Rondreis Alpen dag tot dag


Dag 1 – Dinsdag 12 juli 2016

Weer: Prima, gemiddeld 20c en droog
Doel: Freiburg + aankomen in Zwitserland
Gereisd: Boppard – Courtelary, 538 km
Hotel: Pension Belzer €60,- en
Studio Schmodan €101,-

Boppard, D’land naar Courtelary, Z’land

Gisteravond zijn we aangekomen in Boppard, in de prachtige omgeving van de Rijn. En daar worden we deze ochtend wakker in Pension Belzer. Dat is een prima pension, waar we een lekkere ruime kamer hebben gekregen. We hebben om 9 uur ontbijt besteld en lopen naar de 2e verdieping, waar de aardige gastvrouw ons naar ons tafeltje brengt. Het ontbijt is okay, hoewel de hoeveelheid beleg niet bepaald overhoudt (“Oh jij wilt de kaas? Oh okay…”).

Om 10 uur zijn we ready to go. We rekenen af, krijgen een certificaat van goed verblijf (ik lieg het niet) en rijden dan langs de Rijn naar Bingen. Want dat is een erg mooie route. De omgeving hier is schitterend, hoewel je wel struikelt over de kaaskoppen. Beiden wisten we al, van het schitterend en van de kaaskoppen.


Langs de mooie Rijn

Langs de mooie Rijn

Bij Bingen zoeken we de snelweg A61 op en die volgen we tot Hockenheim. Daar kunnen we afslaan om op de A5 terecht te komen. Het rijdt goed door, op 2 of 3 stau-momentjes na. De irritantste is die net boven Freiburg, waar een ongeluk is gebeurd. Daar duurt het wat langer voor we er voorbij zijn en weer door kunnen rijden.

Over Freiburg gesproken: dat is volgens mijn gids een leuke stad, met een “picture-postcard old town”. Dus gaan we naar Freiburg. We parkeren de auto, lopen een rondje door de Altstadt, wat inderdaad best appetijtelijk is, en strijken neer voor koffie. Om vage redenen krijg ik eerst mijn cappuccino en brengen ze als die op is, Andy’s koffie. Vreemd.


Wijngebied

Jaja, de Loreley

We wandelen rustig terug naar de auto en rijden naar Zwitserland. Ik gooi er nog gauw wat grapjes in over Zwitserland. “Weet je wat leuk is in Zwitserland?” Oh nee, dat weet je niet want JIJ bent er nog nooit geweest….

Net voor de grens is een benzinepomp waar ze vignetten verkopen. Die hebben we nodig om in Zwitserland rond te mogen rijden. Kost 38 euro (omgerekend), maar hier vragen ze er €40,50 voor. Ach, toe maar dan. We plakken het ding op de voorruit. Niet te stevig, want Andy heeft weinig zin om de rest van het leven van deze auto met zo’n sticker op zijn voorruit rond te rijden.


Freiburg, Duitsland

Freiburg, Duitsland

Dan rijden we op de grens af. Omdat we al een vignet hebben, mogen we doorrijden, Zwitserland binnen. Hèhè, nu is Andy er eindelijk ook geweest en zijn we in evenveel en in dezelfde landen geweest. Hoewel… Opeens zegt manlief: “Verrek, volgens mij ben ik hier toch al eens geweest, in mijn vorige leven als vrachtwagenchauffeur. Op weg naar Italië en toen had ik nog pech.” Komt ‘ie nu mee… Nou ja, erdoorheen rijden telt niet echt en nu zijn we tenminste SAMEN in evenveel en dezelfde landen geweest. Dat zijn er 38, anno juli 2016.

We slapen vannacht in de Jura. Dat is het oude berggebied tussen Frankrijk en Zwitserland. En dat is mooi. Andy is meteen wel onder de indruk van dit land, ook al beweert hij dan nu dat hij er al eens is geweest. Ik ben ook impressed, want tenslotte ben ik er slechts een keer geweest, lang, lang geleden, als klein meisje. Nog niet zo lang geleden dus. Toen ben ik alleen in de buurt van Genève geweest. Eigenlijk weet ik er niet zo heel veel meer van, behalve dat het duur was. Ik herinner me dat ik met mijn moeder boodschappen ging doen – we kampeerden vroeger, ik geef het maar toe. Ze wilde kipfilet kopen voor het avondeten en die bleek omgerekend iets van 40 gulden te kosten. We aten die avond geen kipfilet… We zijn er dan ook maar heel even geweest en uiteindelijk doorgereden naar Italië, naar het Lugano Meer.


Switzerland, here we come

De Jura

Ik dwaal af. De bergen van de Jura zijn werkelijk indrukwekkend. Tussen die massieve bergen door vinden we onze weg naar het gehucht waar we vanavond slapen: Courtelary. Daar hebben we een heerlijk ruime studio tot onze beschikking. We hebben een klein keukentje, eettafel, badkamer, zithoek en natuurlijk bedden. En een geweldig uitzicht.

