Hawaii & California dag tot dag


Dag 1 – Vrij 24 / Zat 25 januari 2014

Weer: Van vrieskou tot lekker weertje
Doel: Aankomen in Los Angeles
Gereisd: Kaatsheuvel-Brussel-Philly-LA
Hotel: Ibis, €71,20 en Howard Johnson, €37,69

Vlucht naar Los Angeles

Om een of andere reden lukt het niet om thuis in te checken. Dat betekent dat we ca. 3 uur voor de vlucht op het vliegveld moeten zijn. Dat betekent dat we om een uur of 6 van huis moeten en dus om een uur of 5 moeten opstaan. Of niet…….. Ha! Wij slapen vlakbij het vliegveld, dus niks om 5 uur opstaan!

Vrijdagavond, om kwart over 8, zijn we van huis vertrokken naar ons Ibis Hotel vlakbij vliegveld Zaventem. Eerst maar even langs dat vliegveld, kijken of we nu kunnen inchecken. Helaas, de kiosken en de balie van US Airways zijn gesloten. Dat wordt dus morgenvroeg op tijd vertrekken. Ons hotel is prima, it does the job, zeg maar. Ik had een park – sleep – fly arrangement geboekt voor €62,20, waar 14 dagen parkeren bij in zit. Nu zijn wij 21 dagen weg, dus zouden we een extra week moeten betalen. Da’s dan maar 9 piek, dus daar hoor je ons niet over. Bij het inchecken informeer ik even hoe dat zit; ach, no worries, parkeren is geregeld. Gewoon bij terugkeer even een uitrijkaartje halen, dan komt het goed. Nou, bedankt! Wij gaan douchen, nog een beetje rommelen en dan lekker op tijd naar bed.


Zaventem Airport

Winterweer in Philadelphia

We staan om 7 uur weer op, zodat we met de shuttlebus van 7.50 meekunnen. Om 8 uur worden we op het vliegveld afgeleverd. Bij de zelf-check kiosken van US Airways is het nog lekker rustig. Met wat hulp lukt het om mijzelf in te checken en mijn boarding passen te printen. Voor Andy moeten we dit bij de balie waar we ook de koffers kunnen inchecken regelen. Daar krijgt ook Andy zijn boarding passen. We zijn er nooit achtergekomen waarom het niet wilde lukken. Maar ach, we kunnen mee en dat is het belangrijkste.

Tja, nu zijn we alleen erg vroeg op het vliegveld, dus lummelen we maar wat rond. Richting gate moeten we eerst door de paspoortcontrole en dan door de beveiliging. Niks bijzonders. Onze vlucht gaat om 5 voor 11 en net na tienen begint het boarden. Als we eenmaal in het vliegtuig zijn, blijkt dat we onwijs klotenstoelen hebben, op rij 11 tegen de wc aan. Dat stond zo niet op het plaatje toen ik thuis de stoelen vastlegde. Gelukkig is het vliegtuig lang niet vol en als iedereen binnen is, verkassen wij snel naar een middelste rij van 3 stoelen, die we lekker voor ons 2-en hebben. En er is nog iets vervelends: dit vliegtuig heeft geen eigen entertainment. Het heeft alleen een groot scherm voor de hele club, waar 2 films en een paar series op gedraaid worden. Raar hoor, de afgelopen jaren zijn we dat eigenlijk niet meer gewend, dat je geen eigen entertainment hebt. Als je geen eigen vermaak hebt, dan is slapen eigenlijk de beste optie. En gek genoeg gaat deze vlucht van 9 uur best vlot voorbij.


Winterweer in Philadelphia

Winterweer in Philadelphia

Om 2 uur plaatselijke tijd (da’s 8 uur ‘s avonds in Holland) landen we in een wit Philadelphia. Want daar is het hartje winter, dus sneeuwt het en vriest het lichtjes.

Hier zetten we onze 1e voet op Amerikaanse bodem, dus moeten we hier door Immigrations. Niks bijzonders, slechts een paar strenge vragen, vingerafdrukken en fotootje en we kunnen door. Onze volgende vlucht heeft vertraging. Dat komt niet door het winterweer, want ons vliegtuig moet uit Cancun, Mexico komen. Daar is het in deze tijd van het jaar (en ook in andere tijden, eigenlijk) aangenaam weer. We kunnen niet veel anders dan onze tijd uitzitten. Tegen 5 uur is ons vliegtuig er eindelijk. Nu nog even uitruimen en schoonmaken, zodat we er tegen half 6 in kunnen. Dit vliegtuig is half leeg, dus ook hier alle ruimte. Je zou zeggen, als we eenmaal zitten kunnen we eindelijk weg. Maar nee, laden van de bagage duurt wat langer en dan moeten we nog een aardige tijd taxiën naar de wasstraat. Want het sneeuwt en vriest, dus moet het vliegtuig eerst ont-ijst worden. Dat gebeurt in de wasstraat, waar een mannetje in een cabine met grote slangen onze kist schoon spuit. Dan kunnen we eindelijk op pad.


Los Angeles!

LAX Airport

Om 6 uur later in Los Angeles te landen. Dat is 2 uur later dan de bedoeling was. We zouden eigenlijk net over zevenen landen en het is nu 9 uur. LA-tijd; dat is 6 uur ‘s ochtends in Nederland. Betekent dat we nu 24 uur in touw zijn. Deze vlucht had nul entertainment, niet eens een groot scherm met een film of zo. Dus ook hier deden we wat er dan aan entertainment overblijft: slapen.

Na aankomst in LA duurt het even voor de koffers ook naar buiten komen. Maar als we ze dan eindelijk hebben, kunnen we vrij vlot in de shuttlebus naar Dollar stappen. Daar hebben we een midsize autootje gehuurd. Midsize, want we zullen niet zoveel miles maken deze keer. Dus volstaat de keurig witte Ford Fusion. We vinden onze weg naar Orangethorpe Avenue in Buena Park, waar we de komende 3 nachten in een Howard Johnson zullen slapen.

We krijgen zomaar een upgrade naar een grotere kamer met 2 royale bedden erin. En dat voor slechts € 37,69 per nacht, dus dank je wel! De kamer is op de 2e etage en ziet er prima uit. We hebben best honger, dus gaan we nog even op zoek naar een quick bite. Die vinden we bij Subway. Dan lekker douchen & naar bed, want het was een behoorlijk lange dag!


Dag 2 – Zondag 26 januari 2014

Weer: 20 graden
Doel: De NAMM!
Gereisd: Naar en van de NAMM
Hotel: Howard Johnson, €37,69

The NAMM Show 2014

Vandaag staat de NAMM op het programma, de National Association of Music Merchants. Dat is 1 van de 2 grootste muziekbeurzen ter wereld. Hier vindt je de laatste snufjes op gebied van muziekinstrumenten. Om die instrumenten te demonstreren, worden ze vaak bespeeld door onbekende en soms hele bekende muzikanten. We zijn in 2010 ook al eens naar deze beurs geweest en vonden het geweldig! Andy vooral, want die heeft toen zijn gitaarheld Steve Lukather ontmoet. Wie weet wie we deze keer tegenkomen.

De beurs is niet zomaar open voor publiek, alleen voor mensen uit de muziekwereld. Wij kennen zo’n “mens”, namelijk onze vriend Glenn Mogot. Moeten we er wel eerst aankomen. Of: eerst opstaan, wassen, aankleden. Na een heerlijke nacht slapen worden we rond 7 uur wakker. We hebben allebei nog de helft van ons Subwaybroodje van gisteren, dus het ontbijt is vlot geregeld.


Ukeleles!

Hihi, Mike Lull…

We hadden gedacht met een shuttlebus naar het Anaheim Convention Center te gaan. Dit hotel heeft wel shuttlebussen, maar alleen naar Disney en Knott’s Berry. Die van Disney stopt vlakbij de convention, dus die kunnen we nemen. Alleen gaat die maar 2x per dag, om half 10 heen en om 8 uur terug. Wij willen niet tot 8 uur op de NAMM blijven, die sluit namelijk om 5 uur. Ach, dan gaan we wel met de auto en parkeren we daar. Dat kost 12 dollar voor de hele dag, blijkt als we bij het Convention Center zijn aangekomen.

We wandelen naar de overkant, waar al te horen is dat hier iets met muziek te doen is: op het podium voor het pand is net een band een nummer van Sting aan het doen.

Eerst moeten we onze badges ophalen. Dat kan in het Marriott Hotel, waar we onze e-mail bevestigingen omwisselen voor pasjes die we om onze nek moeten hangen. Dan bellen we Glenn dat we er zijn en even later begroeten we onze vriend uit Den Bosch. We gaan snel naar binnen, want met 6 hallen en 4 verdiepingen is er genoeg te zien. En te horen!

We blijven niet te lang hangen in de blaas- en drum secties. Want man, wat een herrie! Uiteraard gaat onze aandacht naar de gitaarsecties en daarin is voldoende te vinden. Natuurlijk zoeken we de stand van Dingwall op, Andy’s basgitaarmerk. En daar staat de bouwer, Sheldon Dingwall, waar Andy wel graag even mee op de foto wil!

Volgende stop is bij Radix, het merk van de gitarist van Present Danger. Die woont bij ons in de straat, ongeveer 7 deuren verderop. Hij en de andere jongens van de band lopen hier ook ergens rond. We kijken later nog wel een keer of we ze tegenkomen. Gaan wij nog even verder genieten.

Iemand geeft een demonstratie op een ukulele, wat verrassend goed klinkt. We lopen langs de stand van Merida. Daar worden Glenn en Andy gelokt door een mooie jongedame om een “blind test” te doen. Daarvoor moeten ze in een cabine plaatsnemen, waar ze een blinddoek om krijgen. De jongedame laat vervolgens het geluid van 3 gitaren horen, en dan moeten ze kiezen welke klank ze het mooist vinden. Andy gaat eerst. Ehm, heb ik nu net mijn echtgenoot met een mooie jongedame een cabine in gestuurd….? Ze vindt Andy al gauw niet meer zo aardig, want hij kiest het verkeerde merk als beste. Hij had natuurlijk voor hun merk moeten kiezen. Glenn doet het beter, die kiest wel voor Merida.


Heavy guitar section

Andy met de boys van Present Danger

Goed, on we go. We wandelen rustig rond en proberen wat demonstraties mee te krijgen. Omdat de beurs zo gigantisch groot is en er overal muziek wordt gemaakt, is het best lastig om alles te kunnen volgen. En dat gaat natuurlijk ook niet. De truc blijkt om op te letten waar opeens mensen blijven staan en camera’s of zo omhoog worden gehouden. Vooral als dat bij de wat bekendere merken is. Helaas zijn we net te laat om basgrootheid Victor Wooten te horen bij Hartke (geluidsinstallaties). Gelukkig is Victor niet honkvast, want later betrappen we hem bij Fodera, waar hij lekker staat te bassen. En bij Fodera spot Andy nog 2 andere bashelden, namelijk Anthony Jackson en Steve Bailey. Tja, verder is het wat schameltjes met de beroemdheden. Er zitten nog wel 2 hardrock meneren te signeren. Nooit van gehoord….

In de middag nemen we afscheid van Glenn. Hij gaat een workshop volgen, wij gaan nog wat rondstruinen. Maar we zien hem waarschijnlijk snel weer, in Waikiki op Hawaii. Daar zijn hij en wij woensdag, dus spreken we af om daar samen een hapje te gaan eten. Over eten gesproken: we lusten wel wat! We nemen een broodje braadworst en een soort tosti en gaan daar eens enorm van genieten. Want de prijzen zijn hier belachelijk: we zijn voor 2 broodjes en 2 flesjes drinken 25 dollar kwijt. Idioterie.

Andy & ik zoeken nog een keer de stand van Radix op en jawel, daar staan onze buurjongens van Present Danger! We begroeten elkaar en wisselen verhalen uit. Ze hebben vanavond een gig ergens in een kroeg in Huntington Beach. Wij beloven ons best te doen ze vanavond daar in concert te zien.

Tegen 4 uur zijn Andy en ik wel klaar.We zijn behoorlijk moe van dat geslenter de hele dag. Net als we terug bij onze auto zijn, gaat de telefoon: Glenn. Onze vrienden uit Orlando, PeeWee & Cil, zijn net aangekomen. Dus lopen we weer terug naar de NAMM. Het wordt een korte meet & greet in hal E, want eigenlijk moeten we allemaal weer verder. Maar altijd fijn om elkaar weer even te zien!

Goed, nogmaals naar onze auto dus. En terug naar ons hotel. We twijfelen wat we zullen doen; we kunnen nog naar Yvette in Long Beach. En we kunnen naar Present Danger in Huntington Beach. En oh ja, we moeten ook nog een hapje eten. En eigenlijk zijn we bekaf….. En onze lijven doen zeer van de hele dag rondsjouwen…. We bellen eerst Yvette. Die moet morgen vroeg op, dus daar gaan we maar niet meer langs. We zijn te moe om nog naar de band te gaan kijken. Dus houden we het bij een hapje eten. Vlakbij zit Paul’s Place, waar ze burgers & fries verkopen. Grote burgers, blijkt, die helaas op een gegeven moment tegen gaan staan. Dus vol en een beetje misselijk gaan we terug naar ons hotel. We doen een dappere poging om wat afleveringen van Friends op de laptop te kijken. We vallen alleen om de beurt in slaap en om half 9 vinden we dat we best in bed mogen duiken.


Dag 3 – Maandag 27 januari 2014

Weer: 23 graden en heerlijk zonnig
Doel: Sightseeing rondom LA
Gereisd: Rondje om LA, 232 km
Hotel: Howard Johnson, €37,69

Duur speelgoed bij West Coast Customs

We hebben afgesproken om vandaag met tante Zus te gaan lunchen. Dus doen we rustig aan met het ontbijt: de grub van het hotel volstaat daar prima voor. Onderweg naar tante komen we langs de Crystal Cathedral, aan West Chapman Ave, net van de I-5 af. De Crystal Cathedral is een glazen kerk, ontworpen door de Amerikaanse architect Philip Johnson en opgeleverd in 1981.


Crystal Cathedral

Wegwezen, het is een kerk!

Het is het grootste glazen gebouw in de wereld, met één van de grootste muziekinstrumenten ter wereld, namelijk het Hazel Wright Memorial orgel. Vanuit deze kerk wordt wekelijks “Hour of Power” uitgezonden. De tv-kerk, zeg maar. Wij zijn niet gelovig, maar wel erg geïnteresseerd in architectuur. Dus willen we dit bijzondere bouwwerk wel eens beter bekijken.

We parkeren de auto en lopen om de grote gebouwen heen. De kerk zelf is wegens renovatiewerkzaamheden gesloten, maar we kunnen wel even naar binnen in het bijgebouw, waar we het rijk alleen hebben. Daarna wandelen we door de urnen tuin. We zien 2 wel erg Nederlandse namen en moeten lachen om de naam Rita Mae Shaver…


Bijzondere architectuur

Bijzondere architectuur

We gaan terug naar de I-5 en rijden verder via de 22 oost, 55 noord, 91 oost en 71 noord naar Chino Hills. Ja, tante Zus woont een stukje buiten LA. Rond half 11 begroeten we tante en gaan in de tuin, in een heerlijk zonnetje, eens gezellig bijkletsen. Tante heeft een heerlijke Indische lunch voor ons gemaakt, met bami, tahoe salade en garnalen. Dat gaat er wel in!

Tegen 2-en wordt het tijd om afscheid te nemen. We rijden terug naar de 71 en volgen de 91 naar het oosten tot in Corona. Want daar zit West Coast Customs. Dat is een autoshop, waar ze prachtige, meestal nieuwe, wagens pimpen. Dat weten we, want ze hebben een show op tv. Links van het pand staat voor een klein kapitaaltje aan mooi speelgoed.

De geheel chromen Fisker springt meteen in het oog. Maar ook de General Lee-like Dodge Charger of de matgrijze Chrysler 300C mogen er zijn. In het pand is een souvenirwinkel en kun je een stukje de werkplaats inkijken. Verder valt er niet gek veel te beleven, dus gaan we weer verder.


Mooi speelgoed op de parkeerplaats

Kijkje in de werkplaats

We hebben afgesproken om vanavond met Gary & Yvette te gaan eten in Long Beach. We nemen de toeristische route er naartoe. Dat betekent dat we de I-15 zuid nemen tot Lake Elsinore en vanaf daar moeten we door de bergen om bij de kust te komen. Het uitzicht in de bergen is geweldig, op het meer en het stadje er omheen. En de rit door de bergen naar de kust is erg mooi. Genieten dus!


Ritje door de bergen

Lake Elsinore

Van hier rijden we naar de kust. Vlakbij de kust is Mission San Juan Capistrano, destijds één van de grootste en meest welvarendste missieposten in California. Langs de “El Camino Real“, oftewel de “Koninklijke Weg”, bouwden franciscaner paters 21 missieposten. Ze werden om de 30 kilometer neergezet. Dat was namelijk op een dag paardrijden uit elkaar.


Mission San Juan Capistrano

Mission San Juan Capistrano

De eerste in San Diego was klaar in 1769 en de laatste in San Francisco werd in 1823 opgeleverd. Wij rijden dus langs deze in San Juan Capistrano en gaan er eens een kijkje nemen. Maar eerst: koffie bij Starbucks aan de overkant! Om in de missiepost zelf te kunnen, moeten we 9 dollar entree per persoon betalen. Dat hebben we er niet voor over. We zijn niet eens gelovig….

Dus wandelen we om het mooie oude gebouw heen en gluren hier en daar door een niet helemaal afgedekt hek. Oeps, het is al 4 uur geweest, we zouden om 5 uur bij Yvette zijn. Een misrekening van mijn kant, want we moeten nog 45 mijl omhoog langs de kust rijden. Wat overigens een prachtige route is, over de Pacific Coast Highway. Hij schiet alleen niet erg op… Dus bellen we dat we een uurtje later zijn.


