet alle tijd van de wereld om daar van te genieten. Daarom besluiten we een rondje door de stad te rijden, in plaats van te lopen. We rijden langs de oude kerk en basiliek en nemen een kijkje op het centrale plein. Wat een leuk plaatsje is het.

Wij gaan echter verder, want we hebben dus nog een druk programma. Eerst moeten we in Girne bij de autoverhuurder zien te komen. We rijden terug naar de noordelijke kustweg en volgen die verder naar het westen. In Girne is het erg druk. Wat best gek is, op een doordeweekse woensdagmiddag. Het duurt even voor we op de juiste plek komen. Komt vooral doordat de navigatie ons perse via een doodlopende straat wil laten rijden… Dat gaat niet! We zoeken het zelf wel uit en komen uiteindelijk in de juiste straat terecht.


Lala Mustafa Pasha moskee

Venetiaans Paleis

We rijden de parkeerplaats van Pacific op en laden alle spullen uit. Andy biecht op dat we schade hebben gereden. Op dat putdeksel, op dag 3, weet u nog? Och geen probleem, het is allrisk verzekerd. Oh okay. Het blijkt dat ik de  taxi naar het vliegveld pas om 3 uur heb besteld. Het is nu half 2. Hmm, dat is dan een vergissing geweest, want we willen nu eigenlijk wel die kant op. De chauffeur wordt gebeld. Hij doet zijn best eerder te komen. Dat lukt, om 14.15 komt hij eraan.

We stappen met al onze zooi in en leunen dan de komende 1,5 uur achterover. Nou ja, niet helemaal. In Nicosia moeten we weer door de grens en moeten onze paspoorten getoond worden. Deze keer geen gegluur in de auto, we kunnen vlot verder. We worden op het vliegveld van Larnaca afgezet. Waar het bewolkt en een stuk frisser is dan daarstraks in Noord-Cyprus. De chauffeur biedt aan ons weer terug naar het noorden te rijden. Verleidelijk, maar toch maar niet. We betalen de chauffeur weer 50 euro en nemen afscheid.


De volgende huurauto: Kia Rio

On the road again

We zoeken de balie van Sixt, waar we de volgende auto hebben gehuurd. Daar worden we vlot geholpen en we kunnen met papieren en bagage naar de parkeerplaats van Sixt. Daar staat een Kia Rio al klaar. Die best een kleine kofferbak heeft, blijkt. De stoelen moeten plat om onze koffers erin te krijgen. Goed, we kunnen naar onze eindbestemming van vandaag. Dat is in Limassol, ongeveer 1,5 uur rijden. Dat gaat lekker vlot over de snelweg. We beginnen met een regenbui, maar al gauw breekt de zon door en loopt de temperatuur op naar 21 graden.


Zuid Cyprus

Regio Limassol

We zoeken en vinden ons hotel in Limassol. Dat in het Grieks Lemesos heet. Oh, dat is wel grappig. In het noordelijke deel was alles in het Turks en Engels geschreven. Hier is alles in het Grieks en Engels. Bij ons hotel worden we vriendelijk verwelkomt en we krijgen de sleutel van onze kamer. Dat eigenlijk een appartement is. Het is in elk geval heerlijk ruim en we hebben een terrasje. Als we zijn geïnstalleerd en een kop koffie op hebben, gaan we op pad voor eten.


Regio Limassol

Regio Limassol

We hebben geen zin meer in auto rijden. En na die uitgebreide maaltijden de afgelopen 2 dagen, hebben we ook niet zo’n zin in uitgebreid eten. Dus als we een grote M zien… Die hebben een shrimp-burger in de aanbieding. Frietjes en milkshake erbij, 14 euro armer, prima. Nou ja, het blijft gewoon Mc Donaldsvoer. Voor vandaag goed genoeg. We komen langs een supermarkt, waar we meteen even drinken inslaan. Dan wandelen we terug naar ons appartement. As usual lekker relaxen voor we gaan slapen.