Voor het avondeten rijden we een dorpje verder, naar Villenet. Daar zit een Thais restaurant. Dat gesloten is. Dus draaien we om en rijden naar een dorpje terug. Daar zit restaurant De la Clef. Dat open is. We worden allervriendelijkst bediend in een etablissement dat ook aan een kantine doet denken….


Ons uitzicht

Onze studio (onder)

Het heeft weinig sfeer, maar wel die typische Zwitserse prijzen. Ik vind 26 frank namelijk best een beetje veel, voor een cheeseburger met friet. Het is weliswaar een erg lekkere rundvleesburger, maar dan nog. Andy heeft heerlijke tartaar met friet. Het eten smaakt goed en we zijn bij elkaar 65 frank kwijt, oftewel 60 euro. Nou ja, we wisten dat Zwitserland niet goedkoop is, dus we laten het ons maar lekker smaken.

Na het eten rijden we terug naar ons onderkomen. Daar rommelen we nog wat rond, kijken een film op de laptop en gaan dan lekker slapen.


Dag 2 – Woensdag 13 juli 2016

Weer: Ochtend lekker, middag rotweer
Doel: Bezoek Bern en door Zwitserland toeren
Gereisd: Courtelary naar Flims, 237 km
Hotel: Arena Lodge, €102,28

Courtelary naar Flims, Zwitserland

Heerlijk geslapen vannacht, het is hier erg rustig en stil. Daar houden wij van. Gisteravond heeft onze gastvrouw de ontbijtspullen klaargezet, inclusief een heerlijk zelfgebakken brood. Dat eten we lekker op in de ochtend, samen met de Nescafé koffie en de heerlijke kaasjes.

We nemen afscheid van onze gastmensen en nemen de pen/lamp/tabletpen dankbaar in ontvangst. Huh? Ja, blijkbaar is het hier gewoon dat je een afscheidskadootje krijgt. Gisteren een certificaat, vandaag een handige pen/lamp/tabletpen.


Parlementsgebouw Bern

Tegenover het station van Bern

Vandaag begint echt onze rondreis door Zwitserland. We verlaten de prachtige Jura en rijden eerst naar Bern, de hoofdstad van dit mooie land. Bern is een erg leuke stad, or so we’ve been told. Nou, dat zullen we nog wel eens zien! We vragen Miep om ons naar de parkeergarage van het station te brengen en dat doet ze. We parkeren en lopen naar de stad. We lopen een rondje om het prachtige parlementsgebouw met zijn blauwe koepels. Dan wandelen we langs de Waisenhausplatz. We zien een Subway waar we broodjes inslaan om straks ergens onderweg op te eten.

We lopen verder en voelen een drup… Volgens mij wordt het tijd om terug naar de auto te gaan. Inderdaad, als we daar aankomen begint het te plenzen. Net op tijd terug. Helaas wordt dat de tendens van de rest van de dag: regen. Als het ophoudt met regenen begint het te hozen. Get. Tja, het was voorspeld dat uitgerekend deze week het weer hier niet zo denderend is.

Wat doe je eraan hè. Niks, dus volgen we gewoon de voorgenomen route. Dat is eerst over de snelweg naar Thun. Daar slaan we af, zodat we bovenlangs de Thunersee en daarna – ook bovenlangs – langs de Brienzersee kunnen toeren. Dat is erg mooi. We komen door leuke dorpjes, terwijl we langs de 2 meren rijden. In Oberland is een schitterend kasteel, Kasteel Oberhofen. Daarvan staat het kleine torentje in het water. Eromheen ligt een groot park en binnenin is een museum gevestigd. Ik ga gauw even een kijkje van dichtbij nemen, terwijl Andy de auto bewaakt. We konden namelijk geen goede parkeerplek in de buurt vinden en staan nu een beetje illegaal geparkeerd.

Om van de ene See naar de andere te komen, moeten we door Interlaken. Dus dat doen we. Best leuk.

Als we een parkeerplaatsje zien aan de rand van zo’n See, stoppen we om onze Subway broodjes op te peuzelen.


Kasteel Oberhofen

Brienzersee

Net als we geïnstalleerd zijn, komt er een camper aan. Die parkeert eerst een stuk verderop. Prima. Maar dan bedenkt hij zich en komt pal naast ons staan. Why, I ask thou? Er is genoeg ruimte, ga gerust een eind weg! Nee dus. Nou, dan gaan wij wel ergens anders staan. En we hielden al niet van campervolk….

Goed, we staan een klein stukje verder aan dat meer, om onze lunch naar binnen te werken. Aangezien het weer een beetje regent, blijven we maar in de auto zitten.

Van de Brienzersee rijden we richting de bergen. En kan de pret beginnen: er liggen 3 bergpassen voor ons.


