Wenen & Wit-Rusland dag tot dag


Dag 1 – Donderdag 28 juni 2018

Weer: Heerlijk in Wenen, 20c
Doel: Wenen bewonderen
Gereisd: Brussel-Wenen-Minsk
Hotel: Victoria Hotel na Zamkovoy, €73,45

Vliegen naar Wenen en Minsk

We hebben weer een ochtendvlucht. Daarom slapen we, as usual, de avond ervoor bij het vliegveld. Alweer bij de Ibis Budget. Daar kunnen we ook de auto laten staan. Tegen een totale vergoeding van €78,20. We rijden woensdagavond om half 10 op ons gemakje naar Brussel. Zonder files en dan ben je er in iets meer dan een uur. Kijk, dat is tenminste nog te doen. We zijn snel ingecheckt. Onze kamer is een kippenhok zonder airco, maar dat wisten we van tevoren. Dus hebben we tegen de warmte een ventilator meegenomen. Die gooien we morgenochtend in de auto, voor we gaan.


Zaventem Airport

Zaventem Airport

We besluiten de shuttlebus van 7.40 uur te nemen, dan weten we zeker dat we op tijd zijn. Dus moeten we best vroeg op. Dit tijdstip blijkt populair, want de bus zit nu al aardig vol. En hij moet nog bij 3 of 4 andere hotels mensen oppikken. Dat wordt proppen. Na 25 minuten komt de bus vol haringen aan bij het vliegveld. Er staat een redelijke rij bij de bagage drop, maar loopt wel vlot door. Ja, als iedereen thuis incheckt, dan is de rij voor de bagage langer dan die voor de incheck. Zo werkt dat.


…bestaat blijkbar 60 jaar

Vanwege het WK? Geen idee

We gaan naar onze gate. Eerst even de boardingpas scannen en dan mogen we door naar de controles. Spullen op de band, wij door de scan en we kunnen verder. We moeten even wachten tot onze gate wordt aangekondigd. Daar boarden we iets later dan gepland was. Het vliegtuig zit aardig vol, we hebben onze rij van 3 helaas niet voor onszelf. Naast me zit een grote vent die aan ballrooming doet. Gelukkig heeft hij een lange broek aan…


Zaventem Airport

Bolide van Austrian Airlines

Als we allemaal zitten, kunnen we. Nog niet de lucht in. Om niet helemaal duidelijke reden moeten we een uur wachten voor we mogen vertrekken. Iets met een tijdslot. Denk dat we de eerste hebben gemist, door het getreuzel bij het boarden. Nou ja, we zijn toch moe door het vroege opstaan, dus we gaan eens lekker slapen. En merken zo weinig van het uur vertraging. Of van het opstijgen. Om 1 uur komen we in Wenen aan. Wat natuurlijk een uur later is dan gepland. Waardoor we een uur korter hebben om de stad te bekijken. Dat is dan wel weer jammer.


CAT to the City

CAT to the City

We zoeken het perron van de CAT trein. Dat is best een gek idee, dat onze bagage nu ergens in de ingewanden van het vliegveld rondzwerft, terwijl wij even leuk de stad ingaan. We zijn net op tijd voor de CAT van 13.39. Deze moderne trein is helemaal ingesteld op de reiziger, met handige bagagerekken. Het is een soort dubbeldek-indeling en we vinden een plekje bovenin. Er komt een heuse conducteur langs, die onze uitgeprinte tickets afstempelt. De CAT komt aan in het Winkelcentrum Wien Mitte en zestien minuten later zijn we in hartje Wenen.

Er was vandaag regen voorspeld in Wenen en het zou niet al te warm worden. Graadje of 19. Als we buiten komen, is het echter hartstikke droog. En die temperatuur vinden we perfect. Als je een citytrip maakt, kan het maar beter niet té warm zijn. Dan loop je ook maar peentjes te zweten. Zoals in Nederland; daar is het voor de verandering vandaag erg warm en droog.

Ons eerste doel is het Hundertwasserhaus. Meneer Hundertwasser was een Oostenrijkse kunstenaar en architect. Ik kende hem eigenlijk alleen als schilder en ben niet perse fan van zijn werk. Een collega attendeerde me op zijn architectonische skills. En dat vind ik wel mooi! Het lijkt wel wat op het werk van Gaudí, maar dan anders. Hier in Wenen heeft hij het Hundertwasserhaus ontworpen. Dat is een kwartiertje lopen vanaf Mitte. En het is een heerlijke wandeling, waarin we al een glimp van Wenen te zien krijgen.

Het Hundertwasserhaus is een kleurrijk appartementengebouw met allemaal leuke details. Het wordt bewoond, want daar was het ook voor bedoeld. Maar dat betekent dat je er niet ín kunt kijken. Tenzij je er iemand kent waarbij je op de koffie kunt. Als dat niet zo is, kun je nog even aan de overkant in het mini Hundertwasser Village kijken. Dat is eigenlijk gewoon een toeristentrap. Met een wc, die dan weer leuk gemozaïekt is en een fontein heeft. Oh, nog een grappig feitje over Meneer Hundertwasser: zijn echte naam was Friedrich Stowasser. “Sto” betekent in het Slavisch “honderd”. Dus zo bedacht hij het pseudoniem.

Als we zijn uitgekeken, wandelen we weer terug naar Wien Mitte. Want daar vertrekt ook de reguliere metro. Waar ik ook al kaartjes voor heb. Net als in de steden in Duitsland hoef je hier je dagkaart niet te laten zien. Tenzij iemand daar om vraagt. Als je geen geldig kaartje hebt, dan zal je flink in de buidel moeten tasten. Er zijn ook geen toegangspoortjes of andere obstakels, je kunt zo doorlopen naar het perron.

Wij nemen metrolijn U4. Dat is de groene. En die nemen we naar Schönbrunn. Want dat is het verste weg van de bezienswaardigheden in Wenen die op mijn lijstje staan. Hebben we dat vast gehad. Wat het is? Een paleis. Niet zo maar een paleis, maar het zomerpaleis van Sissi. U weet wel, keizerin Elisabeth, die getrouwd was met keizer Frans Josef. Schönbrunn is een van de belangrijkste culturele erfgoederen van Wenen. Het staat dan ook op de Unesco Werelderfgoedlijst.