Dag 7 – Donderdag 18 april 2019

Weer: Heerlijk in het dal, fris in de bergen
Doel: Aphrodite en Troödos gebergte
Gereisd: Limassol – Kissonerga, 216 km
Hotel: Anna Hotel, €57,20

Van Limassol naar Kissonerga

We worden om 8 uur wakker, net voordat het gestommel in de ontbijtruimte begint. Gelukkig maar, want die ruimte is bijna naast onze kamer. Het ontbijt is inclusief, dus schuiven we zelf ook aan. Om half 10 checken we uit en kunnen we op pad. We gaan naar het westen van Cyprus. En dat doen we via het Troödosgebergte. Maar eerst gaan we de Rots van Aphrodite bekijken. De Griekse naam en de naam die je hier op de bordjes ziet, is Petra tou Romiou.


De baai van Aphrodite

Aka Petra tou Romiou

Op deze plek is de Griekse Godin van de Schoonheid uit de golven van de zee geboren. Ze stond op een schelp, die werd voortgetrokken door 2 dolfijnen. Echt waar. Wil je net als Aphrodite de eeuwige jeugd hebben? Zwem dan rondjes om 1 van de rotsen. Elk rondje maakt je een jaar jonger. Dat of je wordt niet ouder, omdat de stroming er te sterk is om in te zwemmen… Maakt allemaal niet uit, het is in elk geval een prachtige plek om rond te hangen.


Eigenlijk bestaat de Rots van Aphrodite

uit meerdere rotsen

Het gebied ligt net naast de snelweg, dus je hoeft er ook geen kilometers voor om. Wij genieten van de baai, de krijtachtige rotsen en het schitterende helderblauwe water. Het is ook nog eens heerlijk weer en erg lekker hier aan de kust. Het is er gelukkig ook niet idioot druk. Het is ook nog vroeg in het seizoen en nog niet warm genoeg voor strandbezoekjes. Andy laat er zijn drone uit, terwijl ik van het zonnetje geniet.


Serieus, sneeuw

In het Troödosgebergte

Van de kust rijden we het Troödosgebergte in. Dat gaat over een prachtige kronkelweg omhoog, tot aan de hoogste top Olympus. Die is maar liefst 1952 meter hoog en er ligt sneeuw op. Serieus. Eeuwige sneeuw, lijkt het wel. Betekent dat er in de winter op Cyprus geskied kan worden. Getuige ook de stoeltjesliften, die hier verder omhoog de berg op gaan. Wij houden niet van sneeuw, dus toeren we rustig verder. Moet ook wel, dat rustig, want onze Kia Rio heeft 0 power. Die trekt geen worst van tafel. Dus.


In het Troödosgebergte

Smalle straatjes

Onderweg hebben we 2 stopjes gepland. Het eerste is bij het klooster van St. John Lampadistis. Die staat op de Werelderfgoedlijst van UNESCO, net als 7 andere kerken die in dit gebergte liggen. Dit klooster heeft 3 kerken onder 1 dak. We moeten een heel smal en steil weggetje naar beneden om er te komen. Maar dan heb je ook wat: een schattig klein kloostertje. Als je dat weggetje te spannend vindt, kun je ook bovenaan het dorp parkeren en de lift nemen. Heb je meteen een mooi uitzicht op het complex.


Kalopanagiotis

Kalopanagiotis

Voor de deur van het hoofdgebouw zitten 2 Griekse priesters. Ik vraag of het geen probleem is dat ik blote schouders heb. Ik ben namelijk niet echt gekleed op bezoek aan een religieuze instelling, met mijn korte broek en topje. Maar het is geen probleem. Als ik maar geen foto’s maak binnen. Is goed hoor. Binnen is net een groep toeristen met een gids aan het rondkijken. Ik kan me stiekem een beetje afzonderen en heel zachtjes een foto maken… Sst.


St. John Lampadistis

St. John Lampadistis

Als ik ben uitgekeken, gaan we weer verder. Weer over het smalle weggetje door het plaatsje. Maar goed dat het smalste deel eenrichting is. Passeren is echt geen optie. De route gaat zo nog een stukje door, over een smalle kronkelweg door kleine plaatsjes. In één daarvan komt ons een gigantische vrachtwagen tegemoet. Geen idee wat die hier nou moet, dat gaat toch niet op deze smalle weggetjes! Wij moeten namelijk achteruit, tot we een uitwijkstukje vinden. Pas dan kan de vrachtwagen passeren. Idioot.


