West USA 2007 dag tot dag


Dag 1 – Zaterdag 1 september 2007

Weer: 18c in Holland, 28c in Denver
Doel: Aankomen in Denver, Colorado
Gereisd: Amsterdam – Minneapolis – Denver
Hotel: Motel 6, €46,28

Vlucht van Amsterdam naar Denver

Drie dagen voor ons vertrek ben ik alle papieren aan het uitprinten – tickets, reserveringen, autohuur, enz. Ik wil online onze vlucht bekijken, maar krijg een melding in rode letters dat het schema niet beschikbaar is. Ach, zal wel een storing op de website zijn. Ik kijk morgen op mijn werk nog wel een keer. De volgende dag krijg ik dezelfde melding. Toch maar even bellen met Ronald van Vliegtarieven. Die meldt vrolijk dat NWA niet meer van Brussel naar Detroit vliegt. De vlucht is gecancelled. Oké… En nu? Omboeken! Ronald gaat het even regelen en belt me terug. Naïef als ik ben denk ik dat dat meteen is. Na 1,5 uur bel ik dus zelf nog maar eens. Nee, er is nog niets bekend, ik hoor het nog. Drie uur later: nog niets gehoord, dus weer gebeld.

Ah, er is nieuws. Het lijkt erop dat we met KLM vliegen in plaats van NWA, aangezien die bij elkaar horen. En dat we via Amsterdam gaan. Maar dat is nog niet zeker; morgen horen we meer. Grmbl. De volgende dag ben ik vrij, dus hang ik ’s ochtends vroeg al aan de telefoon. Ja, er is nieuws! We vliegen van Brussel naar Amsterdam. Ehm, pardon? Is dat niet een beetje onzin, een extra overstap? Aangezien we precies tussen Brussel en Amsterdam wonen, kunnen we net zo goed in Amsterdam beginnen. Dat blijkt inderdaad mogelijk, en nu vliegen we pas om 13.15 in plaats van 10 uur. We vliegen ook niet meer via Detroit maar via Minneapolis en komen eerder aan in Denver dan oorspronkelijk de bedoeling was.


Vertrek vanaf Schiphol

Hoog in de lucht

Goed, als dat rond is, dan had ik graag de tickets. Die heb ik binnen 5 minuten in mijn mailbox, wordt mij beloofd. Na 2,5 uur en nog 2x bellen heb ik inderdaad mail. Dit zijn alleen niet de tickets, maar een reisschema. Nu de tickets nog. En jawel, net voor 5 uur heb ik de e-tickets binnen. Kan ik eindelijk gaan pakken!

Zaterdagochtend vertrekken we. Bij Utrecht schuiven we gezellig aan in de file en precies om 10.15 zijn we aan het zelf-inchecken. Gaat lekker vlot. Maar dan… Het is chaos bij de bagage-afgeef. We zijn ruim een uur bezig om de onze te droppen. En dan moeten we alsnog haasten, want we boarden om half 12. Wel een beetje vreemd, want we vliegen pas om 1 uur. Als we bij de gate aankomen, zien we waarom dit is: pas hier wordt het vragenkwartiertje gehouden (Waar ga je heen? Waarom? Hoe lang? Wie heeft de koffers ingepakt? Hoe ben je hier gekomen?). Ook de beveiligingscontrole vindt hier pas plaats en niet meer aan het begin van het vliegveld, zoals voorheen. Dus voordat we hiermee klaar zijn, moeten we inderdaad al gaan boarden. We hebben zelfs geen tijd meer om nog iets te eten of bij de duty-free winkels te kijken.


Yes, we zijn er!