Waar is de wc? Trap af naar benee

Kleintje is ‘t fonteintje, grote is de plee

Het ligt een eindje buiten het centrum. Maar met lijn U4 ben je er best snel. Vanaf daar is het 5 minuten lopen naar de ingang. En dan sta je voor het immense complex. Mooi hoor! Aan deze kant van het paleis is een groot plein en aan de zijkanten zijn 2 grote fonteinen. Achter het paleis liggen de tuinen. Die worden afgesloten door een ander mooi bouwwerk: de Gloriëtte. Zo heet een “gebouw in een tuin met een verhoogde ligging ten opzichte van het omringende landschap”. Aldus Google. Deze hier is de grootste ter wereld.

De tuinen zijn keurig en erlangs staan een hoop beelden. Iets minder keurig en daardoor een stuk leuker is de bostuin die er omheen ligt. Hier zijn verborgen hoekjes met een fontein, een mooie obelisk of een Romeinse ruïne. Prima plek om lekker rond te dwalen. Wat ik dan ook doe, terwijl Andy geduldig op een bankje wacht. Oeps, ik ben iets teveel afgedwaald… Om weer bij de voorkant en bij mijn manlief te komen, moet ik een heel eind omlopen. Dus kom ik buiten adem en met een rood hoofd terug. Gelukkig is er naast Andy plek op het bankje. Kan ik even uitpuffen. En nog even naar het prachtige paleis kijken.


Metrostation boven de grond

Halte Schonbrunn

Dat kun je natuurlijk ook van binnen bekijken. Dat is niet gratis, net zoals je voor delen van het park en voor toegang tot de Gloriëtte moet betalen. Entreekaartjes zijn er dan ook in allerlei soorten en maten. Wij zijn meestal niet zo van de binnenkant, dus slaan we over. We gaan maar eens op weg naar de volgende bezienswaardigheid. Daarvoor nemen we de U4 terug naar Karlsplatz. Daar is een prachtige kerk, die heel origineel de Karlskirche heet.


Op weg naar de voorkant

Hoewel zijkant ook best leuk is

Dit is misschien wel de mooiste kerk in heel Wenen. Het doet nogal Romeins aan. Komt door de groene koepels en de zuilen voor de ingang. Je kunt met een lift tot bovenin de grootste koepel komen. Kun je het barokke interieur en de fresco’s bewonderen. Daar moet je dan wel entree voor betalen. Anno 2018 is dat €8,- voor een volwassene. Voor de kerk is een vijver, wat natuurlijk een mooie weerspiegeling geeft. Ook de omgeving van de kerk, dus eigenlijk de Karlsplatz, is interessant. Je hebt er bijvoorbeeld een park, de mooie Technische Hogeschool, de concertzaal en nog veel meer.


Indrukwekkende entree

Whoop, there it is!

Als we er zijn uitgekeken, gaan we terug de metro in. Nu nemen we de paarse lijn naar het Rathaus. Dat is, oh verassing, het stadhuis. Ooit was het het duurste gebouw dat langs de Ringstrasse werd aangelegd. Het lijkt ook meer op een kathedraal dan op een stadhuis. Komt door de frivole torens. De hoogste van het stel is maar liefst 100 meter hoog. Er bovenop staat een standbeeld van een geharnaste krijger. Dat is de Rathausmann. Die we niet zien. Ah, komt doordat de metrohalte aan de achterkant blijkt te zijn. Tenminste, wat we nu zien komt niet helemaal overeen met het plaatje.


Van achteren gezien

De Gloriëtte gluurt over de heuvel

Terwijl Andy weer op een bankje wacht, loop ik even naar de andere kant. Ja, dat ziet er herkenbaarder uit. Beetje jammer dat ze er een podium of zo aan het opbouwen zijn voor een of ander festival. Daardoor kun je het niet heel goed overzien. En wat nog vervelender is, is dat het begint te regenen. Flink te regenen. Met mijn camera onder mijn shirt haast ik me terug naar Andy. We duiken gauw de metro in. Het blijkt een flinke bui en het ziet er niet naar uit dat het binnenkort droog wordt. Ze hadden immers ook een regendag voorspeld. Daarom besluiten we om terug naar het vliegveld te gaan. Het is inmiddels 6 uur geworden en onze volgende vlucht gaat om 9 uur. Wordt dus ook wel eens tijd.


Nu in vol ornaat-ish

Mooie tuinen

We gaan terug naar de Karlsplatz en stappen daar over op de groene lijn naar Mitte. We vinden al snel de ingang van de CAT en zijn precies op tijd voor de trein van 18.07. Hij zit best vol, waardoor we niet naast elkaar kunnen zitten. Het is weer 16 minuten rijden, dus staan we net voor half 7 in het vliegveld. We gaan maar meteen door naar onze gate. Want we hoeven natuurlijk niet in te checken of koffers af te geven. Handig hoor.

We gaan eerst door de beveiliging en om bij onze vertrekhal te komen, moeten we door de paspoortcontrole. Komt omdat we de EU gaan verlaten. Want hoewel Wit-Rusland in Europa ligt, hoort het niet bij de Europese Unie. Er staat een lange rij voor de Oostenrijkse douane. Wij kunnen gelukkig met onze EU-paspoorten door de doe-het-zelf controle. Dat gaat erg vlot. Jammer alleen dat er toch een beambte zit die Andy’s paspoort wil zien. Ach, heeft die man ook wat te doen.


Romeinse ruïne

Romeinse ruïne

We zoeken onze gate en wachten op het boarden. Wat weer eventjes duurt. Ook deze vlucht is te laat, we vertrekken met een half uur vertraging. Stiptheid is blijkbaar niet iets waar Austrian Airlines zich druk om maakt. Vorige keer naar Moldavië hadden we ook al telkens vertraging.

Ons toestel heeft 2 rijen van 2 en we zitten bijna vooraan op rij 3. We krijgen weer drinken en een snackje en landen 2 uur later in… Minsk! Land nummer 52: Wit-Rusland. Check.

Hier moeten we door de douane. Omdat we 5 dagen blijven, inclusief vandaag, hebben we geen visum nodig. Of we wel “medical insurance” hebben en dat kunnen bewijzen. Uhm… Ja, natuurlijk hebben we dat en we hebben gelukkig onze zorgverzekeringpasjes bij ons. Maar of dat voldoende bewijs is… Fingers crossed! Pfoe, dat wordt geaccepteerd. Gelukkig, want voor ons zagen we dat een aantal mensen weg werden gestuurd. Volgens mij vanwege het antwoord op diezelfde vraag. Wij krijgen uiteindelijk allebei een stempel in onze paspoorten en mogen verder.