Stiekem een foto gemaakt…

Sst…

We rijden weer lekker verder, naar het volgende klooster. Dat is het Kýkkosklooster. Het is geweldig groot en erg goed onderhouden. Er zijn prachtige muurschilderingen en mooie omloopjes, waar je allemaal kunt rondkijken. Er is ook een museum geloof ik. Daarvoor moet je entree betalen. Wij houden het bij dit deel. Dit klooster stamt uit de 11e eeuw, maar de huidige gebouwen zijn een heel stuk jonger, uit de 19e eeuw.


Kýkkosklooster

Kýkkosklooster

Behalve schitterend klooster is het ook een belangrijk pelgrimsoord. Komt door het icoon van de Heilige Lucas dat er hangt. De mozaïeken op het poortgebouw vertellen het verhaal van het icoon en de totstandkoming ervan. Ik heb niet geluisterd, dus ken het verhaal niet, sorry. Voor de deur van het klooster staat een snackkar. Lekker, we hebben wel zin in een ijsje en cake, voor we verder gaan. We mogen nog een uurtje zo door de bergen toeren, voor we bij onze eindbestemming komen.


Kýkkosklooster

Kýkkosklooster

De komende 2 nachten slapen we in Kissonerga, dat vlakbij Paphos ligt. We worden hartelijk begroet en krijgen een fantastisch appartement. Het is erg groot, met een woonkamer, open keuken, aparte slaapkamer, badkamer en balkonnetje. Vanaf ons balkon hebben we uitzicht op het zwembad. Als we zijn geïnstalleerd, wandelen we naar het centrum. Het is namelijk 6 uur geweest, tijd om te gaan eten.


Kýkkosklooster

Kýkkosklooster

Op ongeveer 500 meter lopen zit restaurant Kambana. Ook hier worden we weer hartelijk begroet. Wat zijn de mensen op Cyprus toch allemaal aardig! We kiezen een tafeltje op het terras en bestellen de Cypriotische meze, een specialiteit hier. Eigenlijk zijn het tapas, maar dan met gerechtjes van hier. We krijgen allemaal lekkere hapjes. Nou ja, op de soort bloedworst na, die lusten we niet. De katten op het terras gelukkig wel, dus laten we die mee eten.


Ons hotel met zwembad

Onze ruime living met keuken

Net als we ons afvragen of er nog veel meer komt, krijgen we het laatste gerechtje. En daarna nog fruit na. Pfoe, we zitten inmiddels ook aardig vol! We vragen de rekening. Het is 34 euro, 40 met fooi. Niet duur, voor zoveel lekker eten. Een klein stukje verderop zit een supermarkt, waar we drinken halen. Dan wandelen we rustig terug naar ons hotel. Uitbuiken, relaxen, lekker slapen!


Dag 8 – Vrijdag 19 april 2019

Weer: Heerlijk! Zon en 25 graden
Doel: Akamas Peninsula
Gereisd: Rondje West Cyprus, 114 km
Hotel: Anna Hotel, €57,20

Rondje West Cyprus en Akamas Peninsula

It’s a beautiful day. De zon schijnt, we hebben best lekker geslapen en nu gaan we ontbijten. Voor 7 euro kunnen we een uitgebreid Engels ontbijt krijgen. Graag zonder bonen, met tomaat, alstublieft dank u wel. Na dit stevige ontbijt kunnen we op pad. We gaan vandaag de Akamas Peninsula bekijken. Dat is het westelijke hoekje van Grieks Cyprus en het is het laatste stukje ongerept Cyprus dat er is. Het is beschermd natuurgebied, waar niet gebouwd mag worden.