Denver Airport

We vertrekken op tijd en komen zelfs iets eerder in Minneapolis aan: 40 minuten eerder. Onderweg hebben we ons eigen entertainment, op een schermpje in de stoel voor ons. Zeker 20 films, die je kunt afspelen wanneer je wilt en op pauze kunt zetten of heen en weer spoelen. Ook spelletjes en muziek zitten erin. Dus we kijken wat films, ik speel een spelletje Bejewelled, we vervelen ons te pletter, slapen nog wat, zeuren dat het zo lang duurt en 8 uur later komen we aan in Minneapolis. Het is hier 7 uur vroeger dan in Nederland, het is hier half 3 ’s middags.

Om kwart voor 5 kunnen we aan boord van onze volgende vlucht en om 5 uur zijn we op weg. Het is 2 uurtjes vliegen en het is daar weer een uur vroeger, dus landen we om 6 uur. Een shuttlebus brengt ons naar Budget om onze auto op te halen. Daar willen ze ons een Minivan aansmeren – no way! Dan krijgen we een Mercury Grand Marquis. Hmm, vooruit dan maar. We laden onze spullen in en gaan op weg naar ons hotel. Het is ondertussen half 8 ’s avonds, we lusten wel wat te eten. We zien een food exit met een Wendy’s. Mooi! Dan kunnen we door naar onze Motel 6, die pal aan de Interstate 70 ligt. Als we er aankomen, hebben we er precies 24 uur opzitten. Zodra we in bed liggen, zijn we vertrokken.


Dag 2 – Zondag 2 september 2007

Weer: Behoorlijk warm: 30 graden!
Doel: Sightseeing Denver
Gereisd: Denver, CO naar Gunnison, CO, 388 km
Hotel: Super 8, €50,42

Van Denver naar Gunnison, Colorado

Omdat we al zo vroeg zijn gaan slapen, zijn we al om 5 uur wakker. Dat is een beetje overdreven. Dus draaien we ons nog een keer om. Om 7 uur staan we wel op. Ik ga eerst eens de koffers herindelen, zodat we maar 1 koffer te sjouwen hebben de komende week. De andere 2 grote koffers kunnen dan lekker in de auto blijven liggen. Als we door de schone kleren uit de eerste koffer heen zijn, dan deel ik de boel weer opnieuw in.

Over auto gesproken: Andy kijkt nog eens naar onze huurauto, de Grand Marquis. Hij besluit dat die toch wel butt-ugly is. Hij mag dan luxe zijn en een klasse hoger dan we geboekt hadden, maar hij blijft lelijk. Oké, we gaan wel weer terug naar Budget. Maar eerst: ontbijten bij Denny’s! Volgens Andy zit ik met een big smile m’n ontbijt van omelet, hash browns, worstjes en pannenkoeken naar binnen te werken…


Het Capitool van Denver

En van de achterkant

Goed, terug naar Budget dus. Terwijl we daar naartoe rijden, blijkt ook nog dat we voorin niets kwijt kunnen. Er is geen plek voor de wegenkaart, cd-tjes, zakdoeken en alle andere zooi die we graag bij de hand hebben. Er zijn haast geen opbergruimtes en het dashboard is maar kort. Bij Budget kunnen we met bijbetaling een SUV nemen. Maar $60,- per dag bijbetalen vinden we toch iets teveel van het goede. We nemen liever een “downgrade” naar een Dodge Charger. Die hebben we vorig jaar ook al gereden en dat is wél een stoere auto. Je kunt er ook nog eens iets in kwijt.

Dus laden we al onze spullen over en gaan op weg, naar de file op de I-70 west. Die is gelukkig maar kort en we hoeven er niet te lang op te zitten. We zijn namelijk op weg naar Downtown Denver. Als we een Wal*Mart zien, gaan we eerst even boodschappen doen. We hebben een koelbox nodig en natuurlijk ook spullen om erin te doen. Vlakbij het centrum van Denver vinden we een parkeerplaats waar Mr. Charger voor $5,- mag staan.