San Juan Capistrano

San Juan Capistrano

We zien de zon ondergaan boven de Pacific Ocean en om een uur of 6 rijden we Long Beach binnen, waar Yvette al op ons wacht. We begroeten haar en Gary, maken snel een rondje door het nieuwe huis dat we nog niet eerder hebben gezien – de laatste keer dat we hier waren, in 2011, woonden ze ergens anders in Long Beach.


Op weg naar Long Beach

Santa Monica Pier

We gaan meteen naar het restaurant verderop, wat een Chinese bistro is, genaamd P.J. Chang. Gary’s zoon, die heel origineel Gary Jr. heet, vergezelt ons en met zijn vijven zitten we heerlijk te eten. Praten is wat lastiger, want het is een tering herrie binnen. Komt vooral door de grote groep dronken kapsters achter ons. Echt, het waren kapsters, dit weekend was er een kappers convention in Long Beach. Maar als altijd hebben we het samen prima naar onze zin en de avond gaat dan ook veel te snel voorbij.

Na het eten gooien we Yvette & Gary thuis af, het is namelijk al half 10. Wij rijden terug naar ons hotel in Buena Park.


Dag 4 – Dinsdag 28 januari 2014

Weer: 23 graden in LA en op Oahu
Doel: Sightseeing + aankomen op Hawaii
Gereisd: Rijdend door LA en vliegen naar Oahu
Hotel: Royal Grove Hotel, €64,09

Vlucht van LAX naar Honolulu

We hebben vanochtend om 10 uur met Oom Ron afgesproken. Die woont in Glendale, wat nog een kleine 30 mijl over de I-5 is. Dus nemen we weer een makkelijk ontbijtje in het hotel. En dan zijn we wel erg vroeg, dus besluiten we om een kleine D-tour door Downtown LA te doen. We rijden over 1st Street richting Broadway en passeren onderweg de wolkenkrabbers, City Hall en het mooie gebouw waar de Walt Disney Concert Hall in is gevestigd.

Gek eigenlijk, we zijn al best vaak in LA geweest, maar nog nooit in Downtown. Terwijl daar ook genoeg te zien en te ontdekken valt. Helaas hebben we daar vandaag geen tijd voor, maar we spreken af de volgende keer hier ook eens rond te gaan kijken. Want aangezien LA toch wel onze stad is, zal dit niet ons laatste bezoek zijn.


Downtown Los Angeles

Walt Disney Concert Hall

Goed, we rijden dezelfde weg over 1st Street weer terug, om weer op de 5 noord te komen. Net voor tienen komen we aan bij Oom Ron & Tante Netty. Die hebben we al erg lang niet gezien, maar het voelt als vanouds. We drinken koffie en praten bij.

Ze hadden bedacht ons mee uit lunchen te nemen, vlakbij bij een Italiaans restaurantje. Tante Netty en ik lopen er naartoe en Andy & Oom Ron nemen de auto. Want dan kunnen wij na deze lunch meteen doorrijden. We hebben een heerlijke lunch, hoewel voor ons spaghetti & meatballs en ravioli meer bij het avondeten thuishoort. We zitten dan ook bomvol!


Downtown Los Angeles

Downtown Los Angeles

Zoals altijd gaat de tijd snel als je gezellig kletst en voor we het weten is het half 1. Tijd om afscheid te nemen, want wij vliegen vanmiddag naar Hawaii. Naar het eiland Oahu, om precies te zijn. Daar landen we in Honolulu en verblijven we 2 nachten in Waikiki, ongeveer 25 kilometer verderop. Maar dat is pas om kwart voor 5, dus nemen we de toeristische route naar het vliegveld.

Die toeristische route gaat over Mulholland Drive langs Runyon Canyon Park omhoog door de bergen. Wat een prachtige route! Het hoogtepunt is het uitzicht op de stad en op het beroemde Hollywood sign.


De straat van oom Ron & Tante Netty

Andy met zijn oom en tante

Zoals we omhoog zijn gekronkeld, gaat het ook weer naar beneden, tot we bij Santa Monica Boulevard uitkomen. Die volgen we richting kust en richting de I-405. Dat is nog een aardig eindje en het is er erg druk, dus snel gaat het niet. We moeten ook nog tanken, want de auto moet vol ingeleverd worden. We hebben toch nog ¾ tank leeg gereden in die paar dagen hier.

Tegen drieën zijn we bij Dollar om de auto in te leveren. Dan met de shuttlebus naar het vliegveld. Om half 4 checken we in en dan blijkt dat onze vlucht met United 20 minuten eerder gaat dan ik dacht…. Nou, dan kunnen we meteen door de beveiliging en naar onze gate, waar al snel het boarden begint. Alleen hebben we hierdoor geen tijd om iets te eten te kopen voor onderweg. Want de rit duurt ruim 5,5 uur en beslaat in elk geval dinner time. Nou ja, dan kopen we in het vliegtuig wel iets.


World famous Hollywood Sign

Mooi plekje om te wonen

Dat blijkt zelfs iets voordeliger te zijn dan op het vliegveld. We nemen 2 broodjes vlees, wat best aardig smaakt, en tellen daar 18 dollar voor neer. Gelukkig is drinken wel van de zaak, anders werd het helemaal een duur grapje. Maar goed, ik loop op de zaken vooruit. Want eerst moeten we inchecken en omdat dit een binnenlandse vlucht is, moeten we betalen voor ingecheckte bagage. Dat kost bij United 25 dollar per koffer. Maar dat wisten we van tevoren. En daarna gaan we dus door de beveiliging, naar onze gate en boarden.

We zitten op rij 28, een rij van 3 die we voor ons 2-en hebben. Ik heb namelijk een nieuwe tactiek: als ik na het boeken onze stoelen vastleg, dan boek ik in een rij van 3 de 2 buitenste stoelen. De gedachte daarachter is dat niemand graag in het midden tussen 2 vreemden wil zitten. Ach, en als het vliegtuig vol is, dan wisselen we gewoon met de middelste, zodat Andy & ik naast elkaar zitten. Deze keer pakt dat dus weer goed uit, want het vliegtuig is behoorlijk vol, maar wij houden de plek tussen ons vrij.


Uitzicht op downtown LA

Uitzicht op Griffith Observatory

De vlucht duurt ruim 5,5 uur en is aardig saai. Hier hebben we wel onze eigen entertainment schermpjes, maar je moet betalen om er iets op te kunnen bekijken. Er draait alleen een of andere serie over een militaire basis; die is gratis en enigszins leuk. Dus kijken we maar een paar afleveringen Friends op onze laptop, slapen wat en voor we het weten zitten we boven Hawaii. Om half 9 landen we op Honolulu Airport.

Als we onze koffers van de band hebben gehaald, bel ik met de courtesy telefoon naar Gogo Shuttle met het verzoek ons op te halen. Dat had ik al van huis uit geregeld, want het is nog best een eindje van het vliegveld naar Waikiki, waar ons hotel is. Dat ophalen duurt iets langer dan verwacht. Het blijkt dat er verwarring was over onze vlucht, want het vluchtnummer op onze ticket wijkt af van het werkelijke vluchtnummer. Vreemd. Nou ja, we zijn er en we worden naar ons hotel gebracht. En overmorgen doen we hetzelfde, maar dan andersom.


Bye bye Los Angeles

And hello Hawaii!

Zo’n retourtje met zijn tweeën kost ons 44 dollar, 50 met fooi erbij. Dit bleek de beste optie. De andere optie was meteen een huurauto ophalen, maar dan betaal je ten eerste meer huur, en ten tweede moet je het kreng ook nog zien te parkeren. Dat is best lastig in Waikiki en bovendien erg duur, ca. 20 dollar per dag. Dus wij doen het zo. We halen morgen op loopafstand een huurauto op en voor nu laten we ons lekker rijden.

We worden netjes afgezet bij het Royal Grove Hotel. Die heb ik voor twee nachten geboekt, voor omgerekend €64,09 per nacht. Het is geen superdeluxe hotel, maar het volstaat prima voor waar het voor bedoeld is: schoon, slapen & douchen. Er zit zelfs een keukentje in, mochten we de behoefte krijgen zelf iets te koken. Ik denk het niet….


Waikiki en Honolulu op Oahu

Ons hotel

Over koken gesproken: we willen natuurlijk een kijkje op de boulevard van Waikiki nemen en we lusten nog wel een burger of zo. Word je normaal doodgegooid met fastfood, nu is er geen Burger King of Mac te ontdekken. Uiteindelijk zien we een Denny’s. Die hebben ook burgers, en dat smaakt goed!

We wandelen de hamburger er meteen weer af, terug naar ons hotel, en dan is het opeens alweer 12 uur. Bedtijd dus voor kleine Eysbroekjes. Oh wacht, we hebben weer 2 uur terug in de tijd gereisd, want het is op Hawaii 2 uur vroeger dan in California. Da’s een uur minder dan in de winter, want Hawaii doet niet mee aan wintertijd. Anders was het 3 uur vroeger geweest. Tijdverschil met Nederland is nu 11 uur. Anyhow; we zijn moe, dus we gaan slapen. Tot morgen!


Dag 5 – Woensdag 29 januari 2014

Weer: 23c, zon, regen en hoosbuien
Doel: Sightseeing Oahu
Gereisd: 190 km toeren over Oahu
Hotel: Royal Grove Hotel, €64,09

Tijdens regen komt zonneschijn

Vandaag gaan we over het eiland Oahu rondtoeren. Of eigenlijk de 2 dingen doen waarom we besloten om ook naar Oahu te gaan: North Shore Pipeline Surfing en garlic shrimps. Serieus? Ja, serieus. Wij vinden namelijk dit eiland niet zo geweldig. Veel te toeristisch en veel te druk. Ga maar na, de snelwegen rondom Honolulu zijn volledig dichtgeslibd, dus files. In Waikiki, maar ook langs de trekpleisters verder op het eiland, word je bijna onder de voet gelopen door de Aziaten, voor het gemak noemen we ze allemaal Japanners. Dat is zeg maar niet ons favoriete soort mensen, Japanners. En Indiërs, zijn we ook geen fan van. Maar… de noordkust met de hoge golven kan een spektakel zijn om naar te kijken. En de knoflook garnalen van Tita’s Grill zijn onweerstaanbaar. Dus vandaar toch een volle dag Oahu.


Diamond Head vanuit de lucht

Uitzicht vanaf Diamond Head

Om aan de noordkust en bij Tita’s te komen, hebben we een auto nodig. Er zit een dependance van Alamo op loopafstand, lekker makkelijk. Maar eerst even een snel ontbijtje. We lopen linksaf de boulevard op, zien als eerste een McDonald’s en nemen daar een makkelijke McBreakfast. Dan halen we onze auto op. Ik heb een midsize gehuurd en we krijgen een Nissan Altima mee. Helemaal goed; in september hadden we het iets grotere zusje Maxima en die beviel ook enorm. En deze is ook okay.

We volgen Kalakaua Ave naar Diamond Head. Dat is een enorme krater en een herkenningspunt op Oahu. Als je aan komt vliegen, valt meteen Diamond Head op. Je kunt naar de bovenkant van de vulkaan lopen en we denken erover om dat te doen. Dus parkeren we tegen betaling van 5 dollar de auto en gaan op weg. Andy besluit al snel dat hij de wandeling naar de top niet zal overleven. Dat willen we ook weer niet, dus ga ik alleen op pad. We schatten mijn kansen op terugkeer namelijk iets groter.

Ik zet er een looppas in en begin aan de best lastige klim naar boven. Want al snel blijkt dat de trail uit een hobbelig bergpad bestaat, best smal. En het is er druk, met name met oudere mensen, waardoor het niet erg opschiet. Na het lastige pad omhoog volgt een redelijk steile trap. Dan een tunnel door, die ook best steil en vooral smal is. En als ik uit de tunnel kom wacht er nog een verrassing. Er moet ook nog een behoorlijk lange, nog steilere trap genomen worden. Dat gaat me te ver. Ik ben namelijk vergeten om drinken mee te nemen, die zit nog in Andy’s tas. En ik ben best al moe van de klim tot zover. En ik wil eigenlijk helemaal niet zolang bij Andy vandaan zijn. Bovendien heb ik al kunnen genieten van prachtige uitzichten. Dus hou ik het voor gezien en draai om. Waarbij ik weer al die langzamere mensen voorbij moet zien te komen.

Eenmaal terug bij Andy drink ik eerst een halve fles drinken leeg. Als ik terug op adem ben, kunnen we weer verder.


Nomnomnom

Onze Nissan Altima

We volgen de kustweg langs Hanauma Bay en Makapuu Point en genieten van de schitterende omgeving. En van de regen…. Getverdemme, het regent! Of eigenlijk is het een beetje raar weer: zonneschijn, motregen, hoosbui, zonneschijn. En het blijft een graadje of 24. De hoosbuien hier zijn fenomenaal en niet echt waar wij nou op zaten te wachten, op zo’n vakantie naar Hawaii. Maar ja, je doet er niets aan. Dus toeren we lekker rond en hebben we prima naar onze zin.

In Kahuku komen we bij Tita’s Grill. Grappig verhaal: de dochter van nicht Magda is vorig jaar op Oahu getrouwd. Terwijl ze hier waren, postte Magda een foto op Facebook van de lekkerste garnalen ever, bij Tita’s Grill… Die kenden wij nog van de vorige keer en toen waren we al helemaal om. Dus gaan we met alle liefde terug. We bestellen de Garlic Shrimps met rijst en een macaroni-salade en hoewel we behoorlijk lang op onze bestelling moeten wachten, genieten we van de heerlijke lunch. U snapt, er gaat een foto op Facebook vanavond!


Surfers spotten aan de North Shore

Makapuu Point

Dan door naar de North Shore. Omdat het met tussenpozen regent en het best hard waait, zijn de stranden afgesloten voor zwemmers. De golven zijn best aardig en we kijken een tijdje naar de surfers. Eentje weet inderdaad door een pipeline te surfen en Andy heeft het helemaal kunnen filmen. Knap hoor! Dat surfen; niet het filmen. Oh trouwens, doordat zon en regen elkaar afwisselen, zien we regelmatig de mooiste regenbogen. Kijk, dat is dan wel weer gaaf.

We rijden een rondje door historisch Hale’iwa, wat een gezellig plaatsje is. Dan terug richting Honolulu, waar we een stukje aanschuiven in de file. Gelukkig komt al snel de Likelike Highway en slaan we af voor nog wat sightseeing. We nemen de Likelike naar het noorden, zodat we via de prachtige Pali Highway weer terug naar Honolulu kunnen. En dan vinden we het wel mooi geweest. Het is inmiddels 5 uur, de dag is voorbij gevlogen.

We rijden over King Street door Honolulu en zo komen we door het historische gedeelte van Honolulu. Hier zien we onder andere het prachtige ‘Iolani paleisAli’iolani Hale en de mooie Kawaiaha’o Church. Van King Street kunnen we naar Ala Moana Boulevard en zo rijden we Waikiki weer binnen. We tanken de auto af – we hebben slechts voor 15 dollar opgereden – en leveren de auto weer in bij Alamo.

Dan teruglopen naar ons hotel, even opfrissen en naar de boulevard. Vorige keer hadden we heerlijk gegeten bij het Hardrock Café. Dus dat lijkt ons voor vanavond weer een prima keuze. Er speelt een duo live muziek, best goed. Ach, en dineren onder een plafond van gitaren is altijd prima. Na de lekkere bbq-chicken snuffelen we nog wat in de souvenir store, waar Andy 2 leuke kettingen koopt. Eentje met een plectrum eraan en eentje met een ieniemienie gitaartje op het Hardrock logo.


Rondstruinen in Waikiki

Rondstruinen in Waikiki

We struinen lekker over de boulevard, nemen nog een ijsje bij de Haagen Dasz zaak en verbazen ons over de drukte en de hoeveelheid zwervers. Maar eerlijk is eerlijk: als ik zwerver was, zou ik ook op Hawaii gaan zwerven!

Om een uur of 9, half 10 vinden we het wel genoeg. We gaan terug naar ons hotel. Morgen vertrekken we alweer vroeg, we worden om half 8 opgehaald. Dus als we alles weer zo goed en zo kwaad ingepakt hebben, gaan we lekker slapen. Dan wandelen we langs alle kraampjes die toers verkopen, en over het plein naar de winkelstraat. Er zijn natuurlijk allerlei souvenirwinkeltjes, maar ook 2 galerieën van fotograven. Peter Lik kende ik al, we zijn al eens in zijn galerie in Las Vegas geweest. Schitterende natuurfoto’s. Nieuw voor mij is het werk van Thomas Barbèy, die geweldige surrealistische foto’s maakt. Prachtig is de foto van de handen op de piano, waarbij de toetsen aan de bovenkant veranderen in 2 zebra’s. Afijn, zo zijn we lekker aan het rondstruinen. Voor we er erg in hebben, is het bijna 1 uur, dus gaan we richting onze toerboot. We melden ons netjes, ontvangen een oranje kaart met een nummer en wachten tot we aan boord kunnen. We tellen eens het aantal mensen dat hier is verzameld en vragen ons af of dat wel op één boot past. Nee, niet op één boot, wel op twee. Alleen…. De 2e boot is onderweg stuk gegaan, dus nu is er een probleem. De boot die er nu ligt is voor 18 mensen en die mensen hebben een oranje kaart. De rest moet omgeboekt worden, naar de toer die later vanmiddag nog gaat of naar een andere dag. Aangezien niemand zich aanmeldt als vrijwilliger, worden de mensen zonder oranje kaart omgeboekt. Dus wij kunnen aan boord! Wel eerst even de schoenen uit. We hebben 1 kapitein en 1 wat ik denk dat dan de matroos is, om ons te varen. We gaan er vandoor en zien al snel de eerste walvis, die meteen een showtje geeft en bijna helemaal uit het water springt. Wauw! De komende 2 uur varen we heen en weer, blijven stilliggen als we vlakbij walvissen zijn en zien de gigantische dieren vaak in vol ornaat. U begrijpt dat we fantastische foto’s en film hebben! Bovendien is het heerlijk op het water. Hoewel het bewolkt is geworden, is de temperatuur erg lekker, met een graadje of 27. Als de zon volop had geschenen waren wij waarschijnlijk in kreeften veranderd, dus dit is maar goed zo. We hebben 2 uur lang lol op het water en dan zit het er helaas alweer op.