Onderweg in de regen

Onderweg in de regen

We beginnen met de Grimselpass. Dan de Furkapass en tot slot de Oberalppas. Is dat leuk? Nou, reken maar! En geweldig mooi. De bergen hier zijn enorm indrukwekkend. Alleen jammer dat het zulks kloteweer is. Hoewel dat ook wel weer wat heeft.

Doordat de wolken laag hangen, rijden we daar regelmatig en soms ook een behoorlijke tijd doorheen. Vooral op de Furkapass zien we een tijdje weinig tot niks door de dikke wolken. Maar wat we zien is wel magnifiek. De passen zijn erg indrukwekkend, met schitterende haarspeldbochten en prachtige vergezichten.

En zo klimmen we steeds een beetje hoger. Als we boven de 2 kilometer zitten, lijken die dikke regendruppen verdacht veel op sneeuw…. Natte sneeuw, dat wel. Maar bovenop die magnifieke bergen zien we toch echt verse sneeuw liggen. Half juli. Het moet niet gekker worden. Hoewel, mag best hoor.


Grimselpas

Grimselpas

We genieten enorm, ondanks de regen. Zwitserland is gewoon geweldig mooi. Alleen jammer dat het zo duur is. Ter illustratie: die parkeergarage vanochtend kostte 5 piek voor een uur. De 2 halve Subway broodjes net zoveel als 2 hele in Amerika. Overnachten is een paar tientjes per nacht duurder dan andere landen en het avondeten…. Als je elke avond uitgebreid uit eten gaat, eet je je arm. Het land is prachtig en wel iets mooier dan bijvoorbeeld Roemenië, maar je bent er 4x duurder uit.

Vanavond slapen we in Flims. Daar heb ik een kamer geboekt in de Arena Lodge. Bij de lodge hoort een café. Daar moeten we inchecken, want de hotellobby is onbemand. Beetje jammer dat in het café flink gerookt wordt en de muziek loeihard staat. Been there, done that, don’t like it anymore. Maar goed, we kunnen naar onze kamer.


Grimselpas

Onze kamer in Flims

Een erg leuke kamer, zoals blijkt. We hebben een heel hoog bed, zodat de koffer en andere zooi eronder past. Dat klinkt goed, maar al snel blijkt dat het helemaal niet praktisch is. Bij het hoge bed zijn namelijk geen nachtkastjes. Je kunt nergens je spullen kwijt (boek, wekker, glaasje water voor ’s nachts). Ook de douche is mooi maar niet praktisch. Het heeft een heel laag plafond en als je de 1.20 meter gepasseerd bent, zoals de meeste volwassenen, moet je best een beetje lenig zijn voor een lekkere douche. Maar we hebben ook een balkon en die is wel leuk.

Goed, tijd voor avondeten. Bij de lodge hoort ook een restaurant en aangezien het niet droger is geworden, is het een goed idee om daar maar te gaan eten. Hoeven we tenminste niet naar buiten. Het blijkt een pasta restaurant te zijn. Voor de belachelijke prijs van 85 frank krijg ik een bord pasta, Andy kalfsfilet met frietjes en allebei een groot ijsding na. Ik denk dat ik hier ook een restaurant ga beginnen. Zouden die mensen hier dan zo’n hoog inkomen hebben? Dat moet toch haast wel, met die prijzen.

Na het eten relaxen we lekker voor we in ons hoge bed springen.


Dag 3 – Donderdag 14 juli 2016

Weer: Regen, zon en sneeuw. Serieus.
Doel: Bergen, passen en Bormio in Italië
Gereisd: Flims, Zwitserland naar Bormio, Italië, 223 km
Hotel: Hotel Meublè Sertorelli Reit, €82,20,-

Flims, Zwitserland naar Bormio, Italië

We hebben redelijk geslapen, maar niet super. Bed net te hard, herrie van de snelweg net teveel en bouwvakkers aan het werk aan de overkant net te irritant. Dus staan we om 8 uur naast ons hoge bed.

Ons ontbijt vinden we in de bijbehorende guesthouse aan de overkant. Het is in buffetvorm (dat ontbijt, niet de guesthouse) en er is voldoende voorraad en ook voldoende keus.

Als we helemaal fris & fruitig zijn, gaan we op pad, de bergen in. We beginnen helaas met regen, maar gelukkig zal dat snel verdwijnen. We rijden eerst naar Chur en daar slaan we rechtsaf, naar de 3 richting St. Moritz. Dat is een mooie route. We zien bergen met sneeuw er bovenop.


Julierpas

Berninapas

Niet wetende dat we weldra door die bergen en door die sneeuw zullen rijden… Okay, we hadden er niet op gerekend dat het hier half juli nog zo koud en wit zou zijn. Maar dat geeft niet, want wat is het hier prachtig.