…maar dan in Denver

Podium op het festival

We lopen naar 16th Street Mall. Dat is dé winkelstraat en trots van Denver. Het is een autovrije straat, maar wel heel lang. Daarom rijden er af en aan gratis bussen doorheen. Je kunt op elke straathoek instappen. Wat wij doen, als we genoeg hebben van het lopen. Bij het Civic Center Park stappen we weer uit. Dit weekend, Labor Day Weekend, vindt daar het evenement “A Taste of Colorado” plaats. Dat is een jaarlijks festival in het Labor Day weekend.

In het Civic Center Park staan allerlei kraampjes met eten. Er zijn podia waarop bands spelen, van country tot en met jazz. Er is een kermis, nog meer kraampjes met snuisterijen en een hele hoop bezoekers. Al met al is het er een gezellige boel. Het doet wel wat aan een dorpse braderie denken. Maar dan veel grootser. Er hangt in elk geval een leuke, relaxte sfeer. We vermaken ons hier een tijdje met rondwandelen en naar een aantal bandjes luisteren.


Muziek luisteren

En nog een beetje

Het is ondertussen behoorlijk warm geworden, een graadje of 30. We blijven maar niet te lang in de hete zon lopen. We nemen de bus weer terug naar onze auto en om half 2 gaan we op pad, Denver uit. We rijden over de snelweg I-70 naar Silverthorne. Hier zit een groot outlet-centrum. Het valt een beetje tegen. Zonder iets te kopen zitten we al snel weer in de auto. Een stukje voorbij Silverthorne slaan we af. Daar is een mooie route over de uitlopers van de Rocky Mountains. Het dreigt soms te gaan regenen, maar we houden het toch droog.


Op pad met onze Dodge Charger

Richting Gunnison

Bij Poncha Springs slaan we weer af en rijden door tot Gunnison. Dat ligt aan het begin van een mooi natuurgebied en daar starten we morgen mee. Dus gaan we op zoek naar een motel. Dat is niet zo moeilijk, want ik heb een boekje bij me van Super 8. Zo vinden we snel een motel. Als we zijn geïnstalleerd, gaan we op zoek naar eten. Vlakbij zit een Mario’s Pizza waar we aan kunnen vallen. Als ik halverwege mijn pizza ben, komt de ober vragen of de rest ingepakt moet worden. Joh, geef me nog even, dan werk ik ‘m verder naar binnen. Tot zijn verbazing lukt me dat met gemak… Om 9 uur zijn we terug in onze kamer en tegen tienen sluiten we de luiken.


Dag 3 – Maandag 3 september 2007

Weer: Wederom zo’n 30 graden
Doel: Black Canyon, rodeo, Ouray & Hanging Flume
Gereisd: Gunnison, CO naar Grand Junction, CO, 490 km
Hotel: Super 8, €60,46

Van Gunnison naar Grand Junction

Om 7 uur zijn we wakker, om 9 uur klaar om te gaan. Onze eerste bestemming is Subway, voor 2 lekkere 6″ stokbroodjes. Als de magen gevuld zijn, vervolgen we onze route over de 50 west. Zo komen we door het Curecanti National Recreation Area. Dat is een hele mond vol voor een heel mooi natuurgebied. We rijden soms langs, soms over het Blue Mesa Reservoir, Colorado’s grootste aangelegde meer. Het is hier erg mooi en er zijn regelmatig plekjes om te stoppen.


Blue Mesa Reservoir

Blue Mesa Reservoir

Bij zo’n scenic point, of vista area, staat meestal een informatiebord waarop staat beschreven waar je eigenlijk naar staat te kijken. Handig! Als we door dit gebied zijn gereden, komen we in Lujane. Daar kunnen we afslaan naar Black Canyon of the Gunnison National Park. Dit is één van de vele nationale parken die in beheer zijn van de National Park Service. En geloof me, dat zijn er veel! Voor al deze parken kun je 1 pas kopen, die een jaar lang toegang geeft tot alles wat onder de National Park Service valt.