In het Karlspark

Frivool Stadhuis

We komen bij de bagageband, waar heel handig een ATM staat. Mooi, kunnen we meteen geld pinnen. Ondertussen komt onze blauwe koffer er al aan. De rode is zo’n beetje de laatste. Dat is dan weer jammer. We gaan gauw naar buiten en hopen dat onze chauffeur er nog staat. We zijn immers 3 kwartier later dan gepland. Gelukkig, ik zie iemand met een bordje met mijn naam erop. De man lacht vriendelijk.


Het CAT-station in Mitte

En weer terug

Hij spreekt geen woord Engels maar heeft een vertaalprogramma op zijn telefoon. Daarop staat dat we even moeten wachten terwijl hij de auto haalt. Helemaal goed. Even later komt hij met een mooie bus voorrijden. Het is nog een aardig eindje rijden naar het centrum van Minsk. Wat niet echt helpt is dat de snelweg opeens is afgesloten en we volgens mij een eind om moeten rijden. Wat ook niet helpt is dat het hier een uur later is dan in Wenen. Daardoor zijn we pas om half 2 ’s nachts bij ons hotel.


Wenen Airport

Welcome to Belarus!

Wat een keurig hotel is. Het ligt pal achter het Hilton. We checken in en krijgen de sleutel van een balzaal op de 2e verdieping. Echt, het is enorm groot. We hebben een hal met meerdere kasten, een aparte badkamer en dan de deur naar onze slaapkamer annex zitkamer. Zo’n grote kamer hebben we nog nooit gehad! We gaan snel douchen en dan duiken we in bed. Bijkomen van deze lange maar mooie dag!


Dag 2 – Vrijdag 29 juni 2018

Weer: Warm! 28 graden
Doel: Minsk bewonderen
Gereisd: Metro en lopend
Hotel: Victoria Hotel na Zamkovoy, €73,45

Minsk, baby!

Aangezien we er gisteren zo laat in lagen, hebben we geen wekker gezet. Gelukkig is het ontbijt tot 11 uur en zijn we nog op tijd. Het restaurant waar het ontbijt wordt geserveerd is om de hoek. We moeten even buitenom. Er is van alles wat. Vooral warm eten. Brood zijn ze hier niet zo goed in, dat is niet bepaald lekker. Maar de rest maakt dat wel goed hoor.


Ons hotel: Victoria na Zamkovoy

En onze straat

Als we eenmaal klaar zijn, gaan we de stad verkennen. Eerst wandelen we naar het oude centrum. Dat op zich is best bijzonder. Want tijdens de 2e Wereldoorlog is Minsk bijna in zijn geheel vernietigd. Er is dus niet veel meer van de oude stad over. De oorlog heeft sowieso diepe wonden achtergelaten, in het hele land. Een derde van de bevolking is erbij om het leven gekomen.


Richting de oude buurt

Feesttenten aan de Svislach

Toen men begon aan de wederopbouw van de stad, was dat natuurlijk in de Sovjet-periode. Logisch dat daarvoor het ideaalbeeld van Sovjet architectuur werd gevolgd. Dat zie je aan de brede straten en gigantische betonnen gebouwen. Wat ik persoonlijk best wat vind hebben. Want hoewel vanuit Stalin’s gedachte (die aan de bakermat stond van deze bouwstijl) het vooral functioneel moest  zijn, zijn ze toch ook vaak kleurrijk en, nou, mooi.


Monument boven de KFC

In de oude buurt

Wat je verder veel ziet, zijn monumenten. Ter nagedachtenis aan en verering van de oorlogshelden. Zoals de sculptuur op de grote muur boven de KFC, waar we langslopen. Onderweg naar de oude buurt. Daar staat de prachtige kathedraal, het concertgebouw, de muziekacademie en het stadhuis.

Er is een klein stalletje waar ze drinken en lekkere hapjes verkopen. Daar hebben we wel trek in. De verkoopster houdt een heel verhaal, waar we niks van snappen. Maar met vriendelijk lachen, gebarentaal en de paar woorden Russisch die we kennen weten we iets te bestellen. Dat eten we eens lekker op, op een bankje in de schaduw in het park. Schaduw is erg welkom, want het is behoorlijk warm, zeker een graad of 28!


Kathedraal in vol ornaat

Nog een beetje kathedraal

Als we zijn uitgegeten en uitgekeken in het oude gedeelte, gaan we de metro in. Om mee te mogen, kunnen we kiezen uit een dagkaart of losse tokens. Voor onze bestemmingen vandaag kunnen we prima met tokens uit de voeten. Ik heb uitgerekend dat we er 8 nodig hebben. Dus  hou ik bij het loket 8 vingers voor het kleine raampje waarachter een dame zit. Dan bedenken we dat ik die ook voor het grote raam boven haar kan houden. Kan ze zien wat ik doe. We schieten beiden in de lach.


Bedelaarster

Uitzicht over Ulitsa Nemiga

Ik koop 8 tokens, goed voor 2×4 ritjes met de metro. Dat kost maar liefst 5,60 roebeltjes. Oftewel 30 eurocent per rit. Het is voor niks! We lopen met onze buit naar de toegangpoortjes en werpen een muntje in. Ondertussen worden we gade geslagen door een beveiligingsmeneer. Die knikt goedkeurend als hij ziet dat we snappen hoe het werkt. Wij glimlachen terug.

We stappen door de poortjes en lopen richting perron. Ze hebben hier 2 lijnen, een rode en een blauwe. Die kruizen elkaar, zodat je nog eens kunt overstappen. We zijn bij de rode lijn, halte Nemiga. We moeten 1 halte mee om over te stappen op de blauwe. Daar moeten we even het station oversteken en dan zien we … een gigantische menigte. En een bomvolle metro. Weet je, we wachten wel een rondje.


Muziek academie

Het Stadhuis

De volgende komt na een paar minuten. En is minstens zo vol. We laten ons naar binnen douwen, waar we samen met de andere haringen bij elkaar worden gepropt. We kunnen er alleen maar om lachen. Wat een idioterie! Gelukkig hoeven we maar 1 halte mee en dan zijn we al bij het Onafhankelijkheidsplein. Hier werd op 19 september 1991 de Republiek Wit-Rusland uitgeroepen.

Tot die tijd werd het het Lenin Plein genoemd, Ploschad Leinina. Naar het grote Lenin-beeld dat er staat. Voor het overheidsgebouw. Waar je geen foto van mag nemen. Wel van het beeld, niet van het overheidsgebouw. Maar er is niemand die dat controleert. Dus doen we het toch. Ha.