Dag 6 – Donderdag 30 januari 2014

Weer: Heerlijk, 24 graden en zon
Doel: Rondvlucht en toeren Kauai
Gereisd: Over Kauai Island
Hotel: Palms Hotel Lihue, €76,39

Naar het volgende eiland: Kauai

Zoals gezegd worden we vanochtend om half 8 weer opgehaald door GoGo Shuttle. Dus staan we om half 7 op en staan op tijd buiten. Gelukkig weet onze chauffeur een sluiproute naar het vliegveld, zodat we nauwelijks last hebben van file. Zo staan we 40 minuten later op het vliegveld.

We vliegen met Island Air en dat vertrekt vanaf een mini-terminal op Honolulu Airport. Helaas zijn ze streng met de bagage: ook de handbagage moet gewogen en wordt te zwaar bevonden…. Slechts 7 kilo is toegestaan en daar zitten we ruim overheen. Overhevelen naar de grote koffers kan, maar die zijn precies goed qua gewicht. Dan maar bijbetalen voor overgewicht, wat gelukkig erg mee valt. We moesten al betalen voor de ingecheckte koffers, want: binnenlandse vlucht. Dat kost bij Island Air $17,- per koffer. Voor 1 te zware koffer betalen we $25,-, dus 8 piek meer. Toe maar dan. We geven de grote koffers verderop af en gaan met de 2 kleintjes door de beveiliging. Dan staan we meteen bij onze gate.


Vlucht met Island Air

Oahu van boven

We hebben nog niet ontbeten en zijn dan ook blij als we een Quiznos zien. Da’s hetzelfde als Subway, maar dan anders. We eten de broodjes gauw op, want het boarden begint al snel en voor we er erg in hebben gaan we al de lucht in. Het vliegtuig vertrekt zelfs een kwartier te vroeg. Het is dan ook maar voor 1/3e vol.

Het uitzicht over Honolulu is fantastisch! Ik kan een goede foto maken van Pearl Harbor en van het Arizona Memorial dat daar ligt. Vorige keer hadden we Pearl Harbor al bezocht, wat erg indrukwekkend was. En nu zien we het van bovenaf. Andy zit aan de waterkant, dus hij ziet het Memorial niet, maar ziet wel een duikboot varen. Ook gaaf!

Pearl Harbor

En we zijn op Kauai!

Deze vlucht is echt een kwestie van omhoog en weer omlaag. Oh, het is trouwens een propellervliegtuig en toch nog aardig groot. Ik denk dat er iets van 200 passagiers in kunnen. We landen ongeveer een half uur later, halen onze bagage op en lopen naar de shuttlebus van Dollar. Om 10 over 10 zitten we in de bus. Dat was nog eens een quickie: half 7 opstaan, 10 uur op het volgende eiland.

Bij Dollar moeten we even wachten op onze midsize SUV. Dan komt onze Jeep Liberty voorgereden en kunnen we ons hotel gaan opzoeken. Dat is het Palms Hotel in Lihue, waar we 3 nachten slapen voor totaal € 229,17, of € 76,39 per nacht. Het hotel zit vlakbij het vliegveld. Waar ik geen erg in had, is dat we vanaf 3 uur kunnen inchecken…. Oeps. Dus rijden we een rondje door de stad en drinken een lekkere kop koffie bij Starbucks. Dan doen we een nieuwe poging, want we willen graag onze spullen dumpen en even opfrissen, voordat we vanmiddag een rondvlucht gaan maken. Gelukkig kan dat.


Wings over Kauai

Kauai van boven

Als we zijn opgefrist, rijden we terug naar het vliegveld en zoeken de terminal van Wings over Kauai. Dit eiland heeft een prachtige kust, de Na’apali Coast. En ook hoge bergen, een imposant canyon en heel veel watervallen. En dat kun je het beste van bovenaf bekijken. We wilden eerst een helikoptervlucht maken, maar daar bleek je geen grote camera’s mee te mogen nemen. Mijn camera is groot en “niet meenemen” is out of the question. Dus hebben we een privé rondvlucht in een Chessna Skyhawk geboekt. Zo’n rondvlucht kost 125 dollar per persoon, wat de helft is van de helikopterprijzen.

De rondvlucht is om half 3, maar loopt ietsje uit. Om kwart voor 3 gaan we met onze piloot Bruce de lucht in. Ik zit voorin naast Bruce en moet even helpen met de take off procedures. Kan ik best. Vlot gaan we de lucht in en vlot zien we de intense schoonheid van dit eiland. Kauai wordt ook wel de Garden Island genoemd en dat komt omdat het er zo groen is. Daarvoor heb je alleen wel water nodig, om de boel zo groen te krijgen en te houden. Rond Mount Wai’ale’ale bevindt zich 1 van de 2 natste plekken ter werelden, waar jaarlijks maar liefst 11,7 meter regen valt. En daarom is het hier zo groen.


Kauai van boven

Na’apali Coast

Kauai is ook het oudste eiland van de groep en de op 3 na grootste. Het heeft een oppervlakte van 1430 km2, is 60 km lang en 45 km breed. En daar vliegen wij nu boven. We zien dus die prachtige bergen, canyons, watervallen en verborgen strandjes van bovenaf. En…. we zien een groepje walvissen voor de kust spelen! Geweldig!

Het vliegtuig is een beetje krapjes, waardoor het best lastig is om foto’s te maken. Maar ik denk wel dat het gelukt is; dat zien we thuis wel weer.

Voor we het weten is ons uur voorbij en staan we weer op de grond. Bruce geeft ons een cd waar een foto van ons op de voorkant prijkt en waar 10 minuten aan highlights op staan, aldus Bruce. Een mooi aandenken.


Wailua Falls

Samen met piloot Bruce

Zo, nu we van bovenaf hebben gezien wat we kunnen verwachten, gaan we het eiland verder vanaf de grond verkennen. Eerst gaan we naar de Wailua Falls. Die hebben we al van boven gezien, wat magnifiek was, en nu zien we hem iets dichterbij. Er hangt een soort zwerver rond, die hoedjes en dergelijke van palmboomblad maakt. Als we weer terugrijden passeren we hem. We hebben geen cash (klein-)geld bij ons, maar wel snoepjes. Dus geef ik hem “candy from a good heart”. Hij bedankt me met een mooi roosje, van blad gemaakt. En lacht alle drie zijn tanden bloot…

De route naar de Wailua Falls was doodlopend, dus rijden we weer terug. Een stukje verder kunnen we de King’s Highway nemen naar Mount Wai’ale’ale. Inderdaad, één van de twee natste plekken ter wereld. Halverwege stoppen we bij de Opaeka’a Falls en kijken we uit over de Wailua River. Het is hier onbeschrijfelijk mooi.

Aan het einde van deze weg gaat de rivier, die dan meer een stroom is geworden, over de weg en net eroverheen kun je picknicken. Of, als je lef hebt en een 4×4, nog doorrijden over de dirt tracks. Wij hebben beiden, dus rijden nog een stukje verder. Tot we een grote 4×4 pick up zien, die wanhopige pogingen doet weer uit de modder en over de zeer diepe kuilen te komen. Hij is aardig vast komen te zitten, maar nog niet ingegraven, dus hij doet dappere pogingen weg te komen. Ik denk dat zijn vriendin het iets te spannend vindt, want die stapt uit. En wij blijven braaf wachten en filmen het hele gebeuren. Uiteindelijk weet hij weg te komen en wij geven hem een groot applaus. Andy overhandigt hem wat gegevens, want reken maar dat dit filmpje op Youtube komt! Dat was ook wat de jongen meteen vroeg: Did you tape it all right? Yeah we did!


Nou ja, weg….

Even door de rivier rijden

Maar goed dat we dit hebben gezien, want dat doet ons besluiten om maar liever om te draaien. Anders waren wij zeer waarschijnlijk ook vast komen te zitten. Met onze huurauto. Op een plek waar we niet mogen komen met een huurauto…

Dus rijden we dezelfde route weer terug en gaan weer naar ons hotel. Even opfrissen en dan op zoek naar een restaurant, want het is alweer etenstijd. We kunnen niet echt iets vinden, of het is gesloten. Dan rijden we maar naar de mall die we eerder vandaag zagen, daar zal vast wel iets zitten. We nemen iets bij L & L Hawaiian BBQ, wat eigenlijk een soort Aziatische fastfood is. Ach, het smaakt best. We nemen er nog een veel te grote frozen yoghurt ijs achteraan en dan zitten we bommetje vol. Terug naar ons hotel dus. We zijn best moe van deze dag vol geweldige indrukken, dus relaxen we nog wat en gaan dan lekker slapen.


Dag 7 – Vrijdag 31 januari 2014

Weer: 27 graden!
Doel: Kauai verkennen
Gereisd: Over het eiland
Hotel: Palms Hotel Lihue, €76,39

Prachtige Waimea Canyon

Volgens mijn reisgids kun je lekker ontbijten bij het Tip Top Motel & Restaurant. Dus zoeken we die op aan Akahi Street. Het is er behoorlijk vol, wat meestal wel een goed teken is. We nemen beiden een grand slam ontbijt, met de macademia nut pannenkoeken waar dit restaurant bekend om staat. Lekker hoor.

Vandaag gaan we de westkant van dit eiland verkennen. We rijden op ons gemak naar Poipu, wat een charmant plaatsje is. En waar je de spouting horn kunt vinden. Da’s een groepje rotsen waar water door omhoog spuit, altijd een mooi gezicht. Voor de kust speelt een walvis, dus dat pikken we ook meteen mee.


Spouting Horn in Poipu

Walvissen!

We vervolgen de weg tot die ophoudt en gaan dan nog een stukje verder…. Linksaf over een dirt road komen we uit bij Polihale Beach, waar we bedenken of we wel of niet met onze auto het strand op zullen rijden. Als we zien dat een pick up die al op het strand is, lucht uit de banden laat lopen om verder te kunnen, besluiten we dat maar niet te doen. Wij parkeren de auto en lopen een stukje het strand op. Ook hier zien we walvissen spelen. Elke winter trekken ca. 12.000 walvissen naar Hawaii, naar de warmere wateren, en heb je grote kans ze te zien. Zoals wij nu.


Polihale Beach – beter niet met de auto

Even voelen of het water lekker is

Als we uitgekeken zijn op het strand, rijden we nog een stukje verder over een dirt road, tot we echt niet verder kunnen. Hier hebben we een magnifiek zicht op de steile Na’apali Coast, waar we gisteren overheen vlogen. Door deze rotspartij kun je het eiland niet rond rijden. De rotsen zitten in de weg. Je kunt wel hiken, maar dan nog niet helemaal rond.

Als we ook hier zijn uitgekeken, rijden we de route weer terug tot we kunnen afslaan naar de 552, die naar de Waimea Canyon gaat. Dit is een schitterende route met veel uitkijkpunten. Je ziet de prachtige canyons en watervallen, al dan niet in regenwolken gehuld. Het weer is overigens geweldig vandaag, heerlijk warm en droog. Vooral dat laatste kan nog wel eens twijfelachtig zijn op dit eiland, dat van alle Hawaiiaanse eilanden de meeste regen krijgt. En daardoor zo overweldigend mooi is.


Na’apali Coast

Hihi, nene’s… (dat betekent “oma” in Indisch)

We rijden de route helemaal uit tot het laatste en hoogste punt. Vanaf daar kun je nog een stuk hiken. Dat heeft een groep gedaan en blijkbaar is 1 van hen uitgegleden, want ze wordt op de rug van een ander en met takken als spalken om haar enkels, omhoog getild. Respect voor degene die haar draagt, want die route is erg glad en best steil! Wij wagen ons tenminste niet te ver naar beneden, we glijden nu al af en toe weg op onze slippertjes. Nee, wij gaan lekker weer aan de afdaling over de weg beginnen.

Nu nemen we de andere weg, de 550, terug. Dat is een minder drukke, maar minstens zo mooie route als de heenweg over de 552.


Prachtige Waimea Canyon

Wauw!

Zo zijn we de hele dag zoet geweest, dus als we weer in Lihue zijn, is het alweer tijd om op te frissen voor het avondeten. Omdat we gisteren hier niet zoveel zagen, rijden we naar Kapa’a, 8 mijl verderop. Daar zitten genoeg restaurants en we kiezen voor Bull Shed, waar ze de beste steaks schijnen te hebben. Andy zegt dat hij wel eens betere heeft gehad, maar mijn tonijn steak is heerlijk! Na het eten kijken we nog wat afleveringen Friends, voordat de luiken dichtgaan.


Dag 8 – Zaterdag 1 februari 2014

Weer: 23 graden en weer heerlijk
Doel: De andere kant van Kauai verkennen
Gereisd: Over het eiland
Hotel: Palms Hotel Lihue, €76,39

Prachtig groen Kauai

Voor het ontbijt rijden we vandaag naar Kapa’a, het plaatsje waar we gisteravond ook hebben gegeten. Nu zoeken we Eggbert’s, waar ze allerlei soorten omeletten hebben. Eggbert’s zit in een winkelcentrum genaamd Coconut Marketplace. Nadat we onze omeletjes op hebben, struinen we nog wat door het winkelcentrum. Andy ziet een leuke baseball pet van Red Dirt. Misschien heeft u gezien en herinnert u zich ook nog een aflevering van Dirty Jobs op Discovery? Waar van red dirt T-shirts werden gemaakt? Nou, dat was dus hier op Hawaii en je ziet hier diverse winkeltjes waar ze de red dirt shirts verkopen. En red dirt baseball petjes. Andy koopt dus een pet en ik vind een red dirt T-shirt met de humuhumunukunukuapua’a erop.


Prachtig groen Kauai

Velden vol taro

De wat? De humuhumunukunukuapua’a. U weet wel, de Hawaiiaanse staatsvis. Hoe je dat uitspreekt? Dat kun je eigenlijk alleen leren als je naar het nummer Little grass shack van Don Ho luistert. Echt, dat werkt. En bovendien kom je dan meteen in Hawaiiaanse sferen. Altijd leuk.

Na het ontbijt en het shoppen gaan we de oostkant van het eiland verkennen. Dat doen we via een mooie route langs de kust, die uiteindelijk eindigt bij de Ke’e Beaches.


Prachtig groen Kauai

Kilauea vuurtoren

En onderweg is er nog zat moois te zien. Het is ook nog eens heerlijk weer, lekker zonnetje en 23 graden. Dus kopen we voor de lunch broodjes bij Subway, die we lekker ergens aan een strandje opeten. Wat is nou een betere picknickplek dan dit, onder een palmboom, op een rotsblok aan de schitterende tropische kust? Inderdaad, die is er niet!


Ke’e Beach

Lekker pootjebaden

Net als we terug naar de auto willen lopen, komt een mevrouw met een kindje aanrennen. Het jong is op zijn muil gegaan op de rotsen. En ik zei nog tegen Andy dat het niet zo slim is om je kinderen op de rotsen te laten spelen…. Nou, dat blijkt, want het jongetje heeft een flinke jaap in zijn voorhoofd. De moeder is lichtelijk in paniek en vraagt ons haar man te waarschuwen. Die is bij het volgende strandje aan het surfen met de oudste zoon.


Wat zou er te zien zijn?

Nou, een grot…

Gelukkig kan Andy heel hard op zijn vingers fluiten, kan ik goed zwaaien en heeft een andere mevrouw een fluitje bij zich. Met zijn allen doen we ons best de aandacht van de surfende man te trekken. En dat lukt, want even later komt hij aangesjeesd. Het jongetje is al wat rustiger geworden, het bloeden lijkt minder, dus die redden zich wel. Gaan wij mooi verder.


…met een meertje…

…en schelpen.

In Kilauea heb je een mooie vuurtoren. Die is best wat foto’s waard, dus die maken we. We hebben niet zo de behoefte om het ding van dichtbij te bekijken, dat geloven we wel. We gaan nog eens een strandje opzoeken. Ik heb gelezen over de Secret Beach, waar je na een stukje over een dirt road en een korte wandeling tussen bomen door terechtkomt. Er stond alleen niet bij dat het ca. 100 meter steil naar beneden is, over een glibberig pad. Te oordelen naar mensen voor ons, die voetje voor voetje naar beneden klauteren. Dat gaan wij dus niet doen, we zoeken wel een ander strand.


Kilauea vuurtoren

Kilauea vuurtoren

We volgen de weg tot we niet verder kunnen, parkeren de auto en gaan eens lekker verder genieten van weer, uitzicht en omgeving. En dan weer op ons gemakje terug. We rijden een rondje door Princeville en besluiten dat we daar geen ruk aan vinden. Typisch resort-plaats voor golfers. Terug dus, tot Hanalei, waar we parkeren in het centrum, om tussen de aanwezige winkeltjes rond te struinen. En om vervolgens ergens neer te strijken met een heerlijke shaved ice. Dat is geschaafd ijs met smaakjes; we kiezen er elk 3. Smaakjes, niet ijsjes. Lekker hoor.


Ching Young Village in Hanalei

Ching Young Village

Om 4 uur komen we weer in Lihue en in ons hotel aan. We relaxen eventjes en gaan dan op pad voor het avondeten. Maar eerst rijden we langs Lihue’s haven. Daar zagen we gisteren vanuit de lucht grote cruiseschepen liggen. Die zijn vandaag vertrokken, maar we ontdekken wel een nieuw stuk van onze stad, eentje waar restaurants zitten….. Dus…. Maar we hebben al plannen voor vanavond. Neef Steve zegt dat we niet op Hawaii zijn geweest als we geen hotdog hebben gegeten. En dan bij voorkeur eentje van Puka Dog. Laat die nou verderop in Poipu zitten! Dus rijden we naar Poipu voor een heerlijke hotdog met een kokos dressing erover. Yumm! Alleen zitten we nog niet helemaal vol van 1 zo’n hotdog en we denken dat 2 net te veel zal zijn. Dus rijden we terug naar Lihue en stoppen nog even bij de Burger King voor een Spicy Chicken. Zo, nu hebben we teveel gegeten…. Dat wordt uitbuiken in het hotel!