Black Canyon ot Gunnison

Black Canyon ot Gunnison

Die toegang is voor 1 auto en maximaal 4 inzittenden en kost slechts $80,-. Dat is werkelijk geen geld voor wat je ervoor terug krijgt. Een dagje Efteling met 4 man kost al meer. Wij schaffen meteen zo’n kaart aan. Een toegangskaartje tot Black Canyon is normaal $15,- per auto met 4 inzittenden. Nu kunnen we na aanschaf van de pas doorrijden. Black Canyon dankt zijn naam aan de rotswanden die haast zwart van kleur lijken. En Gunnison is de rivier die er doorheen loopt en die ook de canyon heeft gemaakt.

We genieten van het natuurschoon en stoppen bij een aantal van de uitkijkpunten. De weg door het park loopt uiteindelijk dood. Er zit niets anders op dan omdraaien en terugrijden. We dalen weer af, tussen de bergen en bomen door. Maar niet te lang. In Montrose stoppen we om te tanken en om wat lekkers in te slaan voor onderweg. We kopen ook een petje voor Andy. Het is namelijk alweer aardig warm. Andy voelde zich gisteren al niet zo lekker in die hitte. Daarom een petje, om de brandende zon van z’n bol weg te houden.


Toeren door Colorado

Is totaal geen straf

We maken nog gezellig een praatje met de kassamevrouw en dalen dan af naar het zuiden, naar Ridgway. Hier zit het Ridgway State Park. Voordat we dat park zelf ingaan, kijken we eerst even bij het Visitors Center wat er ook alweer te doen is. Want dat ben ik een beetje vergeten. Het lijkt erop dat dit park vooral leuk is voor watersporters. Aangezien State Parks niet onder de National Park Service vallen, zouden we entree moeten betalen. Terwijl wij helemaal geen watersporters zijn. Dat doen we niet: ik kijk even snel over het gigantische meer en dan rijden we weer verder.


Ridgway State Park

Ridgway State Park

Deze weg bevalt ons wel, dus daar rijden we erop door. In Ridgway zie ik opeens een man-met-hoed-met-paard. En dan tribunes met een hele hoop mensen erop… Een rodeo! Leuk! Andy parkeert snel de auto, zodat we een kijkje kunnen gaan nemen. Nadat we $6,- per persoon hebben betaald, zoeken we een plekje op de tribunes. Dit is zeker leuk! We kijken naar mannen op steigerende paarden, mannen die bovenop stieren springen en naar mannen met lasso’s die een kalfje proberen te vangen. Er heerst een hoog giddy-up gehalte en we hebben het erg naar onze zin.


Ridgway State Park

Ridgway State Park

Maar niet de hele dag de tijd. Als we zijn uitgekeken, rijden we door naar het plaatsje Ouray. Dit is een heel leuk plaatsje met vooral New Age winkeltjes, restaurantjes, etc. We drinken ergens een warme chai-koffie en een koude wild berry smoothie. De 1e voor Andy, de 2e voor mij. Na de eerste slok ruilen we, want ik vind die van Andy lekkerder en hij die van mij. Terwijl Andy even naar de wc gaat, komt er een minivan voorrijden. Daar stapt een lading dames uit. Eentje begint al tijdens het uitstappen tegen me te praten.


Leuk, een rodeo!

Yihaaa!

Ruim voordat Andy terug is weet ik: dat ze ten zuiden van Dallas, Texas woont, vrienden in Nederland heeft, dat de Nederlandse, met dezelfde naam als zij, namelijk Anita, een miskraam heeft gehad van de eerste maar dat zij (Dallas-Anita) zei dat ze gauw de tweede zou verwachten, dat die tweede nu 2 jaar is en erg verwend wordt. En dat het waarschijnlijk nog wel gaat regenen. Pfoe. Ik moet er stiekem wel om lachen. We rijden op en neer door Ouray en dan weer terug naar Ridgway, want dit was even een uitstapje.