Naar de metro

Station Kupalauskaja

Maar wacht, zover zijn we nog niet. We zijn namelijk bij het treinstation uit de metro gekomen. Daar bewonderen we eerst de City Gates. Dat zijn 2 mooie, symmetrische flatgebouwen die eruit zien als toegangspoorten. Vandaar City Gates. ’s Avonds worden ze mooi verlicht, dus als u dan in de buurt bent… Tegenover de poorten is het station van Minsk. Een groot, glazen gebouw, dat een van de modernste stations is van de voormalige Sovjet-landen.


De City Gates

Het Stadhuis

Vanaf het stationsplein is het nog 5 minuten lopen naar het Onafhankelijkheidsplein. Als we daar aankomen, zien we meteen het immense overheidsgebouw. Waar je dus geen foto van mag maken. En we toch doen. We zien inderdaad een groot beeld van Lenin voor de deur. En een leuk parkje, met koepels en een fontein. En heel veel Wit-Russische vlaggen. Eerst dacht ik dat ze hier gewoon erg chauvinistisch zijn. Later hoor ik dat de nationale feestdag eraan komt.


Detail van de City Gates

Het glazen station van Minsk

Op 3 juli 1944 werd de stad Minsk van nazi-Duitsland bevrijd. En op 3 juli 1990 werd Wit-Rusland onafhankelijk van de Sovjet Unie. Dat wordt jaarlijks gevierd met een parade hier in Minsk. Vandaar waarschijnlijk die vlaggen overal. En die grote soort billboards, met de letter 3 erop. Wij zijn 3 juli alweer thuis, dus daar zullen we niets van merken. Ik weet nog niet of ik dat jammer vind of er blij om ben…


Laan van de Onafhankelijkheid

Postkantoor

Aan het plein staat de rode kathedraal van Saints Simon en Helena. In de steigers. Daardoor zie je niet dat het eigenlijk best een mooie rooie is. Net voorbij het plein staat het postkantoor, ook al zo’n indrukwekkend gebouw. We staan hier trouwens aan het begin van de voornaamste straat van Minsk. Of aan het eind, ligt eraan hoe je het bekijkt. De 15 kilometer lange Laan van de Onafhankelijkheid loopt van hier tot aan dat andere belangrijke plein, het Overwinningsplein.


Laan van de Onafhankelijkheid

Onafhankelijkheidsplein

Aan deze brede straat liggen de belangrijkste bezienswaardigheden van de stad. Je vindt er het hoofdkantoor van de KGB, het GUM-warenhuis, het Staatscircus en nog een mooie kerk. Waar we allemaal niet naartoe gaan, want we hebben niet zo’n zin om met deze warmte 15 kilometer te lopen. Wij nemen lekker de metro naar de andere kant van de boulevard. Tot onze verbazing is er ook een metro-ingang direct aan het plein. Dus gaan we daar maar naar binnen voor het vervolg van onze trip.


Overheidsgebouw met Lenin-beeld

Onafhankelijkheidsplein

Een aardige beveiliger spreekt ons in het Russisch aan. Uhm, English maybe? No? Deutsch dan? Auch nicht? De man glimlacht vriendelijk en wijst dat we dan maar door kunnen lopen. Dan bedenkt Andy dat hij misschien onze tassen wil controleren. Ja, eigenlijk wel ja. Oh prima hoor. Er staat een scan, dus we geven onze tassen af om daar doorheen te doen. Ziezo, de beveiliger heeft zijn werk kunnen doen, onze tassen zijn in orde, iedereen blij.


Onafhankelijkheidsplein

Saints Simon & Helena kerk

We nemen afscheid en zoeken onze metro op. Dat is weer de blauwe, naar halte Ploschad Pieramohi. Daar is het Overwinningsplein. Aan de andere kant van die belangrijkste straat van Minsk, die in goed Russisch Prospekt Nyezalyezhnastsi heet. Maar dan met cyrillische letters. Het plein is eigenlijk een drukke rotonde. Met een grote obelisk erop: het Victory Monument. Het is 40 meter hoog en er zijn bronzen reliëfs op aangebracht. Voor de obelisk brand het eeuwige vuur. En staat een groepje Aziatische militairen iets militairderigs te doen. Dus.

Ik loop eerst een rondje om het plein, kijken wat er allemaal te beleven valt. Nou, je kunt je gaan vermaken in het Gorky Park, bijvoorbeeld. Dat is het oudste stadspark van Minsk. Het werd namelijk al in 1805 opgericht.  Tegenwoordig is het eigenlijk een pretpark, met onder andere een 56 meter hoog reuzenrad.


Overwinningsplein

Aziatische militairen

Terug naar het plein. De militairen verdwijnen onder de grond. Want zo kun je de straat oversteken: via looptunnels. Dat zie je op veel plekken in Minsk. Als het er te druk is voor een zebrapad, zijn er looptunnels. Zebrapaden hebben ze trouwens ook genoeg, al dan niet met stoplicht. Niet alleen op maar ook onder deze rotonde is een memorial ingericht, voor de oorlogsslachtoffers. Op een wand staan de namen van 566 slachtoffers.


Druk verkeersplein
Overwinningsplein
Ingang Gorky Park

Ik zoek mijn man weer op, die nog trouw op een bankje wacht. We hebben wel zin in iets kouds te drinken op deze warme dag. Dus is het handig dat naast de metro-ingang een restaurantje zit. Daar ploffen we lekker neer, met uitzicht op de Laan van Onafhankelijkheid. We zien een antieke bus aankomen. Die een moderne bus op sleep heeft. Waarvan de sleepkabel breekt… Kijk, dat is nog eens vermaak!


Memorial onder het Overwinningsplein

Op het Overwinningsplein

Als we ons drinken op hebben, gaan we de metro weer in. Het is inmiddels een uur of 7, dus het wordt wel eens tijd om terug richting hotel te gaan. We gaan eerst weer naar station Kupalauskaja, om over te stappen op de rode lijn. Eén halte later zijn we weer bij onze halte, Nemiga. We wandelen richting ons hotel, langs het water van de Svislach. Daar ligt het Island of Tears in. Op dit eilandje staat een kapelletje ter nagedachtenis aan de gevallen soldaten tijdens de oorlog in Afghanistan.


Dreigende lucht boven de Svislach

Isle of Tears

Ook staat er een huilende engel. Bijna 30.000 Wit-Russen vochten in de 10-jarige oorlog in Afghanistan. Daarvan zijn 800 niet teruggekomen. Je komt er via een kleine loopbrug in de wijk Trinity. Of met een waterfiets, die hier aan de kant verhuurd worden. Wij kijken van en afstandje. Tussen de feesttenten door, die hier momenteel worden opgezet. We vermoeden voor het feest op 3 juli.