Net voor de afslag naar de 27 verder richting St. Moritz is een mooi meer. Met de witte bergen eromheen is dat een mooi plaatje. Maar dat is nog niet alles: na dat meer begint de Julierpas. En dat is helemaal geweldig. Nu is de wereld om ons heen alleen nog maar wit. We genieten volop van deze rit naar St. Moritz. Dat laatste is best een leuke plaats, echt een typisch wintersportoord.

Daar staan we niet te lang bij stil, want wij moeten naar Italië. We gaan naar de 29, die de grens over gaat. Maar eerst over de Berninapas. Daar kunnen we linksaf naar Livigno.


De grens naar Italië

Berninapas

De grens met Italië ligt op het hoogste punt van deze route, namelijk op 2315 meter hoogte. Blijkbaar is dit een wielren-dingetje, want daar stikt het hier van. Van de wielrenners. Er is een restaurant on top, waar we gaan plassen en een cappuccino nemen.

Dan beginnen we aan de afdaling naar Livigno zelf, naar onze eindbestemming Bormio. Dat is een leuke Italiaanse plaats aan de voet van de beroemde Stelviopas. Die gaan we morgen rijden.

Nu checken we in in ons hotel. We zijn erg vroeg, het is nog geen 2 uur. Ach, dan kunnen we nog een beetje door het dorp wandelen of zo. Het hotel heeft een parkeergarage, maar daar had ik blijkbaar apart voor moeten reserveren. Dat heb ik over het hoofd gezien. Helaas is er geen plek meer, we moeten een andere parkeerplaats zien te vinden.


Bormio, Italië

Live is good

Dat is ook nog even een dingetje. Vlakbij kun je max een uur staan met een parkeerschijf. Een stukje verder kun je wel gewoon blijven staan, maar moet je tussen 9 en 19 betalen. Met kleingeld. Dat we natuurlijk niet hebben. We rijden weer terug naar ons hotel om geld te wisselen. Dat kan gelukkig. Dan voeden we de parkeerpaal met 7 eurootjes en wensen onze Optima alvast een goede nacht.

Gaan wij nog even relaxen. Dat doen we op ons balkonnetje, met een kop koffie lekker in de zon. Live is good. Om een uur of 5 wandelen we op ons gemakje naar het dorp. Dat is best gezellig en best mooi.

Ik had voor vanavond een restaurant uitgekozen op Tripadvisor. Daar komen we om 6 uur aan. Het gaat om 7 uur open. Maar we kunnen wel vast reserveren. Oh, okay, schrijf ons maar op dan.


Bormio, Italië

Bormio, Italië

We lopen nog een stukje verder en nemen nog ergens een cappuccino. Andy zegt dat hij eigenlijk meer zin heeft in een pizza of zo dan in uitgebreid uit eten. Ach, dat is wel net zo lekker. Ik zoek op de plattegrond die ik mee heb genomen uit het hotel de pizzeria’s op en we wandelen weer terug door het dorp. We stappen bij de eerste pizzeria naar binnen. Alwaar we gezellig naast een groep Brabantse wielrenners komen te zitten… Om even later aan de andere kant gezelschap te krijgen van een ander Hollands stel. In de hoek nemen ook Nederlanders plaats. Godblymefoo! We zijn in het buitenland, wat is dat hier met al die kaaskoppen? We doen ons best om zo weinig mogelijk tegen elkaar te zeggen, bang als we zijn om als mede-Hollanders herkent te worden en om met de Brabanders mee te moeten praten.

We werken daarom in stilte en in een gestaag tempo onze pizza’s naar binnen en gaan gauw bij de balie afrekenen. Wegwezen! Verderop weet ik een gelateria, waar we ons toetje gaan halen: heerlijk Italiaans ijs. Zo, we kunnen weer hardop praten tegen elkaar…

We wandelen rustig terug naar ons hotel. Op de kamer relaxen we, kijken een film en gaan dan weer lekker slapen.


Dag 4 – Vrijdag 15 juli 2016

Weer: Prima, lekker zonnig
Doel: De Stelvio-pas
Gereisd: Bormio, Italië naar Triesenberg, Liechtenstein, 170 km
Hotel: Berggasthaus Sücka, €101,50

Bormio, Italië naar Triesenberg, L’stein

We hebben weer niet zo lekker geslapen vannacht. Het bed was keihard, de kamer was erg warm en er was geen airco. Daarom hadden we de balkondeuren open gelaten. Slecht idee. Aan de overkant zijn ze namelijk een dak aan het herstellen. Met hamer en spijkers en een cirkelzaag. Vanaf 7 uur…. Godblymefoo, wat een herrie.