Dag 9 – Zondag 2 februari 2014

Weer: 24 graden en bewolkt
Doel: Maui: Makaweo, Paia en Kihei
Gereisd: Vliegen naar Maui
Hotel: Noble Travel Hotel, €59,26

Vlucht van Kauai naar Maui

Vandaag vliegen we naar het volgende eiland, Maui. Maar pas om half 11, dus we hebben tijd om rustig te ontbijten. Dat wilden we bij Dani’s doen, net om de hoek. Daar stonden we laatst al voor een dichte deur voor het avondeten. Toen bleek dat ze alleen ontbijt en lunch doen. En nu staan we weer voor een dichte deur, want ze zijn alle dagen open behalve zondags…. Dus rijden we naar de haven, waar we gisteren zagen dat daar ook restaurantjes en dergelijke zitten.

We vinden een klein tentje, de Kalapaki Beach Hut, waar Andy een omelet met toast neemt en ik een loco moco. Dat is een Hawaiiaans gerecht, bestaande uit rijst, een hamburger, gravy erover en een ei er bovenop. Best lekker!


Ons Island Air vliegtuig

Vliegveld Kauai

We leveren de auto in bij Dollar en worden met de shuttlebus naar de terminal gebracht. We gaan naar de balie van Island Air om in te checken en dan blijkt dat ik een fout heb gemaakt: ik heb deze vlucht blijkbaar voor de 6e geboekt. Het is vandaag de 2e…. Op de 6e vliegen we weer door naar het volgende eiland. Crap. Gelukkig kunnen we omgeboekt worden en gelukkig vallen de kosten daarvoor reuze mee: 30 dollar per persoon extra. Doe maar! Ook moeten we voor de incheckbagage betalen, net als op de vorige 2 vluchten (en op de komende). Deze keer geen gedoe met gewicht, de handbagage wordt (gelukkig) niet gewogen. We betalen 34 dollar voor de 2 grote koffers.

We geven de koffers weer af en gaan zelf door de beveiliging. Dan naar onze gate, waar al vlot ons vliegtuig aankomt en het boarden begint. We vliegen vandaag van Lihue, Kauai naar Kahalui, Maui. Via Honolulu, Oahu. Daar stopt het vliegtuig namelijk even om er wat mensen in en uit te laten. Wij kunnen blijven zitten en het vliegtuig zal na ca. 25 minuten verder vliegen.

Als we aankomen bij Oahu hebben we een geweldig uitzicht. Op de bergen aan de westkant, op Honolulu en Waikiki en op Diamond Head aan de oostkant. Als we weer verder vliegen, passeren we Molokai en Lanai, de 2 kleinere van de 6 bewoonde eilanden van Hawaii. En dan zijn we bij Maui.

Na de landing moeten we even wachten op onze koffers. Tja, die zijn er als eerste ingegaan en komen er dus als laatste uit. Dan naar de shuttlebus van Dollar, waar een gezellige chauffeur al klaarstaat om ons naar het kantoor te brengen. Bij Dollar aangekomen schrikken we ons rot: er staat een gigantische rij. Zoals zal blijken, duurt het een uur voor we aan de beurt zijn. Volgens de medewerkster die ons helpt komt dat doordat een aantal vluchten vertraagd waren en nu is iedereen tegelijk aangekomen. Dat verklaart ook meteen waarom het op het vliegveld zo enorm druk was. Volgens een klant die net wordt geholpen is het probleem anders, namelijk dat ze niet genoeg auto’s klaar hebben staan.


We vliegen nog even langs Waikiki

En komen dan aan bij Maui

Hoe dan ook, na een uur wachten en doorschuifelen zijn we eindelijk aan de beurt. We laten ons verleiden om een upgrade te nemen naar een Jeep Wrangler. Da’s een grote stoere wagen, die ook nog eens cabrio kan. Voor 100 dollar meer kunnen we ons met deze 4×4 uitleven. Toe maar dan.

Goed, nu naar ons hotel. Dat is het Noble Travel Hotel in Wailuku, het stadje naast Kahalui. Ons hotel zit in het centrum in Market Street en voor € 59,26 hebben we een ruime kamer met 2 bedden en eigen badkamer, wat in deze prijsklasse niet geheel vanzelfsprekend is. Hier slapen we 4 nachten.


Downtown Makaweo

Ruige kust bij Ho’okipa

Als we onze zooi geïnstalleerd hebben, gaan we op pad. Oh, het is trouwens bewolkt hier, mopperdemopper, maar wel 24 graden. We gaan naar Makaweo, een paniolo plaatsje. Paniolos zijn de Hawaiiaanse variant op de cowboys. Het zijn de nazaten van de Spaanse cowboys uit California en Mexico, in het Spaans vaquero genaamd. Men denkt dat het woord paniolo een Hawaiiaanse verbastering is van Espanõl. Anyhoe, de Hawaiiaanse paniolo leerde cowboyeren van de Mexicaanse vaquero.

Paniolos maken een belangrijk deel uit van de Hawaiiaanse geschiedenis en cultuur. Dat zit zo: In de vroege 19e eeuw dacht Captain George Vancouver een goed idee te hebben. Hij bedacht het om runderen te schenken aan de monarch van het Hawaiiaanse koninkrijk. De Hawaiianen schrokken zich echter te pletter toen ze de grote beesten zagen en gingen er vandoor. U weet hoe dat gaat in de natuur, je begint met 8 runderen, en voor je het weet heb je een plaag van ik weet niet hoeveel beesten. Die natuurlijk meteen verwilderen. Dus werden 3 Mexicaanse vaqueros ingehuurd om de boel onder controle te brengen. En om meteen het vak te leren aan de Hawaiianen.


Ho’okipa

Ook hier wordt flink gesurft

De vaqueros brachten hun eigen gewoonten mee, wat de basis vormde van de huidige tradities van de paniolos. Naast gewoontes namen ze ook de gitaar mee en legden zo de fundamenten voor de Hawaiiaanse muziek.

Nu zijn we dus in Makaweo, dat van oudsher een cowboy stadje is. Het valt ons alleen nogal tegen. Het is heel klein en heeft een vrij hoog hippiegehalte. Spreekt ons niet zo aan.

Dus rijden we weer terug, nu over de 380 naar Paia. Paia vinden wij wel een leuke plaats. Het is ook een stuk groter dan Makaweo. In Paia slaan we rechtsaf naar de kust. Bij Ho’okipa stoppen we om te kijken naar de vele surfers. Die doen dappere pogingen op de aardig hoge golven. Niet alleen de surfers zijn leuk om te zien, de kustlijn hier is ook erg aantrekkelijk. Genieten dus!


Ruige kust bij Ho’okipa

Andy legt het allemaal even vast

Het is inmiddels half 6 geworden, dus rijden we naar Kihei. Dat ligt aan de zuidkant van het eiland (we zitten nu aan de noordkant) en daar verbleven we vorige keer. Toen aten we erg lekker bij Stella Blues Café, waar ook nog eens erg goede live muziek was. We hebben er dus best naar uitgekeken om weer naar Stella’s te gaan. Grappig, de kaart lijkt niet veranderd te zijn, want de meatloaf en pork chops die we vorige keer zo lekker vonden staan er nog steeds op. Hoewel, als je hier vaker eet, wil je vast wel eens een andere kaart…. Maar wij bestellen toch hetzelfde. Hmm. We weten allebei zeker dat ons eten de vorige keer een heel stuk lekkerder smaakte…. De aardappelpuree die er bij zit smaakt naar water, er moet behoorlijk wat zout en peper op het vlees en de groentes zijn ook smakeloos. Wat een tegenvaller! En er is ook geen live muziek. Nou, dat hoeft voor ons niet meer! Noot: 3 maanden later heeft Stella’s haar deuren gesloten.

We gaan terug naar het motel, kopen onderweg nog wat drinken en gaan op onze kamer nog wat afleveringen Friends kijken.


Dag 10 – Maandag 3 februari 2014

Weer: 27c, half bewolkt en een plensbui
Doel: Maui: Walvissen & Lahaina
Gereisd: Over Maui
Hotel: Noble Travel Hotel, €59,26

Wauw!

Hadden we verteld dat we onderweg hier en daar walvissen zagen? Het is namelijk walvisseizoen; ca. 12.000 walvissen overwinteren hier in deze tijd van het jaar. Je kunt ze vaak al vanaf land zien. Maar nog beter zie je ze vanaf een boot. Daarom hebben we een rafttoer geboekt. Voor €25,- per persoon mogen we mee op een grote rubberboot. Daar kunnen maximaal 18 mensen op. Oh, en er hangt gelukkig een motor aan.


Lekker buiten ontbijten

Uitzicht tijdens het ontbijt

Die toer gaat vanuit Lahaina, een gezellig plaatsje aan de zuidkust. Moeten we daar wel eerst naartoe, natuurlijk. En we functioneren beter na een ontbijt, dus moet er ook gegeten worden. We rijden eerst Wailuku uit via de 30 en komen niet veel later in Maalaea aan. Daar is een leuke haven en zijn wat restaurantjes. Bij Beach Bums strijken we neer aan de havenkant, waar we heerlijk in het zonnetje genieten van ons ontbijt.


Surfklasje

Lahaina

Dan rijden we verder naar Lahaina en zien onderweg al diverse walvissen zwemmen. Onze toer is pas om half 2, maar er is genoeg te doen in Lahaina om ons tot die tijd te vermaken. Zo is er het plein met de prachtige grote banyan tree, die het hele plein overkoepelt. Banyan trees zijn een beetje gek: er groeien soort van lianen aan. Als die de grond raken, wortelen ze en groeien verder als tak/stam. Zo houdt hij zichzelf in evenwicht. Dit exemplaar was 2,5 meter hoog toen hij in 1873 gepland werd. Nu is hij ongeveer 18 meter hoog en ruim 400 (!) meter breed. En overkoepelt dus een heel plein.


Lahaina

Lahaina

Aan de waterkant is het altijd druk. We kijken eerst een tijdje naar de beginnende surfers die hier zo te zien hun eerste surflessen krijgen. Dan wandelen we langs alle kraampjes die tours verkopen, en over het plein naar de winkelstraat. Er zijn natuurlijk allerlei souvenirwinkeltjes, maar ook 2 galerieën van fotografen. Peter Lik kende ik al, we zijn al eens in zijn galerie in Las Vegas geweest. Schitterende natuurfoto’s. Nieuw voor mij is het werk van Thomas Barbèy, die geweldige surrealistische foto’s maakt. Prachtig is de foto van de handen op de piano, waarbij de toetsen aan de bovenkant veranderen in 2 zebra’s.


Genoeg keuze uit tours

De beroemde Banyan Tree

Afijn, zo zijn we lekker aan het rondstruinen. Voor we er erg in hebben, is het bijna 1 uur. Tijd om richting onze tourboot te gaan. We melden ons netjes, ontvangen een oranje kaart met een nummer en wachten tot we aan boord kunnen. We tellen eens het aantal mensen dat hier is verzameld en vragen ons af of dat wel op één boot past. Nee, niet op één boot, wel op twee. Alleen…. De 2e boot is onderweg stuk gegaan, dus nu is er een probleem. De boot die er nu ligt is voor 18 mensen en die mensen hebben een oranje kaart. De rest moet omgeboekt worden, naar de tour die later vanmiddag nog gaat of naar een andere dag. Aangezien niemand zich aanmeldt als vrijwilliger, worden de mensen zonder oranje kaart omgeboekt. Dus wij kunnen aan boord! Wel eerst even de schoenen uit.


Even wachten op het bootje

And off we go

We hebben 1 kapitein en 1 wat ik denk dat dan de matroos is, om ons te varen. We gaan er vandoor en zien al snel de eerste walvis, die meteen een showtje geeft en bijna helemaal uit het water springt. Wauw! De komende 2 uur varen we heen en weer, blijven stilliggen als we vlakbij walvissen zijn en zien de gigantische dieren vaak in vol ornaat. U begrijpt dat we fantastische foto’s en film hebben! Bovendien is het heerlijk op het water. Hoewel het bewolkt is geworden, is de temperatuur erg lekker, met een graadje of 27. Als de zon volop had geschenen waren wij waarschijnlijk in kreeften veranderd, dus dit is maar goed zo.

We hebben 2 uur lang lol op het water en dan zit het er helaas alweer op. Om half 4 staan we weer op het droge. We slenteren nog wat door Lahaina, eten een heerlijk Italiaans ijsje en ik zie nog een leuke tas die ik aanschaf. Dan gaan we terug naar onze auto, knutselen het om naar een cabrio en rijden rustig terug richting Wailuku. Onderweg stoppen we nog even bij een uitkijkpunt waar ook weer vlakbij walvissen spelen.


Sprakeloos

Staart-pilatie

In ons hotel gaan we eerst maar eens het zeezout afspoelen. En dan begint het buiten te plenzen. Hebben wij even mazzel gehad met het weer vandaag! Alleen….We moeten er nog wel op uit om iets te eten. Ik had gedacht dat in Paia te doen, bij Charley’s. Volgens mijn reisgids is dat een leuk restaurant waar bijvoorbeeld Willie Nelson vaak gaat eten. Wij nemen er een heerlijke burger, kleine pizza en lekkere salade. Smaakt inderdaad goed! Dan terug naar ons dorp, het is tenslotte al half 9. Nog wat tv kijken en dan slapen maar weer.


Dag 11 – Dinsdag 4 februari 2014

Weer: 24c aan zee, 8 op de Haleakala
Doel: Maui: Road to Hana en Haleakala NP
Gereisd: Over het eiland
Hotel: Noble Travel Hotel, €59,26

Haleakala National Park

We hebben ons vandaag een uitgebreid Amerikaans ontbijt bij Denny’s beloofd. Die zit even verderop in Kahului. Gaat er weer lekker in!

We gaan meteen maar op pad. Vandaag rijden we de Road to Hana nog een keer. Dat is één van de mooiste autoroutes ter wereld, zegt men. En men heeft gelijk! Dat wisten we al, want we reden deze route in 2011 ook. Nu is het winter en iets minder lekker weer dan vorige keer. Het is een heerlijke 24 graden, maar er valt af en toe een klein buitje. Dus rijden we lekker met het dak eraf in onze Jeep Wrangler, tot het begint te regenen. Dan knutselen we het dak weer in elkaar en rijden verder. Gelukkig zijn de buitjes vandaag van erg korte duur en is het over het algemeen heerlijk weer.


Road to Hana

O’heo Gulch

Ook nu is de route weer stunning. We passeren vele prachtige watervallen, rijden tussen de mooiste bomen en planten door en komen dan weer uit bij een prachtige ruige kust. Oh ja, dat deel hoor je niet te komen met je huurauto…. Het is er dan ook niet zo druk, wat maar goed is ook. Een groot stuk gaat namelijk best steil omhoog, over een heel smal weggetje. Zo smal, dat toeteren voor een bocht handig is, want je ziet niet wat er aan komt en er is weinig ruimte om te passeren. Gelukkig hoeven we dat nergens op de smalle stukken.

We stoppen hier en daar om van al het prachtigs te genieten. En om te genieten van bananenbrood. Dat wordt langs de weg verkocht en is heerlijk. Langs de kust zien we opeens een walvis helemaal uit het water springen. Magnifiek!

Bij O’heo Gulch stoppen we voor een wandeling naar de Seven Sacred Pools. Dit is onderdeel van het Haleakala National Park, waarvoor 10 dollar entree betaald moet worden. Wij hebben echter nog onze parkpas. Die kochten we in september 2013 op onze rondreis door het noordwesten van Amerika. Hij is 365 dagen geldig, vanaf de aankoopdatum. Dus mogen we dankzij die kaart zo het terrein op.


O’heo Gulch

Langs de Road to Hana

We wandelen rustig naar de poel een stuk verderop. Nee, het zijn er geen zeven, dat is een misleidende naam. Er zijn er namelijk veel meer. Ze worden allemaal gevoed door watervallen en uiteindelijk druipt dat door naar de oceaan. Omdat het een beetje waait en soms regent, mag je vandaag niet zwemmen in de poel. Je kunt alleen van bovenaf kijken. Ook mooi!

Zoetjes aan zijn we bijna de hele dag met deze tocht bezig. Het is al 4 uur als we uitkomen bij Ulupule, waar we nog even de benen strekken. En een plan maken voor het vervolg van deze dag.


Road to Hana

Oe, banana bread!

We rijden namelijk langs de weg naar de Haleakala. Dat is een slapende vulkaan, waar je helemaal op naar boven kunt rijden. Het hoogste punt is op ruim 10.000 feet, oftewel op 3055 meter. Ook dit is onderdeel van het nationaal park, het park is er zelfs naar vernoemd. En omdat we er toch langsrijden, gaan we ook maar even boven kijken. Dat betekent 6 mijl omhoog klimmen. Er hangt een grote donkere wolk om de berg, waardoor het zicht zich afwisselt. Helaas geen goed zicht op de wereld onder ons. En als we eindelijk helemaal boven zijn is ook daar weinig zicht. We zien alleen een grote mistige wolk.


Road to Hana

Road to Hana

En het is er verdomd koud! We kwamen net van 24 graden en het is hier nog maar 8 graden of zo. Maar Andy moet toch echt plassen, dus waagt hij zich in zijn shirtje en op slippers naar buiten. Ik? Ik hoef opeens niet meer….

We rijden maar weer naar beneden, want er is toch niets te zien. Zelfs de observatoriums zijn onzichtbaar in de mistige wolk. We nemen nog wel even een afslag naar de plek waar veel silverswords bij elkaar staan. De Haleakala Silversword is een zeldzame, beschermde plant die alleen op Maui voorkomt. En dan ook nog alleen op de Haleakala vulkaan en alleen op hoogtes boven de 2100 meter. Bij deze afslag staan er een hoop bij elkaar.