Wait for it…

Go get ‘m!

We komen weer langs de rodeo, die nog steeds aan de gang is, en rijden verder naar Placerville. Daar begint weer een scenic drive: de “Unaweep-Tabeguache Scenic Byway“. Dit is een prachtige route langs allerlei kleuren rotsen, klimmend, dalend en slingerend. De weg, niet de rotsen. We krijgen onderweg een buitje waar de ramen weer mooi schoon van worden. En daar blijft het ook bij. Verder is het droog, zonnig en warm.


Een clown mag niet ontbreken

The wild, wild west

We stoppen bij Hanging Flume. Op deze plek hebben mijnwerkers in 18-zoveel een loopbrug van 21 kilometer lang tegen de rotswand gemaakt, zodat ze water konden vervoeren. De loopbrug is er nog wel, maar hier en daar mist een stukkie. Ik zou er niet overheen lopen. Op deze plek kan mijn man ook fijn even een donut maken met de Charger. Beetje jammer dat ik het wel had gefilmd, maar blijkbaar niet op het opneem-knopje had gedrukt… We rijden snel weer verder.


Unaweep-Tabeguache

Hanging Flume

Onze route gaat dwars door de canyon, die nu schitterend rood van kleur is. Erg mooi. Als we bij Grand Junction komen, gaan we op zoek naar een Super 8. We moeten er een rondje voor rijden, maar dan is die gevonden en na betaling van €60,46 krijgen we de sleutel. Het is al 7 uur en we hebben best trek. Verderop zit een Applebee’s, waar het altijd goed eten is. We nemen allebei een heerlijke steakmaaltijd en een appeltaart-toetje. Daarvoor zijn we inclusief drinken slechts $ 35,- kwijt. Inclusief fooi $ 45,-. Dat is ongeveer €32,- en geen geld voor een prima maaltijd!

Weer terug op de kamer gaan we eerst eens lekker douchen. Oh jee, mijn schouders, nek en hoofd hebben ongeveer dezelfde kleur als de rode rotsen van eerder vandaag.. Ik ben lichtelijk verbrand. Morgen maar zonnebrand kopen en ook een petje voor mij! Nu eerst slapen.


Dag 4 – Dinsdag 4 september 2007

Weer: Erg warm, 32 graden!
Doel: Colorado NM, Great Basin & miles maken
Gereisd: Grand Junction, CO naar Ely, NV, 787 km
Hotel: Motel 6, €46,50

Van Grand Junction naar Ely, Nevada

We zitten vanochtend al om 8 uur aan het continentale ontbijt. Dat betekent: slappe koffie en geroosterde bagels met jam. En om half 9 zitten we in de auto. Voor vandaag staat namelijk een snelwegdag gepland. Want als we ooit in Folsom aan willen komen, zullen we ergens kilometers moeten maken. Dat doen we in Utah. Voordat u sputtert dat dit een erg mooie staat is, met prachtige parken: In 2004 hebben we al heel wat van Utah gezien. Daarom slaan we dat deze keer over.


Bij de ingang

Colorado National Monument

Maar eerst nog even een scenic drive in Colorado. De Rim Rock Drive, om precies te zijn. Die gaat langs het Colorado National Monument. Dankzij onze parkpas kunnen we er zo in, anders hadden we $7,- per auto moeten betalen. De Rim Rock Drive is zeker een mooie route en dit park is beslist de moeite waard. Vooral als je graag wandelingen maakt, kun je hier prima uit de voeten. Wij maken graag ritjes, dus genieten we vanuit de auto, met hier en daar een stop. Het heeft wel iets weg van de Grand Canyon in Arizona, qua rotsformaties en dergelijke. Prachtig!