We zitten al op tijd aan het ontbijt. Dat moet ook, want om 9 uur moeten we iets met onze auto doen: geld bijgooien in de automaat of ergens anders parkeren. We doen het laatste, want we kunnen voor de deur van ons hotel staan. Kunnen we meteen onze zooi inladen en zijn we om half 10 op pad. Naar de Stelviopas. Dat blijkt prachtig te zijn. We waren even bang dat het overspoeld zou zijn met wielrenners en motoren, maar dat valt best mee.


Stelviopas

Stelviopas

Deze pas is namelijk erg populair onder bestuurders, van auto’s, motoren en fietsen. De pas omhoog komen we wel een aantal fietsers tegen, maar naar beneden is dat al een stuk minder. Tenminste, waar we last van hebben.

Goed, de Stelviopas. Die heeft ontelbaar veel bochten. Oh nee, toch niet, iemand heeft ze wel geteld en in elke haarspeldbocht een bordje geplaatst met het volgnummer. Dat is aardig, dat bespaart anderen de moeite. Vanaf Bormio naar het hoogste punt zijn er 39 van die bochten. En vanaf het hoogste punt naar beneden, naar Prato, zijn het er 48.

Bovenop zitten we op 2758 meter hoogte. Op de top heb je wat restaurants, bijkomplekken en een souvenirwinkel. Of zoiets. Omhoog was een geweldige ervaring met prachtige uitzichten. Maar naar beneden is het misschien nog wel mooier. Wat een fantastische route!


Stelviopas

Stelviopas

Wat een feest dat we dit jaar twee van die fantastische autoroutes hebben mogen rijden: in mei de Transfagarasan Highway in Roemenië en nu de Stelviopas in Italië. Prachtig hoor.

We stoppen hier en daar om van het uitzicht te genieten en om die toevallig voorbijrijdende V-Max te filmen. Andy heeft namelijk dezelfde motor en die zie je niet zo vaak in het wild.

Beneden is de pret nog lang niet voorbij. Want we moeten nog naar Liechtenstein en dat kan het beste via…. nog meer bergpassen. Ik herhaal: wat een feest.

We rijden vanaf Glorenza over de SS41 naar Zernez. Net na Tubre is de grensovergang terug Zwitserland in. Even een beeld van hoe wij er op dat moment bij rijden: We hebben de videocamera op het dashboard staan, draaiend, en ons Zwitserland vignet hangt er niet helemaal fris meer bij. Andy wilde hem namelijk niet té stevig vastplakken. Thuis moet die er natuurlijk wel weer af. Ziet er toch niet uit, zo’n sticker op je voorruit.


Terug in Zwitserland

Zwitserland

Blijkbaar is dit alles aanleiding voor de douanebeambte (jawel, een echte!) om ons aan de kant te zetten. De camera moet natuurlijk uit en de sticker moet beter vastgeplakt. Wacht, hij doet het wel even. Tot Andy’s ergernis zit de sticker nu lekker stevig op de voorruit. Onze paspoorten en Andy’s rijbewijs worden meegenomen het kantoortje in. Dan wil meneer graag overal in onze auto gluren. Toe maar dan. Hij kan verder niets meer vinden of bedenken en we mogen door. Hadden we wel graag onze papieren even terug… Oh ja.

We rijden maar gauw verder, terug het schitterende Zwitserland in. We rijden langs de immense bergen en door schattige dorpjes, met wel erg smalle straatjes. Dan komen we bij een nieuwe pas: de Ofenpas. Niet zo spectaculair als de Stelvio, maar best aardig. Van Zernez gaan we naar Davos. Zo komen we over de volgende bergpas: de Flüelapas. Ook mooi.


Smalle Zwitserse straatjes

Sneeuw op de Fluëlapas

Als we in Davos zijn, moet ik inmiddels gigantisch plassen. We parkeren en gaan de eerste de beste backerei/restaurant binnen. Ik ren meteen door de toiletten in, terwijl Andy koffie en een broodje bestelt. We zijn terug in Zwitserland, het kost ons maar liefst 28 frankjes. Alsof het niks is. Nou ja, niet te lang om huilen.

We hebben niet veel benzine meer, dus tanken we een beetje. Niet teveel, want de prijzen zijn in Duitsland een stuk leuker dan hier, hoewel het hier nog wel wat goedkoper is dan thuis. Kan ook niet anders, want Nederland heeft de hoogste benzineprijzen in Europa. Oplichters.

Goed, we gaan verder. Van Davos rijden we via de 28 naar Landquart. Zo komen we aan in Liechtenstein. Dat is het 4e kleinste land van Europa. Nu zijn we in alle kleine trutlandjes in Europa geweest. En ook in alle landen van Europa die beginnen met een L. Dit is voor ons land #39: check.