Omhoog de Haleakala op

Haleakala Silversword

Er is een trappetje…. Mijn nieuwsgierigheid wint het van mijn behoefte aan warmte. Dus ga ik het trappetje op, terwijl Andy in de warme auto blijft zitten. Maar niet voor lang, want hier blijkt het zicht uitstekend te zijn. Geen wolken en wat je ziet is adembenemend mooi! Dus sleep ik Andy uit de auto, want dit moet hij toch echt even zien!

Als we verkleumd maar gelukkig zijn, gaan we verder met de afdaling. En dan blijkt dat we iets zijn vergeten: benzinetank in de gaten houden…. Ohoh. We krijgen de melding “fuel low”…. Even daarvoor stond er dat we nog ca. 50 kilometer kunnen…. Gelukkig gaat het hier bergafwaarts. We weten alleen niet hoe ver het is naar een benzinepomp. Dus doen we een schietgebedje en rollen naar beneden. In Punumuni is de dichtstbijzijnde benzinepomp en we zijn enorm opgelucht als we daar aankomen! Zo, kunnen we weer een tijdje doorkachelen.


Even door een chagrijnige wolk

Dit is de beloning op de top!

Naar Kahului, waar we bij Tante’s gaan eten. Dat kennen we nog van Hilo in 2011, waar een Tante’s bij ons hotel zat. Hier zit hij ook bij een hotel, van dezelfde keten. De ambiance is niet geweldig en er is blijkbaar een tekort aan bediening, want het duurt allemaal best lang. Maar onze Hawaiian Luau Plate is het wachten waard! Dit is het eten dat je bij een Luau krijgt. Het bestaat uit kalua pork, beef teriyaki, mahi mahi, lomi salmon, poi en natuurlijk coconut cake na. Huh? Kalua pork; heel langzaam gegaard varkensvlees. Beef teriyaki; lekker kruidig rundvlees. Mahi mahi is een makreelsoort. Lomi salmon is een salade van zalm en tomaat. Poi is niet te vreten; het is een soort pasta gemaakt van taro. Pasta als in dikke saus, niet als in macaroni. Tot slot het toetje: kokoscake. Het smaakt allemaal prima (behalve de poi dan) en de prijs is okay, inclusief fooi zijn we 45 dollar kwijt.

En zo is het alweer 8 uur geweest, dus gaan we maar eens terug naar ons tijdelijk huis.


Dag 12 – Woensdag 5 februari 2014

Weer: 28 graden
Doel: Maui: La Pérouse en het noorden
Gereisd: Over het eiland
Hotel: Noble Travel Hotel, €59,26

Weg langs de noordkust

Aangezien het ontbijt ons er gisteren prima smaakte, eten we vandaag weer uitgebreid bij Denny’s in Kahului. En daarna gaan we meteen op pad. Eerst kan het dak eraf, want het is nu al 25 graden en het loopt vandaag op naar 28. Dat en met een heerlijk zonnetje erbij maakt rijden in een cabrio toch wel erg aangenaam. Oh, en maak u geen zorgen: we hebben ons ingesmeerd hoor.

We gaan eerst naar Kihei en beyond; de weg gaat nog een stuk verder dan Kihei, namelijk door de plaatsjes Wailea en Makena. Het eerste is een resort paradijs, met golfbanen en zo. De stranden bij Kihei zijn overigens druk bevolkt. Grappig te zien dat er verschillende soorten stranden zijn: voor bruinbakkers & zwemmers, voor snorkelaars, voor peddelaars en voor surfers.


De weg naar La Pérouse Bay

La Pérouse Bay

Vanaf Makena wordt het wat rustiger. En wordt de weg smaller en slechter. Oeps, hier mocht je ook al niet met je huurauto komen <wink>. Geen idee waarom, de weg is prima te doen, alleen een beetje smalletjes. We passeren wat mooie strandjes en rijden dan een stuk tussen lavasteen door. Aan het einde van de route ligt La Pérouse Bay, vernoemd naar de eerste Europeaan die hier voet aan wal zette, Jean Francis Gallup Comte de La Pérouse. Hier kijken we op ons gemakje even rond.

Dan rijden we weer terug en volgen vanaf Kihei de 30 naar het noordwesten. We hebben namelijk nog geen zin om te gaan zwemmen of op een strand te hangen. Dus gaan we eerst een mooie route rijden. En dat is de route bovenlangs, langs de noordwest kust. Die beginnen we vanaf de kant van Lahaina, zodat we het mooiste stuk aan het einde hebben.


Noordkant Maui

Noordkant Maui

Net voorbij Ka’anapali, bij McGregor Point, slaan we eerst af naar een onofficieel walvissen-uitkijkpunt. En genieten wederom van de kolossen in zee. Het lijkt wel of ze om de beurt een showtje weggeven. Dan gaan we verder en al snel begint het spannendste deel en ook het meest prachtige deel van deze route. Oh ja, en je mag hier niet met je huurauto komen. Wederom geen idee waarom, want ook deze weg is heel goed te doen. Alleen een beetje erg smalletjes en af en toe erg steil. Maar de uitzichten en de natuur om ons heen zijn magnifiek!

Tegen het einde wordt de boel weer wat bewoond. Net als we over een heel smal bruggetje komen, staat er een straatverkoper voor onze neus. Die dwingt ons door middel van een cool dansje om te stoppen. We kopen met alle plezier voor 5 bucks een zak heerlijk kokosvlees van hem.


Uitzicht over Maui

The best banana bread

We waren onderweg ook al getriggerd door borden, waarop het beste bananenbrood uit de regio wordt beloofd. En een stukje verderop, in een knalgroene boomhut, treffen we Julia. Zij verkoopt ons voor 10 bucks 2 broden, die inderdaad enorm lekker blijken te zijn.

Om een uur of 4 zijn we terug in Wailuku. We hebben een prachtige dag gehad, heerlijk met open kap langs de kusten gereden. En daar wordt je erg rozig van… Dus rusten we lekker uit, lopen voor het avondeten even naar Subway om de hoek, kijken nog wat Friends op de laptop en duiken er dan lekker in. Morgen weer op tijd op, want dan gaan we naar het 4e en laatste eiland!


Dag 13 – Donderdag 6 februari 2014

Weer: Bewolkt maar wel 26 graden
Doel: BI: Lava kust en Volcano NP
Gereisd: Vliegen naar the Big Island
Hotel: Da’s een heel verhaal…

Vlucht van Maui naar Big Island

Om half 10 vliegen we naar Hilo op The Big Island. Eerst moeten we natuurlijk de auto inleveren en inchecken. Dus zitten we om 8 uur in de auto. Het inleveren gaat snel, het inchecken redelijk vlot en door de beveiliging begint ook een gewoonte te worden. We vliegen vandaag met Hawaiian Airlines en deze vlucht heb ik ook met airmiles betaald. We boarden op tijd en vertrekken te vroeg, jawel. Al om 9.15 gaan we de lucht in en landen een half uurtje later in Hilo. De koffers volgen vlot en daarmee lopen we naar Alamo, die even verderop op loopafstand zit.


Oude hotel “Wild Ginger Inn”

Nieuw hotel “Naniloa”

We hebben weer een midsize SUV geboekt. Helaas hebben ze daar geen 4×4 van staan. Dat hebben we toch echt nodig, want we willen in elk geval de Mauna Kea op en misschien nog de Waipeo Valley naar beneden. Maar dat hoeven ze bij Alamo niet te weten, want dat zijn verboden routes… Anyhoe, wij hebben dus een 4×4 nodig. Dat wordt weer een upgrade nemen. Omdat we al eerder bij Alamo huurden, krijgen we een special tarief (yeah right) voor Hawaiiaanse ingezetenen en betalen we ongeveer 30 dollar per dag extra, 145 dollar totaal voor 5 dagen. Toe maar dan. Deze keer krijgen we een Jeep Wrangler Sport, die een soft top heeft. En dus ook cabrio kan.


Macadamia Nut Factory

Daar groeien de nootjes aan

Eerst maar even ons hotel opzoeken. Dat is de Wild Ginger Inn, aan Pu’ueo Street. Na een rondje door de stad vinden we het. Het ligt pal achter het centrum van Hilo. Het is alleen nogal vroeg en inderdaad, we zijn te vroeg om te kunnen inchecken. Geeft niet, we vermaken ons wel hoor.

We rijden eerst naar de Mauna Loa Macadamia Nut Facory, net buiten het dorp. Daar groeien de macadamia nootjes aan de 250.000 bomen in de boomgaard. Die verwerken ze vervolgens tot heerlijke nootjes met, als je wilt, heerlijke flavors. Of tot koekjes. En hoe ze dat doen kun je tijdens de self-guided toer leren. Oftewel: je leert how it’s made. Je kunt in de fabriek naar binnen gluren, de uitleg volgen op de monitoren die erbij hangen en in het visitor center proeven welke smaken er zijn. Drie keer raden waar wij voor zijn gekomen…

De honey roasted en de onion & garlic zijn erg lekker! Hoewel niet goedkoop, 10 dollar per zak, kopen we van elk eentje. We hebben niet de illusie dat die het redden tot aan Nederland. Dat klopt, want de 1e zak gaat er vandaag nog aan. Als souvenir hebben we dan ook alleen het tasje waar het in zat…

Na deze toer halen we eerst het dak eraf, wat bij de sport editie makkelijker gaat dan bij de hard top. Ik leen Andy’s klèpèt (voor de Hollanders: kleppet), want ik heb het idee dat ik een zonnesteekje heb. Gisteren hebben we ook de hele dag met het dak eraf gereden, in de volle zon. Vandaag heb ik hoofdpijn en ben ik licht misselijk. Een zonnesteek zou wel wat verklaren. Better safe than sorry, dus de pet gaat op. Andy heeft immers nog een aardige bos haar om hem tegen de zon te beschermen, zoals al menig kale meneer deze vakantie jaloers heeft opgemerkt.


Lavaveld aan het einde van weg 130

Ruige kust in het zuidoosten

Goed, we rijden richting de noordoostkust, tot waar de weg ophoudt. Omdat er lava overheen ligt. Dat is aan het einde van weg 130. Ooit liep de weg door en was hier nog een dorpje, genaamd Kalapana. En was er een mooi zwart strand, genaamd Kaimu. Toen kwam in 1990 de lava, die dit gebied veroverde. En daardoor houdt de weg opeens op. Je kunt aan het einde parkeren en dan als het goed is een stuk het lavaveld oplopen. Maar volgens het bord mag dat pas vanaf 3 uur. Het ziet er ook nogal afgesloten uit. En er wonen hier ook nog gewoon mensen wonen, die geen behoefte hebben aan kuddes toeristen op de stoep. Daarom draaien we maar weer om. We zijn hier tenslotte ook al eens geweest.

Voor de terugweg nemen we de schitterende route langs de kust, over de 137. Deze kant van het eiland heeft een aardig ruwe kust, met maar 1 of 2 strandjes. En hoewel het niet bepaald koud is, is het toch geen echt strandweer.

Weer terug in Hilo is het nu na drieën, dus zouden we moeten kunnen inchecken. Dat klopt. We worden naar onze kamer begeleid. Daar ontdekken we dat er geen airco in zit, alleen een ventilator. Andy had vanochtend al zijn bedenkingen over dit hotel. Want behalve een hotel is het ook een hostel en kun je er blijkbaar je tent opzetten. Het is een oud gebouw, wat te zien is. Okay, het kostte dan ook weinig, slechts 60 dollar per nacht, maar toch. We ruiken een wietlucht ruiken, dat vanaf het rokersterras komt. En Andy voelt de spiralen in het bed uitsteken. Conclusie: hier willen we niet slapen. Het oogt niet fris en de gasten van dit onderkomen zijn toch van een ander slag dan wij zijn. Of, zoals Andy het verwoord: “Ik ben geen 20 meer, ik wil niet in dit soort dumps slapen!” Het was ook nog eens de bedoeling om hier 3 nachten te blijven…


Op Hawaii hebben ze palmbomen

Met…. kokosnoten!

Dus ga ik op zoek naar iets anders. Gelukkig kunnen we in de lobby gratis gebruik maken van wifi. Zodra ik iets heb gevonden, ga ik informeren hoe het zit met annuleren. Ik gooi het erop dat we ons vergist hebben, dat we echt een kamer met airco moeten hebben omdat mijn man het aan zijn longen heeft…. We zijn te laat om de 1e nacht te annuleren. Begrijpelijk. De andere 2 nachten kunnen wel geannuleerd worden. Dus betalen we 60 dollar voor 1 nacht en maken dan dat we wegkomen.

Het hotel dat ik heb gevonden zit aan Banyan Drive, waar we vorige keer ook een hotel hadden. Dat hotel was helaas vol, nu hebben we een kamer in het Naniloa. Daar komen we rond half 5 aan. Onze kamer is alleen nog niet klaar, ze lopen achter bij housekeeping. Of we na 7 uur terug kunnen komen, dan is het zeker klaar. Geeft niet, we moeten toch nog even wat inkopen doen, dus rijden we eerst naar de Mall.


Uitzicht op de Mauna Kea

En op een cruiseboot

We gaan naar Hilo Hattie’s, een begrip als het gaat om Hawaiiaanse spulletjes als kleding en souvenirs. Andy praat met de verkoopster, die met een Belg getrouwd blijkt te zijn. We kopen er 2 hula-poppetjes voor op het dashboard van de auto. De auto thuis, wel te verstaan. Een mannelijke hula-danser voor mij en een vrouwelijke voor Andy. Bij Ross vinden we leuke nieuwe Converse gympen voor Andy en een grappig shirt voor mijzelf. En bij Wal*Mart nieuwe slippers voor meneer. Om de hoek zit een Burger King, wat we prima vinden voor het avondeten.

Dan is het 7 uur geweest, dus doen we een 2e poging om in te checken. En dat lukt. Hoewel de receptionist me eerst teveel wil laten betalen… Maar dat wordt gecorrigeerd en we zijn voor de komende 3 nachten totaal 383 dollar kwijt. Plus de 60 dollar van Wild Ginger Inn, voor de nacht die we niet konden annuleren. De kamer is okay, we hebben beter gehad voor minder geld, maar vooruit. Het is in elk geval ruim, de bedden zijn in orde, het is redelijk schoon en er is airco!


Onze Jeep Wrangler

Lava kijken bij het Jagger Museum

We zitten trouwens op de 7e verdieping en hebben een mooi uitzicht over de Hilo Bay en op Mauna Kea, de vulkaan die we morgen gaan beklimmen. We zien sneeuw op de top…. Maar dat is voor morgen.

We hebben voor vandaag nog 1 ding op het programma, namelijk een avondritje naar het Volcanoes National Park. En wel naar het Jagger Museum, waar je ‘s avonds de rode gloed van Lava kunt zien. Altijd een mooi gezicht! Als we uitgekeken zijn, rijden we de 28 mijl terug naar Hilo, naar ons hotel. We zijn inmiddels aardig moe en willen eigenlijk alleen nog maar douchen en slapen. Dus dat doen we!


Dag 14 – Vrijdag 7 februari 2014

Weer: 28 graden
Doel: BI: Akaka Falls, Waipeo, Volcano
Gereisd: Rondtoeren over the Big Island
Hotel: Da’s nog steeds een verhaal…

Daar beneden, daar gaan we naartoe

Vlakbij ons hotel zit Ken’s Pancakes, blijkbaar een begrip in de buurt. Aangezien ik dol ben op pancakes, gaan we daar ontbijten. Het is lekker, maar om nou te zeggen het beste ontbijt ooit… Neu, niet echt.

Na het ontbijt gooien we het dak open, want het is alweer 28 graden. We gaan vandaag naar de Mauna Kea. Da’s een vulkaan die 4207 meter boven zeeniveau uitsteekt. Als je het deel onder zeeniveau meetelt, dan meet hij maar liefst 10 kilometer! Omdat het er letterlijk hoog en droog is en er een stabiele luchtstroom is, is het één van de beste plekken ter wereld voor astronomische observaties.


Pepe’ekeo Scenic Drive

Wandeling bij de Akaka Falls

In 1964 is een weg naar de top aangelegd. Daarna zijn er 13 telescopen neergezet, door 11 landen totaal. De Mauna Kea Observatories worden gebruikt voor wetenschappelijk onderzoek van het heelal. Bij elkaar is dit volgens mij één van de meest bijzondere plekjes op de wereld. En daar gaan wij naartoe! Met een omweg en nog wat stopjes, maar toch. We nemen eerst de prachtige route over de 19, langs de oostkust. Daar is een kleine D-tour van 4 mijl, die pal langs de kust gaat, maar wel vanaf een aardige hoogte. Deze Pepe’ekeo Scenic Drive is een schitterend stukje autoroute.

Volgende stop is de Akaka Falls. Die hadden we vorige keer overgeslagen, omdat het begon te regenen. Want Hilo ligt aan de regenkant van het eiland. Er valt hier jaarlijks aanzienlijk meer water naar beneden dan aan de andere kant van de vulkaan. Vandaag is het echter schitterend weer, dus doen we een poging.

De parkeerplaats bij de ingang is vol, dus parkeren we er net iets buiten. We betalen 1 dollar per persoon om naar de waterval te mogen wandelen. Dat is een aardige wandeling, maar zeker de moeite waard! De wandeling zelf is enorm mooi, de bomen en overige begroeiing waar we langs lopen zijn prachtig. En de waterval is er eentje uit het boekje: hoog, lekker veel water en het eindigt in een poel. Mooi hoor.

We gaan weer verder en zien onderweg nog meer mooie watervallen, prachtige begroeiing en een schitterende kustlijn. Genieten dus! Aangezien we er toch pal langs komen, gaan we ook nog maar even naar de Waipeo Valley. Dat is een vallei aan de noordoost kust, waar je helemaal naar beneden kunt rijden. De afdaling gaat 25% naar beneden. Kijk, en daar hadden wij nou die 4×4 voor nodig! Maar dat hoeft Alamo niet te weten, want die wil niet dat we deze route nemen….