Als we zijn uitgekeken, gaan we naar de mall aan de overkant. Want het begint te regenen. Daar hebben ze vast wel een supermarkt en een food court. Het wordt wel eens tijd om wat te eten en we moeten boodschappen doen. Anders hebben we vanavond niets te drinken. We beginnen in de food court, dat er lekker Amerikaans uitziet. Wij kiezen voor eten bij de – ik denk – Russische tent. Want de foto’s zien er goed uit, het meisje is vriendelijk en ze hebben een kaart in het Engels. Dat maakt het leven een stuk makkelijker.


Hal van onze kamer

Onze riante kamer

We bestellen we op goed geluk. Smaakt lekker, maar is een beetje weinig. Dus nemen we ook nog iets bij Burger King. Zo, nu zitten we wel vol.

In de kelder bevind zich een grote supermarkt. Daar halen we drinken. Dan terug naar ons hotel. Daar ga ik eerst eens even met mijn voeten in een bijna koud bad zitten. Want na 2 dagen stadswandelen voel ik die behoorlijk! We rommelen nog wat aan en gaan dan lekker slapen.


Dag 3 – Zaterdag 30 juni 2018

Weer: Perfect reisweer: half bewolkt en droog
Doel: Toeren naar Hrodna
Gereisd: Minsk – Hrodna, 325 km
Hotel: Lighhouse apartment, €31,-

Van Minsk naar Hrodna

We hebben allebei niet zo geweldig geslapen. Dat het klonk of de bovenburen met het meubilair aan het sjouwen waren, hielp daar aan bij. Dus zijn we om half 9 op en zitten we om half 10 aan het ontbijt. Daarna de laatste spullen inpakken en uitchecken. We laten een taxi komen en die brengt ons voor 35 roebel (15 euro) naar het vliegveld. Wat raar is, want waarom was het de heenreis dan 70 roebel? Niet omdat we vertraging hadden, want die prijs hadden we vooraf afgesproken.


Mound of Glory

Onderweg naar Hrodna

Na ongeveer 3 kwartier zijn we op het vliegveld. Daar zien we al meteen het kantoortje van Avis, waar we een auto hebben gehuurd. Een alleraardigste jongedame helpt ons aan een VW Jetta. Nee, een verzekering is niet nodig, die hebben we al. Nee, we hoeven ook geen upgrade. Ja, een wifi-ding is wel handig, aangezien Wit-Rusland niet onder de Europa-bundel valt. Kost wel wat, 6 euro per dag, maar dan hebben we wel overal internet. Kan best handig zijn. De auto wordt voorgereden en we krijgen een uitrijkaartje mee om het vliegveld te kunnen verlaten.


Dorpje onderweg

Dorpje onderweg

Dus gaan we op pad. Naar Hrodna. Dat ligt 325 kilometer verderop. Bijna tegen de Poolse grens aan. En om de hoek van Litouwen. De Russische naam voor de stad is Grodno en die naam wordt ook internationaal het meest gebruikt. Wij houden het bij het Wit-Russische Hrodna. Het is 1 van de weinige steden in het land dat niet is platgebombardeerd in de oorlog. Daardoor zijn er een aantal historische gebouwen bewaard gebleven. Niet dat het is gespaard in de oorlog hoor. Er is behoorlijk slag geleverd. Ook zijn ongeveer 25.000 Joodse inwoners omgekomen in de concentratiekampen.


Welkom in Hrodna!

Uitzicht uit onze kamer

Om er te komen nemen we snelweg M6. Nou ja, snel… Ze zijn ‘m aan het verbouwen, die M6, waardoor het nu geen 4-baans maar een 2-baans is. En je geen 120 maar gemiddeld 90 mag. Ach, prima. We hebben geen haast. Het is ideaal reisweer vandaag. Niet meer zo warm als gisteren en half bewolkt. Dus ook voor de helft zon. We hebben niks gepland onderweg, anders dan een beetje door Belarus toeren. En dat is… best saai. Geen spectaculair landschap. Het heeft veel van de Baltische Staten. Die zijn qua landschap ook best saai. En van Finland, met al die bomen. Wat ook een beetje gaat vervelen, als je er zoveel van ziet. Bomen doen ook niet zoveel. Die staan eigenlijk maar een beetje. Dus. Geen spectaculair landschap, weten we dat ook weer.


Ons appartement: woon/slaapkamer

De keuken

We komen rond 4 uur in Hrodna aan en gaan op zoek naar ons appartement. Dat we niet kunnen vinden. We zouden toch in de juiste straat moeten zijn. Het ziet er alleen niet naar uit dat hier een appartement voor toeristen is. Het aardige gezinnetje dat ik vraag en me helpt heeft ook geen idee. Nou ja, dan maar even bellen. Ah, we zijn blijkbaar goed, de eigenaar is binnen 10 minuutjes bij ons. Inderdaad, daar komt Paul aan. Paul spreekt goed Duits. Komt doordat hij in Göttingen heeft gestudeerd.

Ons appartement is om de hoek, op de 16e verdieping. Dat is de bovenste verdieping. Gelukkig is er een lift. We hebben een fantastisch uitzicht over de stad. Mooi hoor! Paul is erg aardig. Hij vertelt dat het best zwaar leven is in Belarus. De helft van de 10 miljoen inwoners moet het doen met een inkomen van ongeveer 400 euro per maand. Terwijl levensmiddelen op hetzelfde niveau zitten als in Duitsland. Paul doet het blijkbaar goed, want hij bezit 2 appartementen die hij verhuurt. We betalen hem de verschuldigde 72 roebel en nemen afscheid.


Francis Xavier kathedraal

Vast een overheidsgebouw

Als we onze zooi hebben geïnstalleerd, lopen we naar het centrum. Van ver zien we al de prachtige wit/blauwe St. Francis Xavier Kathedraal. Hier in Hrodna bevindt zich trouwens de grootste Rooms-Katholieke gemeenschap van heel Wit-Rusland. Komt door de ligging vlakbij Polen en Litouwen en door het verleden met deze landen. Daarom zie je hier erg veel kerken. En die mooie wit/blauwe kathedraal.