De berg die Liechtenstein heet

Burg Gutenberg

We slaan af naar Balzers, waar we het prachtige slot bewonderen. Dan naar Vaduz en rechtsaf naar Triesenberg, waar ons onderkomen voor vannacht zich ergens bevindt. We vragen Truus ons de weg te wijzen. Helaas, ze kent de straat niet waar we moeten zijn. Ze doet een poging om in de buurt te komen. Truus wil ons over de vreemdste weggetjes laten rijden. Gekke Truus. Dat doen we niet, we zoeken het zelf wel uit zonder Truus.

We rijden hoger en hoger de berg op en komen uiteindelijk door een tunnel. Na de tunnel liggen nog wat huizen verstopt. In wat eigenlijk een ander plaatsje is, namelijk Steg. Net als we denken dat we toch verkeerd zitten, zie ik opeens onze straatnaam: Sückastrasse. Daar moeten we zijn. We moeten nog wel even over een heel smal weggetje de berg verder op, maar dan hebben we ook wat: Gasthaus Sücka. Dat is een groot gebouw, waarin ook een restaurant zit. En waaraan een boerenbedrijf vastzit.


Gasthaus Sücka in Triesenberg

Buns on the farm

We melden ons en krijgen een heerlijk ruime kamer op de 2e verdieping. Het is er alleen een beetje warm: de kachel staat aan. Dat vinden we nogal overdreven. Het inpandige restaurant vinden we wel handig, want we voelen er weinig voor om weer helemaal af te dalen naar het dorp. Als we uitgerommeld zijn in onze kamer, melden we ons voor het avondeten. Er zit al een Brabants gezinnetje (why, I ask thou?) en er komen een Amerikaans gezin en Frans echtpaar bij. Later checken ook nog 2 Tsjechische meiden en een viertal andere Amerikanen in en dan is het een aardig vol huis.

Anyhow, avondeten. De eigenaresse van het hele gebeuren is een erg aardige dame. Ze vertelt over hun roadtrip door Europa, waarbij ze onder andere in Nederland zijn geweest. Why, I ask thou? Nou, omdat ze best veel Nederlandse gasten krijgen en die zeggen allemaal dat hun land niks aan is. Het enige platte land in Europa. Dat klopt, daar zijn wij het mee eens. Maar deze dame besloot dat ze dat dan zelf wel eens wilde zien. Dus gingen zij en haar man naar Nederland. Ze vonden het wel aardig, geloof ik.


Uitzicht op Steg

Steg, Liechtenstein

Anyhow, avondeten. De dame brengt ons de gevraagde uiensoep, rösti met spek-ui-kaas en de worst met frietjes. Niks mis mee, hoewel Andy’s worst en frietjes nogal zout zijn. Het vult in elk geval behoorlijk. We hebben geen plek meer voor een toetje helaas en laten het hierbij. We gaan nog even een klein wandelingetje rund um hause machen. Dan lekker douchen en naar bed.


Dag 5 – Zaterdag 16 juli 2016

Weer: Heerlijk, graadje of 23 in de zon
Doel: Liechtenstein, Scheidegger Wasserfalle en Koningskastelen
Gereisd: Triesenberg, L’stein naar Germering, D’land, 383 km
Hotel: Hotel Mayer, €79,00

Triesenberg, L’stein naar Germering, D’land

Ook dit hotel heeft geen airco, dus toch maar weer met de ramen open geslapen. Helaas ging de kip om 6 uur af en zijn we alweer vroeg wakker.

We dommelen nog wat door tot half 8 en staan dan maar op. De aardige eigenaresse helpt ons aan koffie voor bij het ontbijt buffet. Als we vol & voldaan zijn, laden we de boel in en gaan op pad. Op deze prachtige zaterdag: de zon schijnt, het is al lekker warm en we rijden de prachtige berg weer naar beneden. Het uitzicht op Vaduz en Triesen in het dal is adembenemend.

In Vaduz, de hoofdstad van Liechtenstein, zoeken we het bijbehorende kasteel. Daar woont de Koninklijke familie, waarnaar het land is genoemd: de familie Von Liechtenstein.


Uitzicht over Liechtenstein

Uitzicht over Liechtenstein

We maken wat foto’s van het mooie kasteel, parkeren daarvoor illegaal bij de koninklijke familie op het erf en zoeken dan de uitgang van het land op. Dat duurt niet lang, want Liechtenstein is natuurlijk maar 160 km2 aan oppervlakte. Een keer met je ogen knipperen en je bent er weer uit.

Wij zoeken de 13 op door Zwitserland. Die volgen we tot Hochs en rijden dan Oostenrijk binnen. Waar we meteen aan mogen schuiven in langzaam rijdend en stilstaand verkeer. Het stikt hier van de stoplichten en dat zorgt, naar blijkt, voor een geweldige vertraging. We sukkelen door tot we eindelijk dit land weer kunnen verlaten en terug zijn in Duitsland. Geen zin in Oostenrijk deze keer.

Nu gaan we de Duitse Alpenroute volgen, over de 308 naar het oosten. Dat is een mooie route door… de Alpen waarschijnlijk.