Oh ja, het is Pasen

Uitzochtje

Gelukkig maar, want de hele kust hier staat al vol met hotels en resorts. Dit stuk Cyprus is duidelijk een stuk toeristischer dan het noorden. Het is zelfs best een beetje druk. We moeten er niet aan denken hoe het hier in het hoogseizoen is. Neemt niet weg: het is hier prachtig! We volgen een route naar het noorden, waar we afslaan naar Latchi. Dat is meteen het eindpunt van de bebouwde wereld. Vanaf daar begint het natuurgebied. Daar kun je alleen met een hoge 4×4 auto komen.


Philippe van Aphrodite Safari Tours

Philippe vertelt leuk

Als we hebben geparkeerd, zien we zo’n 4×4 staan. Die brengt je voor €15,- per persoon heen en terug over de Akamas Peninsula. Als je wilt, kun je er uitstappen en een tijdje bij bijvoorbeeld de Blue Lagoon rondhangen. Net als op Malta is dat een mooie baai met schitterend blauw water. En partyboten, ook net als op Malta. De weg ernaartoe is erg ruig. We hobbelen en bobbelen er overheen. Niet te doen met een gewone auto.


Uitzicht op de baai en de slechte weg

Beetje smalletjes

Na ongeveer een half uur zijn we bij het eindpunt Fontana Amorosa. Dat betekent “Fountain of Love”, oftewel de “Liefdespoel”. Volgens de legende bracht Aphrodite haar lovers hiernaartoe om te funzen. En als je een slok neemt van het water, word je verliefd op de eerste de beste die je ziet. Denk dus goed na wie er in je buurt staan, als je dat doet – er lopen bijvoorbeeld wilde geiten rond… We besluiten om inderdaad een tijdje rond te hangen, maar dan graag bij de Blue Lagoon, een klein stukje terug. Dus zet chauffeur Philippe ons daar af.


Alleen te doen met een 4×4

Prachtig verborgen baaitje

Gaan wij eens lekker genieten van het heerlijke weer. En Andy speelt nog even met de drone. We hebben blijkbaar Philippe verkeerd begrepen. We dachten dat hij ons om 10 voor 1 weer komt ophalen. Dat blijkt 10 voor 2 te zijn. Ach, maakt niet uit, er zijn vervelender plekken om te zitten! Philippe komt ons dus weer netjes ophalen en we hobbelen het hele stuk terug. Het is nu een stuk drukker op de weg dan vanochtend. Veel wandelaars ook.


De Blue Lagoon

De Blue Lagoon

Oh ja, want je kunt natuurlijk ook lopen. Duurt even, want het is 7 kilometer heen en dus ook weer terug. Maar dan heb je ook wat. Dorst en klotsoksels, waarschijnlijk. We komen ook een aantal tegenliggers tegen. En dan is het even uitkijken en puzzelen hoe je elkaar passeert op de smalle weg. Weer terug in de bewoonde wereld nemen we afscheid van Philippe. Prettige man met mooie verhalen. We kopen snel 2 ijsjes, zodat we hem nog fooi kunnen geven. Vier piek, meer hebben we niet. We moeten nodig weer eens geld pinnen.


Andy laat de drone uit

Partyboten in de Blue Lagoon

Als de ijsjes op zijn, loop ik nog even naar het Bad van Aphrodite. Dat ligt aan het einde van een botanische tuin, een kort wandelingetje vanaf de ijsjes-tent. Hier badderden Aphrodite en Adonis. Die laatste nam een slok van het water en werd op slag verliefd op Aphrodite. Vader Zeus vond dat maar niks, dus vermoordde hij Adonis. Opgelost. Het bad is een soort meertje in een rotswand. Tenminste, ik vind “grot” een groot woord voor wat het is. Er staat net een kudde Duitsers als ik er aan kom. Voordeel van zo’n bus met toeristen is dat die tegelijk aankomen en ook tegelijk weer gaan. Als ik 5 minuutjes wacht, heb ik het fenomeen even voor mezelf. Mooi.