Stadsplein

Stadsplein

Daarachter is een parkje met een autovrije straat, waar onder andere restaurantjes zitten. We kiezen er eentje uit. Zo’n restaurantje. We bestellen op goed geluk van de kaart, die gelukkig Engelse ondertiteling heeft. Andy heeft lekkere varkensmedaillons met friet en groente, ik een soort aardappelbolletjes en brisket. Tenminste, zo word het op de kaart genoemd. Het zijn echter 3 stukjes spek met ui of zoiets.


Het theater

Klooster en Sovjet tank

Daar heeft een mens niet genoeg aan hoor. Maar misschien helpt een goed toetje. Dus vragen we de kaart nog een keer. En krijgen de rekening… Nou, dan gaan we wel hoor! Het bedienwicht was toch al niet al te vrolijk. We betalen de verschuldigde 30 roebel (dat is met een paar roebeltjes fooi en omgerekend €15,-) en gaan naar buiten. Naar de Burger King verderop. Andy neemt er een ijsje als toetje, ik een wrap met vlees. Ziezo, nu zit ik tenminste ook vol.


Uitzicht bij het theater

Rondom het centrum

We wandelen terug en naar de andere kant van het plein, want daar heb ik een supermarkt gezien. Aangezien we een appartement hebben, moeten we zelf voor ons ontbijt zorgen. Dus halen we boter, kaas en eieren. En broodjes en worstjes. We kunnen niet meteen alles vinden. Een erg vriendelijke winkelmedewerker wil graag helpen, maar spreekt geen Engels. Hij heeft geen idee wat we bedoelen met “butter?”. Dus air-smeer ik een denkbeeldig broodje. En krijg vervolgens de boter aangereikt. Man blij dat hij toch kon helpen, wij blij omdat er zoveel aardige en behulpzame mensen op de wereld zijn.


Straatmarktje

Jans doet boodschappen

Met onze aankopen wandelen we terug naar ons tijdelijk huis. Als we daar bijna zijn, bedenken we dat we zijn vergeten om water te kopen. Zonder water geen koffie, want het kraanwater is niet om te drinken. Vlakbij ons complex zit een benzinepomp. Daar verkopen ze vast wel water. Voor de neus van 3 militairen steken we de straat over naar de pomp. En met 2 flessen water doen we hetzelfde weer terug. Inderdaad, niet via een zebrapad, want die zit veel te ver weg.


Geweldig uitzicht

Welterusten Hrodna

De militairen spreken ons aan. In het Russisch. Sorry, we don’t understand… Ze spreken alleen maar Russisch. Nee, ook geen Duits. Tja, dan hebben we geen idee wat ze van ons willen. Ze lachen een beetje schaapachtig en gebaren dat we door kunnen lopen. Oh okay, doswiedanja (tot ziens) dan maar. Natuurlijk weten we best wat ze wilden: we hadden daar de straat niet over mogen steken, ongehoorzame boefjes dat we er zijn. Lachend lopen we verder naar ons appartement. Daar kunnen we mooi de zon onder zien gaan, wat een spectaculair gezicht is.


Dag 4 – Zondag 1 juli 2018

Weer: Get, regen!
Doel: Kastelen Mir en Nesvish
Gereisd: Hrodna – Minsk, 385 km
Hotel: OK Ogonek, €34,50

Van Hrodna via Mir naar Minsk

We beginnen de dag met een zelfgemaakt ontbijt van gebakken worstjes met ei en gesmolten kaas. En natuurlijk koffie. Niks mis mee. Dan maken we ons klaar en pakken de boel in. We kunnen de sleutel laten liggen en de deur gewoon dichttrekken, dus dat is lekker makkelijk.


Monument bij Kalozha Church

Je ziet ‘m ook overal!

Voordat we terugrijden richting Minsk hebben we hier in Hrodna nog 2 bezienswaardigheden. Als eerste de Saints Boris and Gleb Church, also known as de Kalozha Church. Dat is een prachtig oud kerkje boven de rivier de Memel. Het schijnt zelfs de oudste kerk in Oost Europa te zijn. Hij stamt namelijk uit de 12e eeuw. En dat is in Wit-Rusland erg uniek, wetende dat zoveel verloren is gegaan tijdens de oorlog. Hij staat op de nominatie om te worden opgenomen op de Werelderfgoedlijst. En terecht, want het is echt een pronkstuk. Klein maar fijn. En niet alleen van buiten. De binnenkant mag er ook zijn. Terwijl ik er een rondje omheen loop, komen er net 3 mannen in zwarte jurken met een kruis om hun nek aan. Dat is een mooie foto.


Saints Boris & Gleb Church
Grodno
Mannen in jurken

Van dit kleine pareltje rijden we naar de kastelen van Hrodna. Er is een oude en een nieuwe. Het oude zijn ze druk aan het renoveren, het is al bijna weer als nieuw… Aan de overkant ligt het nieuwe kasteel. En allebei kijken ze over de rivier de Memel uit. Die rivier wordt om vage reden ook wel de Neman genoemd. Ik vind Memel leuk, want dat is de achternaam van een collega. Ze weet alles te vertellen over de Memel. Dat het een rivier is en ook een plaats, die nu Klaipéda heet. En dat er vroeger het Memelland was, met de eigen Memel-munt. Anyhow.

We beginnen maar eens aan de terugreis. Dat doen we via de P44 en P99. Dat gaat net zo snel als over de M6 en is net iets leuker. Hoewel het landschap nog steeds niet spectaculair is. We zijn op weg naar Mir, wan daar is een mooi kasteel. Zo mooi, dat het op de Werelderfgoedlijst staat. Het wordt als het hoogtepunt van middeleeuwse bouwkunst gezien. Het stamt uit de 15e eeuw en is een combinatie van gotiek, barok en renaissance.


Het nieuwe kasteel

De Synagoge

Deze verschillende bouwstijlen zijn het gevolg van de wisselende vooraanstaande families die het kasteel in eigendom hebben gehad. Iedere eigenaar liet het kasteel weer aanpassen naar zijn eigen wensen. Voor veel Wit-Russen staat het kasteel van Mir gelijk aan een sprookjeskasteel. De ligging aan een meer zorgt, zeker wanneer de zon schijnt, voor prachtige plaatjes. Erg jammer dus dat het regent als we er aankomen. Serieus regent. Ik ren er daarom even snel naartoe om een paar foto’s te maken. Dan gauw terug de auto in.