Kasteel Vaduz

Bij Hochs de grens over

Bij Scheidegg bevindt zich, jawel, de Scheidegger Wasserfalle. Volgens Columbus Magazine een must see in Duitsland. We zijn er nou toch, we gaan eens kijken. Er moet entree betaald worden, maar liefst 2 piek per persoon. Dat kunnen we wel missen. We wandelen rustig een stukje tot we de waterval in vol ornaat – en dat is tweedelig – te zien krijgen. Mooi hoor. Ik hobbel nog even naar het uitkijkplatform boven de waterval, voor een blik van bovenaf.

Dan rijden we weer verder. Het wordt tijd om te tanken. Bij de pomp verkopen ze lekker uitziende broodjes, die slaan we meteen in. Op het uitzichtpunt bij de Oberjoch gaan we die eens lekker oppeuzelen. Om meteen van het uitzicht te genieten.

Als we in de buurt komen van Nesselwang is Andy de binnenweg zat. Oh okay, dan weet ik een stukje snelweg. Wrong choice! Half Nederland en Europa is op weg naar Italië, via Innsbruck naar blijkt. Dat moet allemaal over dit rotstukje snelweg. We komen hopeloos vast te staan. We doen een uur over dit trutstukje snelweg van misschien 20 kilometer. Na Füssen slaan we dan ook maar gauw weer af.

Op zoek naar de Koningskastelen. That would be de kastelen Hohenschwangau en Neuschwannstein. Die liggen er prachtig bij. We hebben niet de behoefte ze van dichtbij of van binnen te bekijken. Ook hebben we geen zin om 6 piek te betalen om te parkeren. We zoeken lekker een stukje aan de kant van de weg, waar een weilandpad vandaan loopt. Als je daar een stukje inloopt, heb je een perfect zicht op beide kastelen. Ideaal en een heel stuk rustiger.


Oberjoch in Duitsland

De Koningskastelen

Als we zijn uitgekeken, draaien we gauw om, weg van de drukte. Volgende doel is Ohlstadt. Daar is Andy ongeveer 50 jaar geleden met zijn ouders op vakantie geweest en het is een van de zeldzame herinneringen aan zijn moeder. Dus gaan we daar eens kijken. Andy herkent er niet echt iets, maar het idee aan de herinnering is voldoende.

Dan gaan we maar eens op zoek naar de snelweg, aangezien het inmiddels half 5 is. We moeten nog 80 kilometer naar München. Daar is ons onderkomen van vannacht: het keurige Hotel Mayer in Germering. Daar checkt een keurige heer ons in en geeft ons de sleutel van onze ook al keurige kamer. Niks op aan te merken.


Ohlstadt

Uitzicht in Germering

Naast het hotel zit een restaurant. Een Grieks restaurant, met de onverwachte naam “Mythos”. Daar hebben we wel zin in. Aangezien het nog steeds heerlijk weer is, gaan we lekker buiten op het terras zitten. We krijgen een salade vooraf en veel te veel vlees met rijst. Voor 50 piek inclusief fooi kunnen we het niet helemaal op. Na deze prima maaltijd is het weer relaxen op de kamer en dan lekker slapen. Morgen een lange rit naar huis voor de boeg.


Dag 6 – Zondag 17 juli 2016

Weer: Heerlijk, 25 graden of zo
Doel: Blautopf en hup naar huis
Gereisd: Germering naar huis, 807 km
Hotel: Ons eigen bed

Germering, D’land naar huis

We zijn vroeg wakker en zitten al op tijd aan het ontbijt. Dat is een uitgebreid buffet en er is niets op aan te merken. Om 9.15 zitten we in de auto, klaar voor de lange weg naar huis.

Om de dag een beetje te breken heb ik nog wel een verzetje gepland. Daarvoor moeten we bij Ulm de snelweg af naar Blaubeuren. In Blaubeuren bevindt zich Blautopf, een opmerkelijk blauw meer. Het blijkt ook een gezellig, toeristisch plaatsje.


Blautopf

Blautopf

Als we een plekje voor de auto hebben gevonden, wandelen we door de kloostertuin naar het meertje. Dat inderdaad enorm blauw is. Gek hoor. Ook gek: de duikers die er ronddobberen, met zo te zien een stofzuiger. Goudzoekers? Waarschijnlijk schoonmakers.

Als we zijn uitgekeken, wandelen we terug naar de auto en beginnen we echt aan de lange rit. Ik had gekeken of er geen werkzaamheden zouden zijn op de A8. Niet volgens de site van de ANWB. Stelletje leugenaars. We komen namelijk verschillende keren vast te staan en hebben in totaal een uur vertraging. En wij gaan nog wel naar huis, terwijl de vakanties net zijn begonnen en iedereen de andere kant op zou moeten rijden.