Het Bad van Aphrodite

Uitzicht vanaf de botanische tuin

Terug naar Andy en naar de auto. We toeren rustig richting zuidkust, om het haventje en de kerk in Agios Georgios nog even te bewonderen. Daar is ook een restaurant. We hebben wel zin in wat drinken en misschien een hapje eten. Andy bestelt een omelet, ik een lekkere baklava. Is niet goedkoop, we moeten €15,- afrekenen. We gaan verder langs de kust, richting Paphos. Nu merk je goed hoe toeristisch het hier is. Het is namelijk best druk op de weg en we rijden tussen de hotels en restaurants door.


Toeren door west Cyprus

Toeren door west Cyprus

In Paphos willen we het kasteel bezoeken. Zó jammer dat de weg is afgesloten en onze navigatie geen goed alternatief weet te bieden. Dan laat maar hoor, we gaan wel terug naar ons hotel. Het is ook al bijna 5 uur. We gaan ons eerst eens opfrissen. Tegen 7 uur gaan we op pad voor eten. We zullen wel eerst geld moeten halen, want we hebben echt niets meer. Dat kan alleen niet lopend, te ver weg. We rijden naar de dichtstbijzijnde pinautomaat en nemen daar nog wat eurootjes op. Ik ben nog steeds chagrijnig dat dat €3,95 kost, voor gebruik van de machine. Maar ja, om nou een kilometer verder te gaan rijden… Maar toch: belachelijk!


Haventje van Agios Georgios

Kerk in Agios Georgios

We rijden terug naar het pleintje vlakbij ons hotel en schuiven aan op het terras van Kambara, waar we gisteren ook aten. Vandaag houden we het wat simpeler. Andy neemt kip-kebab met frietjes, ik een Cyprus kebab-broodje. Oh en vooraf een plak halloumi, de typische Cypriotische geitenkaas. Lekker hoor. Het andere eten is ook lekker, hoewel die van mij lekkerder is dan die van Andy. Het kost bij elkaar geen knoop: met drinken erbij slechts 17 euro. We betalen 20 piek en nemen afscheid van de aardige eigenaar en zijn vrouw. Dan terug naar het hotel, waar we hetzelfde doen als andere avonden: relaxen en dan lekker slapen.


Dag 9 – Zaterdag 20 april 2019

Weer: Soms een bui
Doel: Agia Napa bekijken
Gereisd: Kissonerga – Larnaca, 265 km
Hotel: Palm Sea Beach Hotel, €38,70

Van Kissonerga naar Larnaca

En zo is het alweer de laatste volle dag van deze vakantie. We rijden vandaag terug naar Larnaca. Maar eerst ontbijt. We gaan weer voor een full English breakfast en dat eten we lekker buiten in de zon op. Het is alweer heerlijk warm. We hebben deze week erg mazzel gehad met het weer. Het heeft hier wel geregend, en flink ook, maar daar hadden we geen last van. Tja, en dat hadden we nou niet moeten zeggen…


Langs de volgebouwde zuidkust

Mooie kerk

Na het ontbijt nemen we afscheid van het ontzettend aardige echtpaar dat dit hotel runt. We nemen de snelweg richting Larnaca. Tot onze navigatie besluit dat er een wegafsluiting is en ons omleidt. En wij dat klakkeloos volgen. Ondertussen vragen we ons wel af waarom dat dan niet stond aangegeven. En waarom al die andere auto’s gewoon doorreden… Nou ja, het is wel een mooie omleiding, door de bergen en uiteindelijk terug de snelweg op.


Agia Napa

Agia Napa

Voordat we naar ons hotel in Larnaca gaan, gaan we het zuidoostelijke puntje van Cyprus bekijken. Dat heet Agia Napa. Dat is één van de meest toeristische plekken van Cyprus, zeggen ze. Ik heb er daarom niet hele hoge verwachtingen van. We hebben denk ik mazzel, want vandaag merk je hier weinig van eventueel massatoerisme. Ik vind eigenlijk de omgeving van Paphos een stuk toeristischer aandoen. Hier is het best rustig. En erg mooi.