Rim Rock Drive

Colorado National Monument

Aan het eind van de route zien we een Subway. We kopen heerlijke stokbroodjes voor onderweg en gaan de snelweg I-70 op. Die volgen we westwaarts, helemaal door Utah. We stoppen onderweg voor een plaspauze en verder rijden we flink door. Bij Salina houdt de I-70 zo’n beetje op, dus stappen we over op de 50. En dan rijden we 133 kilometer tot de grens met Nevada. En dat zijn 133 lange kilometers. Mijn god, wat een uitgestorven weg is dit!


Colorado National Monument

Colorado National Monument

In het begin is het nog wel leuk, zo all alone door de woestijn. Af en toe komt er een auto tegemoet, maar dat is alleen af en toe. Ik zou hier rustig midden op de weg kunnen gaan liggen zonder gestoord te worden door verkeer. Er is gewoon helemaal niets aan deze weg. Geen dorpjes, geen voorzieningen, niks. Eindelijk, om 4 uur, komen we op de grens van Utah met Nevada. Eerst zetten we onze horloges een uur terug, want we zijn een andere tijdzone ingereden. Zaten we eerst in de Mountain Timezone, met 8 uur tijdsverschil met Nederland, nu zitten we in de Pacific Timezone, met 9 uur verschil.


Op weg naar Nevada

Lijkt wel een buitje…

Op deze grens zit een benzinepomp/restaurant/motel/casino. Daar kunnen we tanken, een plasje plegen en een kop koffie drinken. We hadden gedacht een stukje verder in Baker te slapen. Het enige motel dat hier zit, ziet er een beetje louche uit. Dus doen we het anders: we brengen een bezoekje aan het Great Basin National Park en rijden daarna nog een stukje verder naar een fatsoenlijk motel.


Nevada naar links

Utah naar rechts

Great Basin NP dus. De toegang zit in Baker. De entree is gratis, dus hoeven we ook onze pas niet te laten zien. Het park is naar ons idee ook niet zo heel boeiend. Oké, het is best gaaf om naar 3 kilometer hoogte te rijden, maar er zijn helemaal geen leuke uitkijkpunten om even te stoppen. Nou moet ik ook zeggen dat we weinig zin hebben echt op verkenning te gaan, want dat betekent een flinke wandeling in de hitte. Het is namelijk boven de 30 graden. Ons iets te warm om 1 van de uitgezette trails te lopen. We beginnen liever weer aan de afdaling en gaan terug naar de 50.


Daar dus.

Charmant Baker… Not!

We rijden door tot Ely, want eerder komen we niks tegen. In Ely zit een Motel 6. Een heel vriendelijke dame verkoopt ons een kamer voor €46,50. Andy heeft een Mc Donalds gezien waar hij wil eten. En dat is meteen de laatste keer dat we dat doen. De frietjes zijn koud, mijn burger lauw en die van Andy lijkt totaal niet op het plaatje. En is koud. Hij kan ‘m nog wel omruilen tegen een lauwe, maar lekker is anders!


Dag 5 – Woensdag 5 september 2007

Weer: Heet! Overdag 38, avond 26 graden
Doel: Cathedral Gorge & Las Vegas
Gereisd: Ely, NV naar Las Vegas, NV, 414 km
Hotel: Super 8, €44,-

Van Ely naar Las Vegas, Nevada

Zo, ik heb vannacht als een blok geslapen: ruim 9 uur aan een stuk! Om 7 uur ben ik aardig wakker en om half 9 al helemaal klaar. Nou Andy nog. Die wordt ook langzaamaan wakker en om half 10 zitten we in de auto. We gaan eerst naar het Silver State restaurant voor een lekker ontbijtje met eieren, ham, hash browns en toast. En bacon. Daarna rijden we terug richting Baker. Ergens halverwege kunnen we afslaan naar de 93. Die loopt helemaal door tot Las Vegas, onze eindbestemming van vandaag.