Schoonmakers in het Blautopf

File naar het zuiden

Dat doen er ook genoeg, want richting zuiden rijden is ook geen feest. De Nederlandse uittocht is in volle gang: om de ca. 3 auto’s zien we een geel kenteken. En dan heeft het Zuiden nog niet eens vakantie…

Op de A61 is het gelukkig een stuk beter rijden en om kwart over 6 komen we thuis aan. Tegelijk met de pizza die ik onderweg vast had besteld. Handig! Kunnen we nu gaan nagenieten van deze prachtige vakantie en weer aftellen tot de volgende.


Epiloog

Zwitserland is prachtig! Dat wist Andy nog niet en ik was het een klein beetje vergeten. Maar dat is gewoon zo. Magnifieke bergen, schattige dorpjes en vooral superleuke bergpassen. Waar in juli ook nog gewoon verse sneeuw ligt. Daar hadden we niet helemaal op gerekend en was een aangename verrassing. Omdat dat mooie plaatjes oplevert, niet omdat we fan zijn van sneeuw en kou.

Er kleeft echter een groot nadeel aan Zwitserland: het is er duur. Verschrikkelijk duur. Dat maakt dat het niet een land is waar je lekker elk jaar, 3 weken lang naartoe wilt. Want dat kost je een godsvermogen en voor dat geld kun je allerlei andere leuke dingen doen. Ter vergelijk: voor 8 dagen Roemenië waren we €1550,- kwijt. Dat was inclusief vlucht en huurauto. Voor 6 dagen Zwitserland waren we €1280,- kwijt. Met eigen auto. En inclusief Duitsland en Italië, wat de prijs nog iets drukt. Duur dus. Maar prachtig.

We hadden ons met name verheugd op het rijden van de Stelviopas. Dat bleek geen teleurstelling, want dat was fantastisch. De kers op de taart, zeg maar. Ik denk dat we wel het juiste moment hebben gekozen. In juli, met sneeuw op de top. Waarschijnlijk is het er in andere maanden, als er geen sneeuw meer ligt, een stuk drukker.

Dan Liechtenstein. Dat was een schattig landje. Net zo duur als Zwitserland, by the way. Wat we ons zijn gaan afvragen: in Liechtenstein hebben de auto’s hun eigen Liechtensteinse kentekenplaat. Die we volgens ons nog nooit ergens anders in de wereld zijn tegengekomen. Dat is raar. Vooral voor zo’n klein landje, want als je even niet oplet, ben je zomaar de grens overgestoken. Letten Liechtensteiners altijd op dat ze de grens niet over gaan? Of reizen ze buiten hun land incognito met andere kentekenplaten? Mysterie….

Tot slot hebben we erg genoten in Zuid-Duitsland. In de hoek waar we nu waren kun je je makkelijk een hele vakantie vermaken. Blautopf was erg mooi, de kastelen prachtig en er zijn nog veel meer bezienswaardigheden waar we nu niet aan toegekomen zijn. Jammer dat het nét te ver is voor een weekendje…

We zijn nu dus ein-de-lijk in evenveel en in dezelfde landen geweest. Al die landen hebben we ook nog eens samen bezocht. Voor Europa kunnen we nu de hele westkant afvinken.

Facts & Figures 2016
Continent Europa
Hoofdstad Berlijn
Grootte tov Nederland 8,6 x groter (357.121 km2)
Aantal inwoners 80,7 miljoen / 226 per km2
Beste reistijd April t/m oktober
Visum nodig? Niet voor Nederlanders
Tijdsverschil met Nederland Geen
Munteenheid Euro
Taal Duits
Facts & Figures 2016
Continent Europa
Hoofdstad Rome
Grootte tov Nederland 7,25 x groter (301.339 km2)
Aantal inwoners 62 miljoen / 206 per km2
Beste reistijd April t/m oktober en wintersport
Visum nodig? Niet voor Nederlanders
Tijdsverschil met Nederland Geen
Munteenheid Euro
Taal Italiaans
Facts & Figures 2016
Continent Europa
Hoofdstad Vaduz
Grootte tov Nederland 260 x kleiner (160 km2)
Aantal inwoners 38 duizend / 237 per km2
Beste reistijd April t/m oktober en wintersport
Visum nodig? Niet voor Nederlanders
Tijdsverschil met Nederland Geen
Munteenheid Zwitserse Frank (CHF)
Taal Duits
Facts & Figures 2016
Continent Europa
Hoofdstad Bern
Grootte tov Nederland Ongeveer even groot (41.285 km2)
Aantal inwoners 8,2 miljoen / 198,1 per km2
Beste reistijd April t/m oktober en wintersport
Visum nodig? Niet voor Nederlanders
Tijdsverschil met Nederland Geen
Munteenheid Zwitserse Frank (CHF)
Taal Duits, Frans, Italiaans

Reacties zijn afgesloten.