We bekijken eerst de vallei van bovenaf, voordat we aan de afdaling beginnen. Die afdaling is weer erg spannend. Het is namelijk niet alleen steil, maar ook smal. Gelukkig is er nauwelijks tegemoet komend verkeer. Onderaan in het dal ligt zowaar een dorpje. En er loopt een riviertje, dat zich niets aantrekt van de weg. Het loopt er gewoon overheen. Vorige keer was dat riviertje  te diep om doorheen te gaan. Deze keer lijkt het wel te doen te zijn. Bovendien staat de Jeep wat hoger op zijn banden dan de Dodge Nitro die we vorige keer hadden. Dus kachelen we een eind door, totdat het echt te gortig wordt. Maar man, wat is het hier mooi! Dit is zoals Hawaii hoort te zijn: tropische begroeiing, kleine huisjes, buitenleven, heerlijk.


Begin van de afdaling

Onderaan in het dal

We beginnen weer aan de terugtocht. Die dus 25% omhoog gaat. En dan heb je je 4×4 echt nodig! Als Andy ergens halverwege vraagt of we er al bijna zijn, begin ik me een klein beetje zorgen te maken. Normaal geniet hij namelijk enorm van dit soort avonturen en zo’n vraag is dan ook niets voor hem. Als we na wat pijn en moeite weer boven zijn, biecht Andy op dat de 4×4 niet werkt….. Hij is dus met een stalen gezicht en blijkbaar met ijzeren zenuwen naar boven geploeterd. Hij wilde mij niets laten merken om mij niet bang te maken. Nou, dat is hem dan goed gelukt! Het was namelijk vooral spannend op het laatste stuk, waar de Jeep vóór ons geen snelheid maakte. Andy was even bang was dat we stil kwamen te staan. Petje af voor de rijkunsten van mijn man!

Maar goed, hier kunnen we niet zoveel mee. We willen ook nog de Mauna Kea op en daar heb je weer een 4×4 voor nodig. Maar ook dat hoeft Alamo niet te weten, want ook daar willen ze je niet hebben met hun huurauto.


Oude en nieuwe Jeep

Hihi, nene’s crossing

Als de 4×4 het niet doet, gaan we daar natuurlijk niet aan beginnen. Bovendien, we hebben bijna 150 dollar extra betaald voor een 4×4, dus dan zal die werken ook! Betekent dat we onze plannen aanpassen en terugrijden naar Hilo, naar het vliegveld. We moeten even wachten tot we aan de buurt zijn, maar worden dan vlot geholpen en krijgen een andere Jeep. De jongen achter de balie wijst er wel nog op dat we niet met onze auto over unpaved weggetjes mogen rijden. Dat weten we en dat zijn we ook niet van plan (inderdaad, ik heb nu een zwarte streep op mijn voorhoofd…..). We hebben alleen extra betaald voor een 4×4 en dan verwachten we ook dat die het doet. Daar moet hij ons gelijk in geven. Trouwens, de weg van de Waipeo Valley is niet unpaved, hij is gewoon heel steil en erg slecht….

We krijgen een splinternieuwe Jeep Wrangler Sport mee, met nog maar 10 mijl op de teller. Deze heeft weer een harde top, die er uiteraard weer af kan.


Road to nowhere

Nowhere

Goed, change of plans dus. In plaats van de Mauna Kea oprijden, gaan we nu maar terug naar het Volcanoes National Park. Gisteravond keken we bij het Jagger Museum naar de rode lavagloed, nu gaan we kijken wat lava zoal doet met de omgeving. Maar eerst even iets eten. We zien een Jack in the Box. Daar hebben we nog nooit gegeten, hoewel we die toch al erg vaak zijn tegengekomen. Mijn sandwich en Andy’s burger smaken prima, dus dat kunnen we nog wel eens vaker doen.

Nu op weg naar Volcano en het park. Daar rijden we over de Chain of Craters Road helemaal naar de kust. Dat is een mooie route van 19 mijl, die ons door de lavavelden naar de kust brengt. En daar houdt hij op een gegeven moment op, omdat door diezelfde lava de rest van de weg is verdwenen. Ze hebben nog geen nieuwe aangelegd. Zal nog wel te onstabiel zijn. Zou er nog wel een weg zijn, dan zou je aan de andere kant uitkomen in Kalapana. Daar waren we gistermiddag, weet u nog? Dat was dus aan de andere kant van dit gigantische lavaveld, aan het einde van weg 130.


Wat is Andy aan het filmen?

Nou, de doedelzakspeler natuurlijk

We kijken een tijdje uit over de zee. De kust is hier heel mooi, met die hoge lavakliffen. En de zee is ruig. Toch zien we een stukje terug 2 walvissen ronddobberen. Blijft magnifiek, het spotten en zien van walvissen! We spotten ook een eenzame meneer die over zee uitkijkt. En ondertussen op een doedelzak speelt. Ja, een doedelzak. Nee, geen idee waarom. Als ik een beetje fantaseer, kan ik bedenken dat hij misschien de as van een geliefde heeft uitgestrooid over zee en het vertrek begeleidt op de doedelzak. Dat, of dit is de enige plek waar hij doedelzak mag spelen van vrouw en buren. Dat, of hij speelt gewoon graag doedelzak op de lavakliffen van Hawaii.

Goed, we klimmen weer terug naar boven, het begint inmiddels al donker te worden namelijk. Terug in Hilo besluiten we bij Zippy’s te gaan eten, die in dezelfde Mall zit als Ross en Wal*Mart. Andy neemt teriyaki kippetjes, ik een gerecht met 4 verschillende vis- en vleesgerechten en het smaakt allemaal prima. We struinen nog wat door de mall en gaan dan maar weer eens terug naar het hotel.


Uitzicht overdag

Uitzicht ‘s avonds

Tot onze verbazing is onze kamer helemaal niet gedaan vandaag. Dus gaan we verhaal halen bij de receptie. Oh ja, nieuwe policy, ze verschonen de bedden pas op de 4e dag. Okay, maar betekent dat dat er helemaal niets aan de kamer wordt gedaan? Nee, handdoeken worden verwisseld, prullenbakken geleegd. Nou, niet bij ons hoor. De receptionist stuurt meteen iemand. Die brengt schone handdoeken, leegt de prullenbakken en maakt op mijn verzoek de bedden op. Als hij klaar is gaan we nog even verder mopperen bij de receptie. Het is toch te gek dat kamers niet meer worden schoongemaakt of het bed even wordt opgemaakt? Ik snap dat het niet elke dag verschoond wordt en daar ben ik ook helemaal voor. Thuis verschoon ik ook niet dagelijks het bed, tenslotte. Maar een klein beetje service verwachten we toch wel, we betalen er tenslotte voor. De receptionist biedt zijn verontschuldigingen aan en zegt een notitie voor het management te maken. Op mijn vraag wanneer het management er is, zegt hij dat dat morgen zal zijn. Verder noteert hij dat we morgen een full service willen. Nee, dat zeg ik niet, ik wil alleen dat de kamer wordt gedaan en het bed opgemaakt wordt. Het hoeft niet verschoond te worden. Okay, maar hij noteert dat we een full service krijgen voor de kamer. Okay dan. Kunnen wij eindelijk naar bed, het is inmiddels half 11 geweest.


Dag 15 – Zaterdag 8 februari 2014

Weer: 33c in het dal, 5 op de vulkaan
Doel: BI: Chinees nieuwjaar en Mauna Kea
Gereisd: Over the Big Island
Hotel: Da’s nog steeds een verhaal…

Surrealistische wereld op de Mauna Kea

Het is vandaag Chinees Nieuwjaar! En dat vieren ze in Hilo met een festival. Eerst trekken de Chinese leeuwen door de stad om de winkels te zegenen. Dat doen ze door te “dansen” en door lange slierten firecrackers af te steken. Firecrackers zijn soort van duizendklappers. In een park is er dan een festival, met allerlei kraampjes, muziek, voorstellingen, etc. Erg leuk om eens mee te maken!

Als we uitgekeken zijn, lopen we via de Hilo Farmers Market terug naar de auto. Deze markt is elke woensdag en zaterdag en is enorm druk.


Chinees Nieuwjaar

Chinees Nieuwjaar

Door alle etens luchtjes bij het festival en hier op de markt hebben we trek gekregen. We hebben namelijk nog niet echt ontbeten. We hebben alleen even snel toast & koffie gepakt in het hotel, voor we vertrokken. We konden er ook uitgebreid ontbijten, tegen een vergoeding van 10 dollar per persoon. De rijst, bacon en ei zagen er alleen niet voor 10 dollar waarde uit, dus dat hebben we maar afgeslagen. Nu nemen we nog een klein ontbijtje bij Jack in the Box. En halen bij Subway een stukje verder alvast broodjes voor het avondeten. Dat is part of a plan: we gaan vandaag een nieuwe poging doen om de Mauna Kea te beklimmen. Dat willen we graag 2 keer doen vandaag: één keer bij daglicht en één keer als het donker is, zodat we de sterren kunnen zien. En voor het geval we dat aaneensluitend doen, hebben we vast avondeten bij ons.


Hilo Farmers Market

Bananas!

Andy heeft gecheckt of de 4×4 goed werkt: check! Dus kunnen we op pad. We nemen nu de snellere route over de Saddle Road en rijden de 29 mijl naar het begin van de weg omhoog. Op 2800 meter hoogte zit een Visitor Center. Mooi punt om even te gaan plassen. Net na het Visitor Center begint de spannende route verder omhoog. Het eerste en grootste deel is een combinatie van slecht asfalt en gravel. De weg is best stijl, maar gelukkig ook breed. Toen we dit de vorige keer reden, moesten we eerst door een grote dikke regenwolk rijden. Dat gaf het geheel wel een extra dimensie. Maar nu is er geen wolkje aan de lucht. Het naar boven rijden – of hobbelen eigenlijk – is nu best goed te doen. Het enige vervelende is dat het oude asfalt dwarsgroeven heeft en daardoor is het best glad. Maar gelukkig had Andy al bewezen een uitstekend chauffeur te zijn, dus ik heb er alle vertrouwen in dat we veilig aankomen.


Valt toch wel mee, die weg?

Is dat sneeuw?

Op 3900 meter hoogte zien we de eerste sneeuw en al snel een hele besneeuwde vulkaantop. Sneeuw? Op Hawaii? Het moet toch niet gekker worden! Maar ja, er ligt sneeuw. 4 kilometer is natuurlijk best hoog. En ook hier is het winter. Daar merk je in het dal, waar het rond de 30 graden is, natuurlijk helemaal niks van. Maar hier dus wel.

We zien nu ook de 13 observatoria, die helemaal bovenaan staan. Magnifiek, het uitzicht hier. De combinatie van de heldere lucht met die futuristische bollen bovenop is erg bijzonder.


Yup, dat is sneeuw!

Even een voorraadje ijs halen

Andy heeft enorm last van de hoogte, we zitten op het hoogste punt namelijk bijna 4300 meter boven zeeniveau. Hij doet het dus heel rustig aan, terwijl ik snel wat rondhuppel om foto’s te maken. Dan dalen we weer af naar beneden, hopelijk voelt Andy zich dan weer beter. Dat duurt nog eventjes, maar tegen de tijd dat we terug bij het hotel zijn, gaat het wel weer met hem. En een beetje rust doet dan wonderen. Oh, onze kamer is trouwens nog niet gedaan, maar aangezien ze eergisteren al zeiden achter te lopen, gaan we er vanuit dat het nog wel goed komt.


Rare wereld, daar op de vulkaan

Eén van de 13 observatoriums

Andy ziet het wel zitten om nog een keer de Mauna Kea op te gaan, dus gaan we weer op pad. Eerst eten we ergens onze Subway-broodjes op, dan rijden we terug naar het Vistor Center. Het is inmiddels donker en bij het Center is het behoorlijk druk. Waarom? Nou, omdat er aantal telescopen staan opgesteld, waardoor je kunt “Star Gazen“. Elke avond tussen 6 en 10 laten vrijwilligers je hier door grote telescopen het moois in de hemel zien. Jupiter en de maan, bijvoorbeeld. Het is erg druk en na 2x Jupiter en een lange rij voor de maan geloven wij het wel. Wij gaan lekker naar boven.

Als we op pad willen, worden we gestopt door een vrijwilliger, die erg vaag zit te lullen. Hij zegt dat er alleen maar auto’s naar beneden komen, omdat de ranger ze heeft geadviseerd terug te gaan. Nee, we moeten zelf weten of we naar boven willen, hij kan ons niet tegenhouden, hij kan alleen adviseren om niet te gaan. We twijfelen, want we weten niet wat de risico’s zijn. De vrijwilliger was dan ook niet erg duidelijk.


Observatoriums

Observatorium

We rijden nog een keer langs en verlangen een meer duidelijke uitleg. Dat vage gelul daar kunnen we niets mee, zoals Andy hem fijntjes vertelt. Dan komt hij aan met dat de weg icy kan zijn, of we kunnen iets aan de auto krijgen, of de sleutels erin laten zitten, et cetera. Kijk, met zo’n antwoord kunnen we iets. We zien daar geen extreme risico’s in, dus we gaan lekker naar boven. En dat blijkt ook prima te doen. Het is alleen erg koud, een graadje of 5, maar daar zijn we op gekleed. En Andy krijgt het weer benauwd, maar dat was ook een vooraf bedacht gevolg. Dit is echter een eenmalige kans om hier naar de sterren te kunnen kijken. En het is geweldig! Eerst staan we helemaal bovenaan bij de bollen. Maar daar ligt ook behoorlijk wat sneeuw en dat maakt het maken van foto’s een stuk lastiger. Die witte sneeuw reflecteert veel te veel. Dus dalen we weer wat af naar een veel donkerder plekje en we genieten van de miljoenen sterren boven ons. Wauw, wat een ervaring is dit!


Ik zie sterren

Héél veel sterren

Als we tot het bot verkleumd zijn, gaan we weer aan de afdaling beginnen. Bij het Visitor Center is het nu een heel stuk rustiger en de telescopen staan er nog steeds. Dus gaan we nog een keer kijken. En dan vinden we het wel mooi voor vandaag, we gaan maar eens terug.

Op onze kamer constateren we dat de prullenbakken zijn geleegd en de handdoeken verwisseld. En dat was het…. Dus gaan we maar eens informeren wat dan een full service inhoudt, want wij hadden daar een ander idee bij. Volgens de receptionist is dat dat de bedden worden gedaan, handdoeken en prullenbakken en zo. Mooi. Dat is bij ons dus niet gedaan, de bedden en zo. Er is geen notitie te vinden dat we gisteren ons beklag hebben gedaan en ook niet dat ons een full service was beloofd. Lekker dan. Inmiddels zijn we behoorlijk pissig. De receptionist zegt dat we een refund kunnen krijgen, maar dat we daarvoor contact moeten opnemen met Booking.com, omdat ik via hen geboekt heb. Ik dring er op aan dat er nu wel een notitie wordt gemaakt. De receptionist zegt dat dat goed komt, hij is hier morgenvroeg ook als we uitchecken. Okay dan. Gaan wij nu naar bed, want het is alweer na 11-en.


Dag 16 – Zondag 9 februari 2014

Weer: 30 graden
Doel: BI: Ka Lea, Green Beaach, Kona
Gereisd: Van Hilo naar Kona, 227 km
Hotel: Courtyard, € 252,79 totaal…

Route van Hilo naar Kona op BI

Zoals gezegd, checken we vandaag uit. Onze laatste 2 nachten op Hawaii zullen we namelijk in Kailua – Kona doorbrengen. Dat ligt aan de andere kant van het eiland. Dezelfde receptionist van gisteravond is er inderdaad weer, dus we melden ons. Hij vraagt of ik contact heb opgenomen met Booking.com. Nee, want ik bedacht me dat we niet aan Booking.com hebben betaald, maar aan het hotel. Dus kan het hotel zelf vast wel de refund regelen. Het lukte tenslotte ook om het teveel berekende bedrag op de 1e dag terug te storten. De receptionist zegt dat het via Booking moet, omdat zij anders een commissie aan Booking moeten betalen. Tja, dat is niet mijn probleem, wel? Nee, klopt. Waren we wel tevreden over de 1e nacht? Nee, beste man, toen moesten we na 7 uur terugkomen om in te kunnen checken. En er werd eerst teveel berekend. De 2e nacht was onze kamer niet gedaan en de 3e was de beloofde full service niet uitgevoerd. Okay dan, dan zal hij een totale refund doen. Ik vraag of ik nog iets moet tekenen of een bonnetje meekrijg. Hij haalt mijn credit card nog een keer door de machine en overhandigt me een refund bonnetje: het complete bedrag is gecrediteerd, dus de totale 383 dollar. Okay, dank u wel! Daar had ik nou ook niet op gerekend, dat we niets hoefden te betalen. Ik ging uit van een vergoeding van een paar tientjes. Bedankt!


Op weg naar Ka Lae

Ach gosh, windmolenkerkhof

We gaan er maar gauw vandoor. Om de hoek zit Coconut Grill, waar we vorige keer in 2011 heerlijk hadden ontbeten. Dus dat doen we nog een keer en het is wederom erg lekker. Dan gaan we snel op pad, want we moeten vandaag aan de andere kant van de vulkaan in Kona aankomen. En onderweg willen we ook nog wel wat doen.

We passeren Volcano en tuffen lekker langs de zuidelijke kust tot de South Point Road. Die gaat naar Ka Lae, het meest zuidelijke puntje van de USA. Oh, da’s weer zo’n verboden weggetje, ssst. Het stuk tot aan de kust is echter prima te doen.


Daar heb je de newbies

Nu vanuit een andere hoek

Vorige keer zagen we ergens halverwege een bejaard windmolenpark. Dat was nog zo sneu, want het had meer weg van een windmolenkerkhof. Alleen waren nog niet alle molens overleden; sommige deden hun uiterste best om die wieken nog een keer rond te krijgen. Over het algemeen met veel gepiep en gekraak en met weinig succes. Nu blijken ze te zijn neergehaald. We zien de onderdelen liggen, klaar om verder opgeruimd te worden. Het nieuwe park staat een stukje verderop al blinkend en wel enthousiast te draaien.