Rivier de Memel

Rivier de Memel

Het volgende doel is het kasteel in Nesvizh. Ja, staat ook op de lijst van Unesco. Het ligt ongeveer 30 kilometer verderop. Het is eigenlijk een paleis: de voormalige residentie van de Radziwilletjes. Tegenwoordig is het een museum. Als we daar aankomen, regent het nog steeds. Helaas kun je er niet met de auto in de buurt komen. Het is zo te zien nog een stukje lopen, voor je iets van het bouwsel te zien krijgt. Aangezien we geen paraplu bij ons hebben en het echt stevig regent, laten we dat maar zitten.


Het oude kasteel

En het nieuwe

We draaien om en gaan op weg naar ons hotel. In Volma, vlakbij het vliegveld. De navigatie leidt ons de bossen in en daar zien we een groot complex. Er komt net een gezinnetje uit. Hotel? Nee, sanatorium. Oh. We rijden nog een rondje, in de hoop een hotel te zien. Nee, we komen weer bij het sanatorium uit. We zien weer datzelfde gezinnetje. We proberen het nog een keer. Zoonlief van een jaar of 14 heeft blijkbaar Engels op school. Pa draagt hem op met ons te praten.


In Grodno

De terugweg

Tenminste, het ziet er naar uit dat het gesprek zo gaat: “Jij hebt toch Engels op school? Praat jij met die mensen”. Zoonlief: “Neu, echt niet!” Dat is natuurlijk ook zwaar voor schut, als je in het bijzijn van je ouders Engels moet praten, met vreemde mensen. We schieten allemaal in de lach. Behalve zoonlief, die schaamt zich nog steeds voor zijn ouders.

De vader loopt naar een beveiliger die verderop blijkt te zitten. Spreekt ook geen woord Engels. Het meisje dat net aan komt lopen, wel. Gelukkig, een reddende engel.


Ja. Ook saai.

Wel een mooi kerkje

Niemand heeft een idee waar hier een hotel kan zitten. Het meisje belt voor ons met het hotel. Ah, het zit een half uur verderop… Inderdaad vlakbij het vliegveld. Ze krijgt aanwijzingen van het hotel en overlegt nog even met het gezin en de beveiliger. Er wordt besloten dat we achter het gezin aanrijden, tot waar wij eraf moeten en zij door. Oh okay. We vragen wat we het meisje verschuldigd zijn voor het bellen. Nee joh, niks. Echt niet? Nou, enorm bedankt in elk geval! We bedanken ook de bewaker en gaan dan achter het gezin aan de snelweg weer op. Ze brengen ons tot bij de afslag die wij moeten nemen. Daar nemen we met veel spasiba’s (dank je wel) en doswiedanja’s (tot ziens) afscheid van ze. Wat een ontzettend aardige mensen allemaal!


Sovjet industrie

Rotweer

Ondertussen heb ik een vermoeden waar ons hotel zich bevind. Andy gelooft er niks van, als ik hem weer een bos instuur. Maar jawel: daar is een complex en het is zowaar ons hotel: OK Ogenek in Volma. We zien 2 dames buiten een sigaretje roken. “Hotel?” roepen we hoopvol. “Njet, restaurant”. Maar ze wijzen meteen naar de andere kant, waar nog meer gebouwen zijn. De laatste is ons hotel. De receptioniste staat toevallig net buiten. We checken in, betalen de verschuldigde 80 roebel en ze laat ons onze riante suite zien. Wederom een erg grote ruimte, met een hal, badkamer, zitgedeelte en aparte slaapkamer.


Het kasteel in Mir

Ergens onderweg

Als we zijn geïnstalleerd, vragen we of het restaurant nog open is. Zeker! De vriendelijke jongedame loopt voor ons uit. Door de regen. Want het plenst nog steeds. In Nederland is er een hittegolf aan de gang… Ze brengt ons terug naar de andere kant van het grote complex, naar het restaurant.  We worden naar een tafeltje geleid, langs de 2 tafels met jongetjes. Die zijn hier zo te zien op kamp. We gokken voetbalkamp. Ze zitten net naar de WK-wedstrijd Spanje – Rusland te kijken. Ze zijn door het dolle als Rusland – na strafschoppen – wint en doorgaat in het WK van 2018. Inderdaad, die waar Nederland niet aan meedoet. Sukkels.


Ingang van het complex

Ons hotel-gebouw

Voor het eten kunnen we kiezen uit vis of varken, pasta of puree en groente of salade. We nemen varken met puree en salade. Smaakt prima en we zitten in een keer vol, voor de verandering. We reken af: 25 roebel inclusief fooi. Dat is net iets meer dan een tientje. Dan door de regen terug naar onze suite. Daar rommelen we een beetje aan voor we gaan slapen.


Dag 5 – Maandag 2 juli 2018

Weer: Nog steeds regen
Doel: Weer naar huis
Gereisd: Minsk-Wenen-Brussel
Hotel: Casa Eysbroek

Via Wenen terug naar Brussel

Als we wakker worden, regent het nog steeds. Of alweer, dat weet je niet. We hebben geen ontbijt bij deze overnachting geboekt en we hebben geen zin hier te eten. We halen op het vliegveld wel iets. We hebben alle tijd, dus we doen rustig aan. Om half 11 rijden we naar het vliegveld. Dat is een kwartiertje rijden. We rijden naar Arrivals. Daar moeten we niet zijn. Na 2 rondjes langs Arrivals steekt Andy ergens illegaal de weg over, zodat we naar Departures kunnen. Ik loop naar het Avis-kantoortje en de jongedame-met-dienst loopt mee naar buiten om de auto te inspecteren. Alles in orde, we kunnen gaan.


Minsk Airport

Minsk Airport

De incheckbalie is nog niet open, dus gaan we eerst maar even wat eten. Dan sluiten we aan in de inmiddels ontstane rij voor de incheck. Net op tijd, achter ons komt een grote groep Chinezen aan. Als we zijn ingecheckt gaan we naar de beveiligingscontrole. Dan naar de douane, waar we een stempel in onze paspoorten krijgen als bewijs dat we het land weer verlaten. Het is maar een kleine terminal, waar niet veel te beleven valt. Dat is jammer, want het blijkt dat onze vlucht 3 kwartier vertraging heeft. Uiteraard. Het had ons verbaasd als Austrian deze keer wel op tijd was.


Minsk Airport

Minsk Airport

Dat betekent alleen wel dat we onze volgende vlucht naar Brussel gaan missen. Want we hebben 40 minuten overstaptijd Dus als we 45 minuten later aankomen… Zodra er een grondstewardess bij de balie is, vragen we of ze ons kan overboeken. Ja hoor, geen punt. Ze zet ons op de vlucht van half 6 naar Brussel. Mooi, hoeven we daar straks niet meer achteraan. Als het boarden eenmaal begint, gaat het best vlot. Het is weer een 2×2 toestel en we zitten op rij 3. We groeten de vriendelijke man die op de heenreis ook al bij ons in het vliegtuig zat. En die ons herkent.