Lange weg door de prairie

Het wordt iets spannender

Deze weg is ongeveer hetzelfde als het stuk over de 50 gisteren: errug lang door de prairie. Gelukkig hebben we nu af en toe een verzetje, wat we gisteren niet hadden. We stoppen bijvoorbeeld bij Miller Point Overlook. Dat ligt net na Pioche en vanaf hier hebben we een schitterend zicht op Cathedral Gorge. Dat zijn mooie rotsformaties. Je kunt het nog verder bewonderen vanuit het State Park een stukje verderop. Wij vinden dit al mooi genoeg. Het is ook veel te warm om verder op verkenning uit te gaan. Dus als we uitgekeken zijn, rijden we door.


Cathedral Gorge

Cathedral Gorge

We komen door Caliente, waar een mooi stationsgebouw staat. En dan gaan we weer verder over deze lonesome road. Uiteindelijk komen we op de snelweg I-15 uit. En al snel zien we de skyline van Las Vegas verschijnen. Dat is altijd weer een vreemde gewaarwording: na kilometers niks doemt er opeens een gigantische stad op. En veel reclameborden langs de weg. Oh, en ook ietsje meer verkeer. Vonden we het de vorige keer nog een beetje te druk voor ons, nu zijn we beter voorbereid en gaan we hier daadwerkelijk slapen.

We hebben als onderkomen een Super 8 gekozen. Die ligt vlakbij de Strip maar heeft geen casino, zoals de meeste andere hotels. Daardoor is ons onderkomen een stuk relaxter, denken we. We komen er om kwart over 3 aan. Bij de airco. Het is hier namelijk bloedverziekend heet: tegen de 40 graden. We blijven lekker binnen tot het afkoelt buiten. Om half 6 lopen we naar de Strip. Het is inderdaad afgekoeld. Het is nu nog maar 26 graden…


Station in Caliente


Boem, daar is Las Vegas!

We vermaken ons de hele avond met het bekijken van alle wonderlijke bouwwerken. We lopen langs het Venetian. Daar kun je met gondelbootjes en een Venetiaans uitziende gondelier door het kanaal varen. Dat kanaal loopt niet alleen om, maar ook dóór het hotel, by the way. Het Bellagio heeft sjieke fonteinen met een mooie licht- en geluidshow. Bij Caesars Palace struikel je haast over de Griekse bouwsels. En bij Treasure Island begint om half 9 een show genaamd “Sirens of Treasure Island“.

Dat is het mythologische verhaal van de zeenimfen, die met hun gezang zeelui betoveren. Voor het hotel ligt een wit schip, op ware grootte. Daar staan de nimfen op te zingen en te dansen. Ze hebben een jonge zeerover betoverd. Zijn piratenschip, ook op ware grootte, lag net nog om de hoek van het hotel. Nu komt het aanvaren (!) om de jongeman te bevrijden. Dat lukt natuurlijk niet en na een hoop vuurwerk en heuse kanonsschoten zinkt het piratenschip. Letterlijk. Onvoorstelbaar!


New York, baby

Venetian-by-night

De show duurt een half uur en na afloop bedenken we dat we nog niets gegeten hebben. Toevallig lopen we langs een Denny’s, waar we maar aanschuiven. Mijn American Meatloaf smaakt prima, maar door Andy’s T-bone steak is niet heen te komen. Als we dit melden krijgen we een discount van $5,-. Tijdens het eten kunnen we naar de vuurwerkshow van The Mirage kijken, want die zit pal tegenover Denny’s.


Treasure Island-by-night

Een heus piratenschip

Na het eten kuieren we rustig terug richting motel. We lopen eens een casino binnen. Als Andy merkt hoe slecht ik ben in gokken, besluit hij maar geen kansje te wagen. Om half 12 zijn we terug in onze kamer en niet lang daarna zijn we in diepe rust.