Agia Napa

Agia Napa

En nat: we houden het niet helemaal droog helaas. Dat is onze straf, omdat we vanochtend zeiden dat we het zo treffen met het weer… Het is gelukkig wel droog genoeg om de Love Bridge te bewonderen. Op deze natuurlijke brug zijn al vele mensen ten huwelijk gevraagd. De kust is hier erg mooi, lekker ruig. En misschien wel dankzij het minder goede weer is het hier niet overdreven druk.


De Love Bridge in Agia Napa

De Love Bridge in Agia Napa

Van de Love Bridge rijden we naar Cape Greco. Dat is een natuurgebied en er is een kaap te vinden waar je op kunt wandelen. Terwijl Andy in de auto wacht, trotseer ik wind en een beetje regen om naar de top te lopen. Is niet heel moeilijk hoor, er gaat een prima pad geleidelijk omhoog. Vanaf daar heb je een prachtig uitzicht over de kust en in de verte de Love Bridge. We rijden nog een klein stukje verder, kijken of daar nog mooie krijtrotsen zien. Nope.

Aangezien het harder begint te regenen, houden we het verder voor gezien. We gaan richting Larnaca en ons hotel. Maar eerst: koffie met gebak. Of zoiets. We zien een restaurantje en gaan er naar binnen. We krijgen een kaart: hmm. Geen koffie en gebakjes, alleen Serieuze Maaltijden. Daar hebben we helemaal geen zin in. Dus gaan we weer. We rijden een stukje verder, tot we ergens “Iceceam & Coffee” zien staan.


Wandelpad Cape Greco op

Fantastisch uitzicht vanaf de kaap

Dat klinkt beter. Is het niet, het is ook een restaurant, waar ze geen gebakjes hebben. Wel een omelet en een clubsandwich. Dus bestellen we dat maar, we hebben geen zin om verder te zoeken. Het eten is smakeloos en saai en het brood droog. En het is belachelijk duur: met een kop koffie en een potje thee erbij moeten we 29 euro betalen. Nou, dat is het totaal niet waard! Dat wordt geen goede review…


De kaap waar ik net bovenop stond

Ruige rotsen

We gaan naar ons hotel. Dat is nog een klein uurtje rijden. Laten we ook meteen even tanken, we moeten de auto namelijk vol inleveren. We tanken voor 50 euro en dat zit ‘ie vol. Ons hotel in Larnaca ligt middenin het centrum. Het centrum is deels eenrichting. Zoals ook onze straat. En de straat om er te komen is afgesloten, vanwege een of ander evenement. Dat verklaart waarom het zo idioot druk is en we in file door de stad rijden.


De kust van Agia Napa

De kust van Agia Napa

Ik weet ons voor de ingang van onze straat te krijgen. Die dus eenrichting is. Vanaf deze kant mag je er niet in. Nou, dat is dan jammer, want het is de enige mogelijkheid om er te komen. We rijden snel tegen de richting in. Dat is ook maar een klein stukje en we komen niemand tegen. Kan ook niet, want de andere kant is natuurlijk afgesloten. We hebben geluk, er is een parkeerplek voor de deur. Even checken of we daar ook mogen blijven staan: ja hoor, geen probleem. Het is er ook nog eens gratis parkeren. Mooi.


Hmm, donkere wolken…

Beetje spooky wel

Nu ons appartement vinden. Het kantoor is gesloten, dus bel ik even. Ah, de sleutel zit in het kastje bij de lift en ik krijg de code om die te openen. We hebben een kamer op de 4e verdieping, aan de achterkant. Jammer dat daar een tweepersoonsbed staat, dat er niet heel comfortabel uitziet. Ik had toch echt twins geboekt, dus ik stuur even een sms-je. Oh geen probleem, we kunnen een ander appartement krijgen.


Onze straat

Vlakbij de boulevard

Op de 2e verdieping, de sleutel zit op de deur. Of we wel de kamer kunnen achterlaten alsof er niemand in is geweest. En de sleutel terug in het sleutelkastje, voor de andere gasten van vanavond. Tuurlijk, doen we. Het andere appartement is aan de voorkant. Dat zal wel wat meer lawaai geven. Maar ja, deze bedden zijn fijner, denken we. Als we zijn geïnstalleerd, wandelen we naar de boulevard. Dat is hier om de hoek.