En er is hier nog meer veranderd. Er is namelijk een punt waar mensen van de rotsen af het water in duiken. Hier stonden eerst meerdere stellages waar vanaf gedoken kon worden. Nu staat er nog maar eentje, de rest ligt roestig en rottend aan de kant. Nieuw is ook een standje dat hotdogs en drinken verkoopt. Dat was er de vorige keer nog niet.


Weinig klifduiken vandaag

Op weg naar Green Sand Beach

Het waait er nog steeds erg hard en we zien niemand die op het punt staat te springen. Wel komen er net 2 dames weer omhoog geklauterd. Die hebben we blijkbaar zojuist gemist. Oh well. We rijden een stukje terug tot de kruising en slaan dan af naar het groene strand. Ook hier is iets veranderd. Vorige keer stond hier een ouwe pick-up met 2 tuinstoelen achterin. Die bracht je tegen betaling de 2,5 mijl over de hobbelweg naar het strand. Nu staan er 2 buggy’s, met plek voor 5 passagiers. Zo te zien hebben de pick-up boys goed geboerd!

Vorige keer zijn we niet naar de Green Sand Beach gegaan. We vonden die pick-up boys er een beetje louche uitzien en bovendien veel te duur. Misbruik maken van de omstandigheden. En toen waagden we onze eigen auto niet aan de rit. Nu hebben we natuurlijk onze Jeep en gaan we het deze keer proberen.


Nou ja, weg… Dat is teveel eer

Mooie ruige kust

De weg is enorm slecht, het slechtste dat we ooit gereden hebben. Het is ook eigenlijk geen weg te noemen. Het is zand, rotsen, sporen, kuilen en bergjes. Een hele hoop gehobbel dus en het vergt behoorlijk goede skills om hier overheen te rijden. Zoals ik al eerder vertelde, heeft mijn man die skills zeker!

Na 2,5 mijl komen we bij het eindpunt. Een aardig eind onder ons zien we het groene strand. Dat is zo groen door het mineraal olivijn. Ja, ik had er ook nog nooit van gehoord. Olivijn is een gebruikelijk onderdeel van Hawaiiaanse lava. Daar heb je er hier natuurlijk genoeg van. Omdat dit mineraal zwaarder is dan de meeste componenten waaruit lava bestaat, blijven door erosie de olivijn kristallen over. Als dat op het strand gebeurt, krijg je een groen strand. Dat is niet alleen apart, het is ook uniek. Er zijn namelijk maar 2 groene stranden in de wereld. De andere vind je op de Galapagos Islands.


En daar heb je het groene strand

Dat je ook vooral moet laten liggen

Het strand zal helaas niet eeuwig groen blijven. Uiteindelijk zal erosie ook de achtergebleven olivijn te pakken krijgen. En dan houd je een ordinair strand over. Maar voorlopig is het nog groen. Zoals we nu van bovenaf met eigen ogen zien. Dichterbij gaan we niet kijken. De afdaling er naartoe is namelijk enorm steil en ook hier waait het stevig. En als het steil naar beneden gaat, over de rotsen, zul je ook weer omhoog moeten klauteren. Over de rotsen. Laten we dat dus maar niet doen. We genieten wel van het uitzicht van bovenaf.

Als we weer willen vertrekken, vragen 2 mannen of ze met ons mee kunnen rijden. Ja hoor, even wat plaats maken en spring maar achterin. Het zijn 2 zwagers, waarvan er eentje veel reist. Hij koopt en verkoopt tickets voor van alles. Daarnaast reist hij de eclips achterna en verkoopt dan eclips brilletjes. Een sjacheraar dus, maar zo te horen met een erg leuk en reislustig leven.


Hij is een beetje vies geworden

Dus gaan we even door de wasstraat

Doordat ik met de mannen zit te keuvelen, heb ik niet in de gaten welke toeren Andy moet uithalen. Want we hebben nu een nu wel heel vol beladen auto. Er zitten nu 4 volwassenen en ook nog al onze bagage in. Maar natuurlijk krijgt hij ons keurig terug bij het beginpunt. We nemen afscheid van onze passagiers en bekijken dan het resultaat van deze tocht…. We zullen toch echt even de auto moeten laten wassen, want zo geloven ze nooit bij Alamo dat we niet off road zijn gegaan…. De auto zit helemaal onder de gele zand en modder!

Na dit avontuur tuffen we weer vrolijk verder langs de kust. Ergens onderweg stoppen we bij een koffietentje voor een lekkere ijskoffie en een stuk pie.

Bij Kona aangekomen gaan we op zoek naar onze B&B. Dat kunnen we niet meteen vinden, dus bel ik de eigenaresse Razia Zelko even en dan zijn we er al snel. We hebben een eigen kamer en eigen badkamer in haar woning. Wat keurig is. Zonder airco. En met weinig privacy, doordat Razia’s kamer tegenover onze badkamer is. Daar zit ze zelf op bed met de deur een stukje open. Daardoor voelen we ons een beetje begluurd en in de gaten gehouden. Om in en uit te kunnen moeten we telkens door de keuken en de huiskamer, langs Razia’s slaapkamer. Ook dat voelt als inbreuk op elkaars privacy. En het is er stikbenauwd, erg vochtig. Er hangt wel een plafondventilator in de kamer, maar die gaat het niet trekken, denken we. Zelfs ik heb het hier erg benauwd. Ik kan namelijk niet tegen een hoge luchtvochtigheid.


Mooi uitzicht onderweg

Koffietentje onderweg

Dus gaan we op zoek naar iets anders. Wat niet bepaalt meevalt, op zondagmiddag half 5…. Voor morgen kan ik wel wat vinden, maar vandaag lijkt het lastig. Dus lijkt het een goed idee om een rondje te gaan rijden. Zien wat we tegenkomen. Na 1,5 uur door het centrum van Kona rijden en bij elk hotel vragen, kunnen we alleen een kamer in het Courtyard by Marriott krijgen. Voor 139 dollar per nacht. Plus tax, wordt 160 dollar. Plus parkeerkosten, wordt 175 dollar. Crap, zoveel hebben we nog nooit voor een overnachting betaald. Het is wel een geweldige kamer. Het heeft heerlijke bedden, is keurig verzorgd en… er is airco. Dus doe maar dan. Die B&B vinden we echt geen optie. Dus checken we in en rijden terug naar de B&B.

Onderweg komen we langs een wasserette, waar we maar even de auto gaan wassen. Want die ziet er echt niet uit, na ons avontuur vanochtend bij Green Sand Beach! Dan naar de B&B. Razia is niet thuis, dus laden we onze spullen weer in en leg ik een briefje neer met uitleg. Dat het echt te vochtig is voor ons, zonder airco. Het geld – € 121,00 – zijn we kwijt, want er kon alleen 5 dagen tevoren worden geannuleerd. Maar dat is een goede nachtrust ons wel waard. En wat we nu niet in Hilo hebben uitgegeven, geven we dan maar hier uit aan een duur maar heerlijk hotel.


Kailua-Kona baai

En de baai bij nacht

Voor morgenavond kijk ik eerst ik iets anders kan vinden voor morgen. Het prijsverschil vinden we echter te klein om te verkassen. Dus regelen we bij de receptie nog een nacht, wat gelukkig kan in dezelfde kamer. Zo. Nu iets eten, want inmiddels is het half 8 en de magen rammelen! Er zit een Outback Steakhouse in het dorp. Volgens de parkeermeneer 8-10 minuutjes lopen. Twintig minuten later komen we daar…. Maar: de wandeling waard, want het eten is heerlijk! We wandelen weer rustig langs de boulevard terug naar ons hotel. Daar spoelen we al het zand van Ka Lae van ons af en duiken in de lekkere bedden.


Dag 17 – Maandag 10 februari 2014

Weer: 30 graden
Doel: BI: zwemmen!
Gereisd: Rondom Kona
Hotel: Courtyard, € 131,79

Hmm, heerlijk strand op Hawaii

Heerlijk geslapen! Andy heeft zelfs voor het eerst in maanden een hele nacht doorgehaald en ruim 9 uur geslapen! Wij zijn klaar voor een nieuwe dag. We trekken ons zwemgoed aan en smeren ons braaf in. Want dit is onze 14e dag op Hawaii, onze laatste volle dag in Paradise, en we hebben nog niet eens gezwommen! Dat kan natuurlijk niet. Maar eerst ontbijten. Want dat moet natuurlijk ook. Oh nee, eerst even nieuwe kamersleutels en parkeerkaart regelen, want die vervallen vandaag. Omdat we eerst voor 1 nacht hadden geboekt. En daarna een nacht erbij. Oh, kunnen we meteen even badhanddoeken vragen bij de receptie. Zo, en nu ontbijten!


In het Pu’uhonua O Honaunau NHP

In het Pu’uhonua O Honaunau NHP

Waarom moeilijk doen als het makkelijk kan? We stappen het eerste restaurantje binnen dat we tegenkomen en dat is de Splashers Grill aan de overkant. Het restaurant zit op de bovenverdieping. Het heeft geen wanden, volgens goed Hawaiiaans gebruik, zodat we nog een aardig uitzicht over de baai hebben. Het ontbijt is prima, we hebben een lekkere omelet en breakfast taco’s.

Als dat erin zit, rijden we naar het zuiden, naar Honaunau. Want dat is zo’n grappige plaatsnaam. En daar zit het Pu’uhonua O Honaunau National Historical Park. Echt waar. Daar is een mooi strandje, waar we vorige keer veel schildpadden zagen. Vandaag zijn ze er ook, maar in iets minder grote aantallen.


Een schildpad!

Eén van de houten Ki’i’s

We lopen ook nog even door het park zelf. We hebben tenslotte onze parkpas, dus kunnen we zo naar binnen. Aangezien we het vorig jaar allemaal al eens hebben gezien, lopen we alleen even om de baai en langs de houten Ki’i’s. Ki’i’s, of tiki’s zoals ze elders worden genoemd, zijn die typische houtgesneden Polynesische beelden.

Omdat je hier niet echt lekker kunt zwemmen, rijden we over de mooie Napoopoo weg (want dat is ook zo’n grappige naam) weer richting noorden. We weten dat er boven Kona mooie strandjes zijn. We hebben alleen geen zin om heel ver te rijden. Veel te warm, dus gaan we dichtbij naar het Makalawena Beach. Da’s net een stukje boven Kona en volgens mijn boekje heb je daar een prachtig strand. Er stond alleen niet bij dat de weg er naartoe over een lavaweg gaat. Oftewel: een erg slechte hobbelweg. En het is nog een mijl of 2 naar de parkeerplaats aan de kust.


Lavaweg naar het strand

Het hobbelen er naartoe zeker waard

Dan een klein stukje lopen en we zijn op inderdaad een prachtig strand. Blauwe zee en blauwe lucht, wit strand en palmbomen. Dat is het wel! We zoeken een plekje en gaan het water in. Heerlijk! Er staat wel een sterke stroming en er liggen wat rotsjes in het water. Maar als je daarvoor uitkijkt is het erg lekker. Wij vermaken ons in elk geval deze middag!

Als we uitgedobberd en opgedroogd zijn, hobbelen we weer terug naar Kona. We gaan lekker douchen en daarna wandelen we naar Bubba Gump, voor het avondeten. Inderdaad, op het idee gebracht door de film “Forrest Gump“, is er sinds 1996 een keten van visrestaurants ontstaan. De eerste in Monterey, California en nu, in 2014, zijn er 32 restaurants wereldwijd. Waaronder eentje hier in Kona, Hawaii. We bestellen allebei de Shrimper’s Heaven, met 3 soorten garnaal en frietjes. Erg lekker! We laten ons verleiden om Bubba shirts te kopen en wandelen dan weer rustig terug. Beetje inpakken voor morgen, beetje Friends kijken en dan weer lekker slapen.


Dag 18 – Dinsdag 11 februari 2014

Weer: 27c in Kona, 13c in Las Vegas
Doel: Aankomen in Las Vegas
Gereisd: Kona – Honolulu – Las vegas
Hotel: Travelodge, €27,64

Vlucht van Kona naar Las Vegas

Vandaag verlaten we Hawaii, boohoohoo. Wat was het hier heerlijk! En wat hebben we weer veel mooie dingen gezien! Nu is het tijd om te gaan. NAAR LAS VEGAS! Jaja, we vertrekken wel van Hawaii, maar onze vakantie is nog niet afgelopen hoor. We vliegen vandaag via Los Angeles naar Las Vegas, waar we 2 nachten gaan slapen. We vliegen om 1.50 uur. Enige vervelende is dat we de auto 5 dagen geleden om 10 uur hadden opgehaald en nu ook weer om 10 uur moeten inleveren. Later inleveren kost achterlijk veel extra, dus dat doen we maar niet. Daarom zijn we net na 9 uur op weg naar het vliegveld 7 mijl verderop, leveren de auto in bij Alamo, stappen in de shuttlebus naar het vliegveld en staan om kwart voor 10 ongeveer bij de terminal.

Waar de stroom is uitgevallen. Niet alleen bij de terminal, maar op het gehele vliegveld. Gelukkig zijn wij veel te vroeg en gaat de balie van United pas om 11 uur open, dus we hebben wel even. We pikken lekker in de schaduw de laatste Hawaiiaanse zonnestralen mee en wachten geduldig af.


Zo ziet een terminal eruit op Hawaii

En zo een gate, lekker in de buitenlucht

De sfeer is hier relaxed, hoewel het bijna een uur duurt voordat er weer stroom is. Niemand maakt zich druk. Er moet vanochtend 1 vlucht vertrekken en als de stroom het dan nog niet doet, laden ze hem gewoon de old fashion way. Maar zoals gezegd, na een uur springt de power weer aan. En als dat gebeurt, ga ik even rustig de bagage wegen. Mijn vermoeden dat de koffers te zwaar zijn klopt. Dus gooien we wat spullen over van koffer naar handbagage, tot we goed zitten.

Als de balie van United open is, sluiten we aan bij de korte rij. Als we aan de beurt zijn, horen we dat onze vlucht naar LA ongeveer 4 uur vertraging heeft. Hij vertrekt nu om ongeveer half 6, waardoor we onze aansluiting naar Las Vegas zullen missen. De dame achter de balie zoekt naar alternatieven. Ik denk mee: wij hoeven helemaal niet naar Los Angeles, maar wel naar Las Vegas. Kunnen we niet via Honolulu of zo?

Het wordt ondertussen later en later. We hebben nog steeds tijd, maar nog niet ontbeten. Want omdat we zo vroeg op het vliegveld moesten zijn, hadden we bedacht daar wel te ontbijten. Dus hebben we nog niets gegeten. Alle 1 eetgelegenheden zitten achter de beveiliging…. Het is inmiddels half 12 en de magen beginnen aardig te knorren.


Even overstappen in Honolulu

We vliegen dus met Hawaiian

Terwijl de dame voor ons een vlucht zoekt, kletsen wij met de dames naast ons. Die proberen in Ohio te komen vandaag en ook voor hun wordt het puzzelen hoe ze daar te krijgen. Uiteindelijk hebben we allemaal tickets. Wij vliegen inderdaad via Honolulu en dan rechtstreeks naar Las Vegas. Voor de eerste vlucht hebben we de laatste 2 stoelen, blijkbaar. Komen we zelfs 10 minuten eerder aan dan oorspronkelijk gepland. We zijn op een vlucht van Hawaiian gezet, dus moeten we daar verder gaan met inchecken.

We lopen naar de volgende terminal. Daaris het gelukkig rustig. We vliegen nu namelijk al over 75 minuten, dus we hebben geen zeeën van tijd. En we hebben nog steeds niet gegeten… Bij Hawaiian betalen we 25 dollar per ingecheckte koffer, geven diezelfde koffers af bij Agriculture en sluiten aan in de rij voor de controle. Dan snel eten: we kopen bij Laniakea 2 broodjes en drinken en moeten dan alsnog een beetje opschieten, want onze vlucht begint net te boarden.

De vlucht zit helemaal vol, dus het klopt dat wij de laatste 2 stoelen hadden. Onderweg krijgen we iets te drinken en 3 kwartier later landen we in Honolulu. Onze volgende vlucht gaat om 4 uur. Hebben we nog even tijd voor koffie en een koek van Starbucks.


We’re in Vegas, baby!

Yup, that’s Vegas

Boarden en vertrekken gaat lekker vlot en we zijn op tijd de lucht in. Het toestel is aardig vol, met rijen van 2-4-2 stoelen. Wij zitten in een rij van 4 en hebben 2 buren. En baby’s voor ons en verderop achter ons. En een jong stoelenschoppertje pal achter ons. Het blijkt een hele rumoerige vlucht, vooral dankzij de jankende baby’s, schoppende kinderen en kwetterende Japanners. Zucht. Tegen het einde blijkt er een airco-probleem te zijn: voorin hebben de mensen het blijkbaar erg koud. Dat moet gefixed worden, waardoor het bij ons tijdelijk even erg warm wordt. Blijkbaar heeft dat geholpen, want na een kwartiertje is de temperatuur weer redelijk normaal.

Tot onze verbazing krijgen we op deze vlucht eten. Hawaiian zegt de laatste maatschappij te zijn die dat doet op binnenlandse vluchten. Jaja, we vliegen een oceaan over, maar dit geldt als binnenlandse vlucht omdat het allemaal Amerika is. Het eten is zelfs lekker, een soort bapao met salade en een toetje. Er is persoonlijke entertainment, maar als je een film wilt zien, moet je daar voor betalen, 7 dollar per film. Dat vind ik niet nodig, ik vermaak me wel met het kijken van de trailers. Ook leuk.  De vlucht gaat vlot. We landen zelfs te vroeg, om half 12. Dat is half 12 ‘s avonds. Want het is een uurtje of 5,6 vliegen en het is hier in Nevada 2 uur later dan in Hawaii. Vandaar dat het al zo laat is.