Minsk Airport

Minsk Airport

Om kwart over 2 Belarus-tijd gaan we de lucht in. We krijgen sweet or salt snacks en iets te drinken. Verder niks bijzonders. Als we in Wenen aankomen, blijkt onze oorspronkelijke vlucht van 14.10 uur vertraging te hebben. Figures…Hij is nog niet vertrokken en we zouden ‘m nog kunnen halen. Alleen zijn we omgeboekt naar de vlucht van half 6. We snellen naar de gate en vragen of we toch mee kunnen. Dat kan niet bij de gate geregeld worden. We moeten naar de Customer Service, bij gate 2. We zijn bij 26, fijn.


Minsk Airport

Minsk Airport

Terwijl Andy de boel bij onze gate in de gaten houdt, snel ik op en neer naar Customer Service. Gelukkig, we kunnen weer teruggezet worden op deze vlucht. Dat is extra mooi, want de kans is groot dat onze bagage ook meegaat met deze. Daar is het immers op doorgelabeld. Terug bij de gate is het boarden net begonnen, we kunnen meteen aanschuiven. De vlucht zit weer erg vol, we moeten onze rij van 3 delen met iemand.


De bolide van Austrian

Terug in Brussel

Na 1,5 uur zijn we in Brussel. Onze bagage is inderdaad meegekomen en met al onze spullen gaan we richting uitgang. Het duurt nog even voor de volgende shuttlebus van Ibis komt. We hebben behoorlijk honger, dus nemen we eerst voor veel te veel geld een broodje in het vliegveld. Terug bij het hotel halen we een uitrijkaart en dan kunnen we terug naar Kaatsheuvel. Een erg leuk weekend zit er weer op!


Epiloog

Dankzij onze overstap in Wenen hadden we de kans een glimp van de stad op te vangen. Kijken of het leuk genoeg is om er een keer een heel weekend naartoe te gaan. En wat denkt u? Echt wel! Wenen is prachtig. En dankzij de City Airport Train en het OV in de stad prima te bezoeken.

Het staat natuurlijk bol van de klassieke bezienswaardigheden. Denk je aan Wenen, denk je aan Sissi, opera, paleizen, musea en klassieke muziek. Prima geschikt voor de belegen toerist… Welnee! Wenen is voor iedereen leuk.

Wij beperkten ons tot 3 bezienswaardigheden, die alle drie heel verschillend waren. En alle drie erg mooi: het moderne en artistieke Hundertwasserhaus, het klassieke paleis Schonbrünn en de schitterende Karlskirche.

Er staat nog veel meer op mijn lijstje om in Wenen te bekijken. Er is natuurlijk nog dat andere imposante paleis, Slot Belvedere. En alle mooie historische gebouwen in de oude binnenstad. Denk dat we dan ook een opera proberen bij te wonen. En de lekkerste taart in town gaan eten: de Sachertorte. Ook ben ik benieuwd naar de streetart. Inderdaad, we moeten echt een keer terug!

En dan Wit-Rusland, aka Belarus. Daar hadden we niet al te hoge verwachtingen van. We dachten dat het een afstreep-dingetje zou zijn, in ons streven om alle landen in Europa te bezoeken. How little did we know…

Ik weet niet of het deel waar wij zijn geweest – Tussen Minsk en de Poolse en Litouwse grens – representatief is voor het hele land. Ik denk het eigenlijk wel, want als je Googled op “Bezienswaardigheden Wit-Rusland“, krijg je grofweg dit deel terug als resultaat. En nog de omgeving van Brest en Vitebsk.

Het landschap kon ons niet boeien. Een kruising tussen de tarwevelden in de Baltische staten en de bossen in Finland. Maar de steden waren des te interessanter. Hrodna had mooie bezienswaardigheden. En Minsk? Gewoon een leuke stad!

Het is geen stad van opvallende bezienswaardigheden en niet te missen musea. Daarvoor heeft de oorlog te veel vernietigd. Het is een stad die boeit en interesseert door zijn geschiedenis en door het heden, dat afwijkt van wat tegenwoordig standaard is in Europa.

Het is een ruime en lichte stad, doordat het open en groots is opgezet. De straten zijn verrassend schoon en goed onderhouden. Je ziet hier geen straatafval of vervallen gebouwen. Het is wel een typische Sovjet-stad, met de grote, betonnen panden. Die vaak wel weer een subtiele kleur hebben of versierd zijn met ornamenten. Ik hou er eigenlijk wel van.

Er loopt wel veel “blauw” op straat, zoals we hier zouden zeggen als je veel politie ziet. De boel wordt goed gecontroleerd. We waren dan ook best een beetje verbaasd om alternatievelingen te zien. En 2 vrouwen die hand in hand liepen. Of een hevig zoenend stelletje. Blijkbaar (en gelukkig) kan dat toch ook in deze laatste dictatuur van Europa.

Tot slot: Kunt u verder met uw leven als u niet naar Wit-Rusland bent geweest? Vast wel. Maar wilt u eens wat anders, ga dan vooral naar dit nog onbekende maar zeker interessante deel van Europa. Niet voor het landschap, maar voor de steden en vooral voor de Wit-Russen zelf. Die blijken namelijk erg aardig en behulpzaam, waarvan ons avontuur bij het sanatorium natuurlijk het ultieme voorbeeld is.

Facts & Figures
Continent Europa
Hoofdstad Wenen
Grootte tov Nederland 2 x groter (83.871 km2)
Aantal inwoners 8,8 miljoen / 104,4 per km2
Beste reistijd Zon: mei t/m september en wintermaanden voor wintersport
Visum nodig? Nee
Tijdsverschil met Nederland Geen tijdsverschil
Munteenheid Euro
Taal Duits
Facts & Figures
Continent Europa
Hoofdstad Minsk
Grootte tov Nederland 5 x groter (207.600 km2)
Aantal inwoners 9,5 miljoen / 46 per km2
Beste reistijd Juli t/m augustus
Visum nodig? Max 5 dagen is visumvrij
Tijdsverschil met Nederland Zomer 1 uur later, winter 2
Munteenheid Wit-Russische roebel (BYN): 1 roebel = €0,45
Taal Wit-Russisch en Russisch

Reacties zijn afgesloten.