De zon is net onder

En daar is de maan

We wandelen een keer op en neer, voor we een restaurant uitkiezen om te eten. Bij Alexander’s is het druk, meestal een goed teken. Andy bestelt souvlaki, ik een pita met kipkebab en sheftalia. Dat had ik gisteren ook bij Kambara en was erg lekker. Hier iets minder helaas en Andy’s souvlaki is ook een beetje flauw. We rekenen af: 23 inclusief fooi. We wandelen nog een stukje langs de boulevard en gaan dan terug naar ons appartement. Het is namelijk al bijna 10 uur.


Dag 10 – Zondag 21 april 2019

Weer: Heerlijk, maar harde wind
Doel: Wandeling Larnaca en naar huis
Gereisd: Larnaca – Kiev – Brussel
Hotel: Huize Eysbroek

Via Kiev terug naar Brussel

Het zit erop, we vliegen vandaag naar huis. Maar pas om 2 uur, dus we hebben alle tijd. Bijvoorbeeld om eerst te ontbijten. We wilden gaan eten bij een restaurant in onze straat. Die heeft namelijk de beste reviews. Maar die heeft ook pas over een half uur of zo plek. Oh ja, het is Pasen, de feestdag van het ontbijt. Verderop aan de boulevard is een restaurantje dat binnen ook helemaal vol zit, maar op het terras genoeg plek heeft. Komt omdat het best hard waait. Ach, zolang ons Engels ontbijtje op het bord blijft liggen, maakt dat ons niet uit.


Larnaca by the sea

Het indrukwekkende fort

Na het ontbijt gaan we nog even Larnaca bewonderen. We lopen langs het kasteel en de kerk. Die zijn erg mooi. Dan pakken we verder in, geven de sleutel af in het kantoortje en rijden richting vliegveld. Onderweg komen we nog langs de Hala Sultan Tekke moskee. En niet langs de flamingo’s. Die zouden hier in het meer rondwandelen, maar wij zien ze niet. Dus rijden we maar verder, naar de Rental Car return.


Wandeling door Larnaca

Wandeling door Larnaca

We melden ons bij Sixt. Daar wordt de auto gecontroleerd. Blijkbaar hebben we schade gereden: er is een stuk verf van de bumper af. Oh okay. Dat hebben we niet gemerkt. We moeten mee naar het kantoortje. Daar wordt een schadeformulier ingevuld. Hoe het is gebeurd? Andy vult “Don’t know” in. Want we weten het ook niet. We moeten de schade nu betalen, kunnen we het later claimen op onze verzekering. Het kost €142,80. Dat is nog wel om te doen, om voor te schieten.

Hoe makkelijk was het dan bij die andere club in Noord-Cyprus. Daar hadden we écht schade gereden, maar niks geen gedoe met formulieren en voorschieten. Nou ja, het is geregeld. Noot: thuis de schade geclaimd en binnen een week hadden we bericht dat het terugbetaald wordt. Viel ook reuze mee. Goed, we gaan naar de terminal en onze koffers inchecken. Zelf zijn we al online ingecheckt.


Nog een stukje boulevard

Hala Sultan Tekke moskee

Onze vlucht blijkt vertraging te hebben, hij vertrekt 50 minuten te laat. En zit weer ramvol. Misschien zijn inderdaad de tickets te goedkoop, dat we makkelijk allemaal voor vliegen kiezen in plaats van andere opties. Er gaan ook steeds vaker kinderen mee, mopperdemopper. Dus we doen gauw de koptelefoons op en proberen ons een beetje af te zonderen van de herrie. Na iets van 3 uur vliegen zijn we in Kiev.


Larnaca Airport

Larnaca Airport

We hebben best een lange overstap, we moeten 3 uur wachten op onze volgende vlucht naar Brussel. Die er ook weer iets van 3 uur over doet. Als we in Brussel door de douane zijn en onze bagage hebben, bellen we Sky Parking of ze ons komen ophalen. Ja hoor, geen probleem, ze zijn er over een kwartiertje. Gelukkig maar, want het is inmiddels half 12 ’s avonds. Samen met nog 8 andere mensen worden we bij de parkeerplaats afgeleverd.