Ons hotel in het donker

Hoewel het in Vegas nooit donker lijkt

Onze koffers komen redelijk vlot. Nu een shuttle van Travelodge zien te vinden. Een aardige meneer belt even voor me met Travelodge en dan blijkt dat hun shuttle maar tot een uur of 11 rijdt. Ja, sorry. We kunnen een taxi nemen. Dus doen we dat dan maar. De taxi kost iets van 15 dollar. Ik heb dan ook geen idee waarom we opeens 24 dollar afrekenen… Okay, er zat 3 dollar fooi bij, maar dan kom ik nog niet aan 24. Get, ik haat het als je wordt opgelicht! Nou ja, niks meer aan te doen.

We checken in, gooien onze zooi in de kamer en lopen nog even naar de Strip. Want we zijn wel in Las Vegas, baby! En we hebben honger…. We vinden een Wendy’s die nog open is en nemen een burger met frietjes. Dan weer terug naar het hotel en snel naar bed, want het is al half 3!


Dag 19 – Woensdag 12 februari 2014

Weer: 24c, zon en wolken
Doel: Las Vegas, baby!
Gereisd: Up and down The Strip
Hotel: Travelodge, €35,67

Las Vegas, baby!

Omdat we zo laat zijn gaan slapen, zijn we natuurlijk ook laat wakker: pas rond half 11. Maar goed dat we hier 2 nachten zitten. Ik ga eerst even verhaal halen over die shuttlebus die er gisteren niet was. Volgens de zeer incapabele manager rijdt die “upon availability”. Kan wel zijn, maar dat staat niet op de website. Bovendien had ik nog een e-mail gestuurd omdat we laat zouden aankomen. Daar heb ik alleen nooit antwoord op gehad. Het stuk chagrijn is bereid om 7 dollar van de eerste nacht af te halen, een of ander lager tarief. En hij deelt nog even fijntjes mee dat we zijn opgelicht als we 24 dollar voor de taxi hebben betaald. Ja, bedankt, dat hadden we zelf ook al bedacht. Fijn dat dat nog even ingewreven wordt. Maar goed, toe maar dan. 7 dolar korting is meer dan niks.

Zo, nu gaan we lekker lol maken in Las Vegas! Oh nee, eerst ontbijten. Dat doen we bij Coco’s, waar we toevallig als eerste langs komen. Dan lopen we door naar de Strip. We zitten er 3 blokken achter en komen bij het MGM op de Strip aan. Daar kunnen we uit de automaat kaartjes voor The Deuce kopen. Dat is de stadsbus die de hele dag op en neer van het begin van de Strip naar Fremont Street downtown gaat. Een kaart voor 24 uur kost 8 dollar en je kunt de hele dag in en uit stappen. Reuze handig. Het gaat alleen niet snel, want er wordt natuurlijk regelmatig gestopt. Maar een uurtje later zijn we bij Fremont Street aangekomen.


Langs de Strip

Op weg naar Downtown

Hoewel dit onze 4e keer in Vegas is, zijn we hier nog nooit geweest. Wat jammer blijkt te zijn, want het is hier erg leuk! Een groot deel van Fremont Street is overdekt. Dat is ‘s avonds helemaal verlicht en dan wordt er een soort lichtshow op het plafond getoond. Dus zullen we vanavond terug moeten komen. Nu lopen we een keer op en neer door de gezellige straat. Dan nemen we een bus terug, tot aan Bonneville Transit. Daar stappen we uit voor nog een uitje.


Pandjeswinkel

Deze had een eigen tv-show

Vlakbij zit de Gold & Silver Pawn Shop, waarover een serie op tv heeft gelopen. Het is een pandjeshuis, dat gerund wordt door 3 generaties mannen. De shop is maar klein en de hoeveelheid mensen binnen is groot. Wij zijn daarom al snel uitgekeken. Bovendien wordt de shop net na 3-en (en dat is het bijna) leeggeruimd, omdat er opnamen gemaakt moeten worden. Wij hebben geen zin om rond te blijven hangen, dus gaan we weer verder.


Fremont Street Experience

Fremont Street Experience

Dat is: met de bus terug naar de Strip. We stappen uit bij The Mirage en gaan daar eens binnen kijken. Binnen is een prachtige tuin met watervallen en zo. En een koffiebar, waar we eens lekker gaan zitten en koffie drinken. Volgende stop is Ceasar’s Palace, een prachtig pand met Romeinse inrichting. In het hart van het complex heb je een Romeinse winkelstraat. Met de duurdere Westerse winkels, dat wel. Het lijkt of je er onder de sterrenhemel loopt. Mooi hoor.

Als we weer buiten komen, wordt het al donker. Mooi, dan kunnen we het waterballet bij het Bellagio gaan kijken! Die is elk kwartier en we pikken die van 6 uur mee. Zoals altijd fantastisch!

Nu terug naar de Fremont Street Experience. We zijn heel benieuwd hoe dat er ‘s avonds uit ziet. Nou, erg goed, kan ik u verzekeren! Het duurt weer een uurtje voor we er zijn. Maar dan hebben we ook wat. De koepel is namelijk prachtig verlicht en er vindt overal straatvermaak plaats. Maar: eerst eten, want het is alweer half 8. We wilden bij de Heart Attack Grill gaan eten. Daar kun je echter alleen cash betalen én je moet een ziekenhuishemd aan. Het eerste hebben we niet, het tweede willen we niet. Tegenover zit een Ierse pub, Hennessey’s. Altijd goed! De ribbetjes en burger smaken er heerlijk en de Ierse muziek valt bij mij altijd goed.

Na het eten lopen we nog een keer Fremont Street op en neer. We genieten van de bassist die met zijn tanden bast. En we verbazen ons over de jongen die in de lucht zit en die met het slangenlijf. Verderop genieten we van de 2 contrabassisten, die erg leuk samen spelen. We delen hier en daar fooi uit en blijven dan, net als alle andere bezoekers, stil staan voor de lichtshow boven ons op het plafond. Dat is op het Viva Vision video screen van bijna 460 meter lang, 27 meter breed en hoog en met maar liefst 12,5 miljoen LED-lampjes. We kijken en luisteren 6 minuten lang naar een concert van Bon Jovi. Wauw!


Another city that never sleeps

Mooi waterballet bij het Bellagio

Na dit spektakel wordt het tijd om weer richting hotel te gaan. Morgen hebben we een spannende dag voor de boeg, want we vliegen naar Philadelphia. En er is een winterstorm aan de gang aan de oostkust… Voorlopig lijkt onze vlucht door te gaan, maar je weet maar nooit. We nemen weer een bus terug naar het begin van de Strip. Vanaf daar lopen we naar ons hotel. We bespreken een shuttlebus voor 11 uur morgenochtend, pakken zo goed mogelijk in en gaan lekker douchen en slapen.


Dag 20/21 – Woe/do 12/13 februari 2014

Weer: Vliegveldklimaat
Doel: De kunst van het wachten beoefenen…
Gereisd: Uiteindelijk via Londen naar Brussel
Hotel: Thuis

Terug naar huis

Vandaag zou wel eens een, laten we zeggen, bijzondere dag kunnen worden. We vliegen namelijk naar Philadelphia. Daar hebben we een auto gehuurd, zodat we na aankomst naar Tante Peggy kunnen rijden in North Wales. Daar blijven we een nachtje logeren en dan vliegen we morgenavond door naar Brussel. Zo hebben we alvast 3 uur tijdsverschil weggewerkt. Waarom het dan een bijzondere dag kan worden? Nou, Amerika beleeft momenteel één van de strengste winters sinds tijden. En op dit moment is er een winterstorm genaamd Pax aan de gang aan de oostkust. Die brengt niet alleen veel sneeuw, maar ook ijzige neerslag.

Natuurlijk hebben we steeds het nieuws in de gaten gehouden. En gecheckt hoe het met onze vlucht is, want er worden steeds meer vluchten naar de oostkust gecancelled. Die van ons staat nog steeds voor vanmiddag 14.50 gepland. Het lijkt ons echter wel handig om op tijd op het vliegveld te zijn, just in case. Komt ook mooi uit, want we moeten om 11 uur uitchecken uit ons hotel, dat pal bij het vliegveld ligt. Dus zorgen we dat we voor die tijd hebben ontbeten bij Coco’s om de hoek. Daarna alles inpakken en om 11 uur stappen we in de shuttlebus.


Nog maar wat beelden van de Strip

En van Fremont Street

We zijn vlot op het vliegveld en zijn vlot ingecheckt. En veel te vroeg, dus we kijken eens rustig rond hier. Het Mc Carran vliegveld is best groot. En zoals het een goed onderkomen in Las Vegas betaamd, kun je ook hier aan je gokbehoeften voldoen. Tot en met de gates staan gokkasten opgesteld. Er zijn zowaar mensen die er op spelen.

Onze vlucht heeft een uur vertraging, maar vooralsnog gaat hij echt door. Dus halen we de laptop tevoorschijn, kijken wat afleveringen Friends en worden zo erg goed in wachten. Dan is het tijd voor actie: jawel, ook onze vlucht wordt gecancelled vanwege het weer in Philadelphia. Een heus “see-moment”: het leek ons ook al sterk. Dus sluit ik snel aan in de steeds langer wordende rij voor de balie en hoop op een goede omboeking. Helaas heeft de dame die mij helpt net ruzie gehad met een andere klant en is daardoor nog steeds niet te genieten. Ze heeft slechts 2 opties voor ons: stand-by gaan staan op een vlucht voor vanavond rond 11 uur, of zaterdag pas vertrekken. Ze wil ons met alle geweld via Philadelphia hebben, terwijl wij inmiddels gewoon naar Brussel willen. Maar nee, dit zijn de 2 opties die ze ons biedt. We vinden allebei niks, maar kiezen de stand-by vlucht.


Casino’s everywhere

Bijzondere incheckbalie The Mirage

Dat gaan we alleen niet doen. We gaan hier niet tot 11 uur vanavond rond blijven hangen, met groot risico dat ook die vlucht niet doorgaat. En als hij wel doorgaat, dan lijkt het me sterk dat er onbezette stoelen zijn voor ons, als standby-passagiers. Als we dan niet meekunnen, moeten wij nog rond middernacht een onderkomen zien te vinden en vervoer en zo. Nee dus, dat gaat het niet worden! We proberen zelf wel iets beters te krijgen.

Eerst maar onze koffers ophalen, want die worden nu weer vrijgegeven. Dan gaan we terug naar de incheckbalies in de terminal en kijken wat de mogelijkheden zijn. Via de Star Alliance, waar US Airways nu nog bij is aangesloten, gaan er 3 vluchten naar Brussel. Via Philly (cancelled), via Charlotte (cancelled) of via Phoenix (geen idee wat daar mee is). Maar er moeten toch ook andere opties zijn dan via de oostkust van Amerika vliegen. En inderdaad, die zijn er. US Airways is net samengegaan met American Airlines, die weer partner is van British Airways. En BA heeft vanavond een vlucht naar Londen. Vanaf daar kunnen we aansluitend naar Brussel. Dus worden we op de vlucht van 20.20 naar Londen gezet.

Moeten we wel even naar een andere terminal, want we zitten nu in terminal 1 voor de binnenlandse vluchten. De buitenlandse vertrekken vanaf terminal 3. Da’s nog een hele reis, met treinen en zo. Daar aangekomen kunnen we de boardingpassen zelf regelen via de kiosk. Zo kunnen we ook stoelen naast elkaar regelen. Nu nog de bagage afgeven. We moeten even wachten tot de balies van BA opengaan, want ze vliegen natuurlijk pas vanavond. Gelukkig duurt dat niet lang. Het is inmiddels 4 uur geworden. Te laat om nog weer Las Vegas in te gaan (en teveel gedoe, met de handbagage en zo). Dus kijken we nog maar wat Friends op de laptop.

Inmiddels beginnen we wel weer honger te krijgen. Hier bij de incheckbalies zit alleen een Starbucks, maar wellicht zit er achter de controle meer. Dus gaan we maar richting gates. We zien een Carl’s Jr., waar we onze avondmaaltijd nuttigen. En dan gaan we weer verder met: wachten.


Ceasar’s Palace binnen. Echt.

Het centrale plein in Ceasar’s Palace

We zien een ouwe Airbus voor de deur staan. Die is voor ons bedoeld. Als we kunnen boarden blijkt het inderdaad redelijk ouwe meug te zijn waarin we moeten vliegen. Dat wil zeggen: het is wel modern, met eigen entertainment en zo, maar met rijen van 3-4-3 is er nauwelijks beweegruimte. En het toestel zit ramvol, dus zitten we de hele vlucht krapjes met 4 man op een rij. Het lijkt goddorie de KLM wel! Service is ook minder dan we bij de Amerikanen gewend zijn. Er is bijvoorbeeld geen keuze in maaltijden, je krijgt gewoon wat de pot schaft. Het worden 10,5 lange, hele lange uren…

Als we dan uiteindelijk de volgende middag om half 3 in Londen zijn, blijkt dat we krap een uur hebben om op de volgende vlucht te komen. Oh, en we zijn geland in Heatrow. Daar heb ik nog nooit iets goeds over gehoord… En inderdaad: wat een naar vliegveld! Veel te groot, veel te onduidelijk waar je naartoe moet. We moeten in elk geval naar een andere terminal. Dat gaat via roltrappen op en af, bussen naar andere terminals, weer een keer door de beveiliging (serieus!?) en lange gangen doorstampen. Dat uur tikt heel snel voorbij en we komen net op tijd bij de gate aan, het boarden is al in volle gang.

Ons vliegtuig staat buiten, dus we moeten ook nog eens met bussen een eindje toeren over het terrein. De vlucht naar Brussel duurt maar 3 kwartier en dit vliegtuig is zowaar ruimer dan de vorige. Maar ook ramvol, dus we hebben een buurman op onze rij van 3.

Om half 7 vrijdagavond staan we bij de bagageband in Brussel. Voor niks te wachten op onze koffers. Want ja, als wij al zo moesten haasten en van terminal 5 naar 3 moesten, hoe groot is dan de kans dat onze koffers het gehaald hebben? Nul. Want die staan nog in Londen, zoals blijkt. Ze komen met de volgende vlucht, die om half 9 moet landen. Het is nu bijna 7 uur. Opsturen naar huis zien we niet zo zitten en aangezien we toch onze auto moeten ophalen en ook wel iets willen eten, besluiten we ervoor terug te komen. Dus zoeken we de uitgang en de shuttlebus naar het Ibis hotel waar onze auto staat. Daar zit ook een restaurant op het terrein. Dat is gesloten. Tuurlijk, het is tenslotte al half 8… We weten nog van een vorige keer hoe lastig het is een restaurant te vinden hier in de buurt. Dus rijden we terug naar het vliegveld en eten daar iets.


MGM Grand by night

The Strip by night

Dan melden we ons bij de beveiliging, om weer bij de bagageband te kunnen komen. Daar gaan we verder met waar we nu expert in zijn: wachten. Uiteraard heeft dit vliegtuig een kwartier vertraging. Maar om kwart over 9 gebeurt het dan toch: onze koffers komen voorbij! Dus 25 uur nadat we in de shuttlebus in Las Vegas zijn gestapt en zo aan onze terugreis begonnen, kunnen we eindelijk naar huis rijden! Waar we 75 minuten later voor de deur stoppen. We begroeten Mootje de kat, nemen een kop koffie, springen onder de douche en gaan gauw naar bed. We zijn nu namelijk ongeveer 31 uur in touw en doodop. Oh, dat is het enige voordeel van deze verschrikkelijk lange dag: doordat we ‘s avonds zijn geland, kunnen we nu meteen naar bed en zitten we hopelijk sneller in het juiste tijdsritme!


Epiloog

Hawaii in de winter….. Ja, daar kunnen we best aan wennen! Het was weer geweldig, hoewel één minpuntje misschien: december t/m februari zijn de hoogseizoen maanden op Hawaii. Dus is het drukker dan in andere maanden. Ook is er iets meer kans op regen, zoals we op Oahu hebben gemerkt. Note to self: als we ooit weer gaan, dan gaan we niet meer in de winter.

Maar wat hebben we weer genoten! Eerst natuurlijk al in California. De NAMM was weer erg leuk en interessant. De familie weer zien is altijd fijn. En Los Angeles is en blijft een heerlijke stad.

Op Hawaii hebben we natuurlijk genoeg bijzondere dingen gedaan en gezien. De walvissen waren fenomenaal! Wat een spektakel, om zoveel van die machtige beesten van zo dichtbij te mogen zien. Ook het sterrenkijken op the Big island heeft een onuitwisbare indruk gemaakt. Kauai was nieuw voor ons en we zijn meteen verkocht. Prachtig groen, heerlijk rustig, geweldige natuur. De rondvlucht is een echte aanrader, wil je het hele eiland zien.

Las Vegas was superleuk, vooral omdat we deze keer naar de Fremont Street Experience zijn geweest. Dat was nieuw en hadden we niet willen missen. Jammer dat we op de terugweg niet via Philadelphia konden, we hadden ons erop verheugd de familie daar te zien en om zo de terugreis in stukken te hakken. Die terugreis zullen we het verder maar niet over hebben…


We hebben geen nieuwe staten bezocht deze keer, dus we zitten nog steeds op 47 bezochte staten. Met alle plannen die er liggen, zullen we misschien over 2 jaar de laatste 3 bezoeken. Of niet; you never know! Eerst hebben we nog andere dingen op onze lijst staan…

Facts & Figures
Continent Noord-Amerika
Hoofdstad Washington DC
Grootte tov Nederland 236,54 x groter (9.826.675 km2)
Aantal inwoners 324 miljoen / 33 per km2
Beste reistijd Hele jaar, ligt eraan waar je naartoe gaat
Visum nodig? Ja, voor vertrek regelen
Visum kosten $14,- per visum
Tijdsverschil met Nederland Verschilt per deel, tussen 3 en 12 uur vroeger

Reacties zijn afgesloten.