Ukrainian Airlines

Tot ziens, Larnaca en Cyprus!

We zoeken & vinden onze auto en dan kunnen we richting huis. Daar komen we rond 1 uur ’s nachts aan. Gauw de auto uitladen, even wassen & plassen en naar bed. Nagenieten van alweer een heerlijke vakantie.


Epiloog

Wat een mooi land en vooral: wat een aardige mensen wonen er! In zowel noord als zuid zijn de mensen ontzettend vriendelijk en behulpzaam. Vooral ons verblijf bij Mustafa en Aysem in Karpaz heeft indruk gemaakt. Dat was zo’n ervaring die je altijd bij blijft.

Over noord en zuid gesproken: dat is wel een dingetje. Voor toeristen, want je kunt niet heel makkelijk van de ene naar de andere kant. De meeste mensen zullen voor 1 van de 2 helften kiezen. En bij een bezoek aan hoofdstad Nicosia (Griekse naam) of Lefkosa (Turkse naam) lopend de grens oversteken.

Verder merk je de splitsing aan de taal, het geld en de vlaggen. In het noorden spreken ze Turks en hebben ze de Turkse Lira. Daar zie je de Turkse vlag en die van de “Turkse Republiek Noord-Cyprus”. In het zuiden spreken ze Grieks, hebben ze de euro en zie je de Griekse vlag. Cyprus heeft ook een eigen vlag, maar die heb ik eigenlijk nergens gezien.

We hebben niet gevraagd wat de mensen er zelf van vinden, van heel die splitsing. Omdat we lazen dat dat gevoelig ligt. Het is immers nog niet zo lang geleden dat het Turkse deel werd bezet; in 1974. De gesprekken die we met mensen hadden, gaven ook geen aanleiding ernaar te vragen.

De natuur op het eiland is prachtig. Schitterende stranden, mooie ruige kusten en stoere bergen. Met zelfs sneeuw. In het noorden kom je zeker wilde ezels tegen. En in het zuiden zie je wilde geiten rondscharrelen. Verder is het mooi groen. Betekent dat het er ook regent, zoals we hebben gemerkt.

Gelukkig is er ondanks die bezetting en eerdere oorlogen toch het een en ander aan historisch erfgoed bewaard gebleven. Er zijn prachtige kloosters, gezellige oude stadscentra en archeologische sites als Salamis. Verder is de bebouwing niet bijzonder. Er is niet een duidelijke bouwstijl, zoals bijvoorbeeld op Malta.

Oh wacht, die is er langs de kusten wel. Daar struikel je over de hotels en resorts. Vooral rond Limassol, Paphos en Agia Napa is het volgebouwd met hoge torens voor de toeristenindustrie. En struikel je over de hotels, dan struikel je ook over de toeristen…

Dat viel nu nog wel mee. Hoewel we in het noorden al erg veel touringcars vol toeristen zagen. En in het zuiden zagen we erg veel auto’s met rode kentekenplaten. Huurauto’s hebben namelijk een andere kleur plaat dan niet-huurauto’s. We moeten er niet aan denken hoe het hier in het hoogseizoen is.

Daarom hebben we gemengde gevoelens. We vonden het een fantastisch eiland, erg mooi, geweldige mensen, lekker eten en alles nog goed betaalbaar. Maar vanwege de massatoerisme is de kans klein dat wij er nog eens naartoe gaan. Ondanks dat is Cyprus wel degelijk een aanrader!

Facts & Figures
Continent Europa
Hoofdstad Nicosia / Lefkosa
Grootte tov Nederland 4,5 x kleiner (9.251 km2)
Aantal inwoners 1,2 miljoen / 132 per km2
Beste reistijd April/mei en september/oktober
Visum nodig? Nee
Tijdsverschil met Nederland 1 uur later
Munteenheid Euro en Turkse Lira (TRY): 1 lira = €0,15
Taal Grieks en Turks

Reacties zijn afgesloten.