Dag 6 – Donderdag 6 september 2007

Weer: Heet in Death Valley
Doel: Red Canyon & Death Valley
Gereisd: Las Vegas, NV naar Lee Vining, CA, 590 km
Hotel: Murphey’s Motel, €57,-

Van Las Vegas naar Lee Vining, California

Aangezien we er gisteren laat in lagen, zijn we vanochtend niet al te vlot met opstaan. Toch zitten we al om 10 uur in de auto. Gisteren zijn we vanaf ons hotel rechtsaf de Strip opgegaan, dus rijden we nu linksaf. Zo komen we nog even langs Hotel Paris, Aladdin, Monte Carlo, NY-NY en Excalibur. Leuk! We komen een Carl’s Jr. tegen, waar we als ontbijt burger & fries naar binnen slaan. Waarom ook niet. Om 11 uur zitten we op de snelweg, richting de Red Canyon Loop Drive.


Red Rock Canyon

Vandaar de naam

Deze route is onderdeel van het Red Rock Canyon National Conservation Area. Het valt onder de National Parks Service en de entree is $5,- per auto. Nou ja, wij hebben de parkpas, dus we kunnen zo doorrijden. Deze mooie route gaat langs vuurrode rotsen. Het heeft een hoog “Oh-gehalte”. Aangezien het alweer een graadje of 35 is, stoppen we niet te vaak maar genieten vanuit de auto. Aan het einde van de route kunnen we westwaarts richting California.


Alsof het nog niet warm genoeg is:

Let’s go to Death Valley!

Zo komen we uit bij Death Valley NP. Bij dit park moet je zelf een kaartje kopen bij een automaat. Of anders een stukje verderop bij het Visitors Center. Behalve wij dan, want we hebben De Pas. Death Valley is errug groot. De weg die wij nemen (de 190) is ruim 60 km lang. Het is hier nog een beetje warmer dan vanochtend in Red Canyon. Daarom stoppen we maar af en toe zodat ik gauw wat foto’s kan maken. Blijft Andy even in de koele auto zitten.

Death Valley
Dwars door het park

Bij desert hoort zand

Die auto heeft het blijkbaar ook niet op deze temperaturen. Op een gegeven moment stopt Andy, omdat hij opeens iets zwarts voor het raam ziet wapperen. Wat denk je: de lijm van het rubber van de voorruit is gewoon gesmolten! Het zit al tot over de helft los. Andy duwt het op hoop van zegen weer op z’n plek. Ik moet zeggen, ondanks dat het rond de 40 c is, is het toch wel goed uit te houden. Het is namelijk een heel droge warmte, want er is nauwelijks luchtvochtigheid. Dat is bijvoorbeeld aan de oostkant van Amerika wel anders!


Death Valley NP

Death Valley NP

Als we verder het park inrijden, zien we regelmatig bordjes staan met het dringende advies de airco van de auto uit te zetten. Haha, echt niet! Weet je wel hoe warm het is?! Ook staan er om de zoveel meter grote tanks met water voor de radiator. Gelukkig hebben wij het niet nodig en halen we lekker koel de uitgang van het park. Daar rijden we naar het noorden. Al snel verandert de omgeving. Het woestijnlandschap maakt plaats voor bergen en bomen.


Andy heeft het warm

Death Valley NP

Aan deze weg zijn erg veel bezienswaardigheden en alleen al hier kun je prima vakantie houden. Wij komen vandaag tot Lee Vining, waar we de een na laatste kamer krijgen in Murphey’s Motel. Nadat we onze spullen in de mooie, ruime kamer hebben gezet, lopen we naar Bodie Mikes. Dat is een restaurant, een stukje verderop. We bestellen allebei een prima sirloin steak. Helaas hebben we in de auto al veel zitten snoepen, waardoor we het niet helemaal op kunnen. Dus betalen we $60,- ($48,- + fooi) en lopen weer terug naar Murphey’s. Daar gaan we even later lekker slapen.


Dag 7 – Vrijdag 7 september 2007

Weer: Lekker, hoewel toch 28c
Doel: Bodie, Mono Lake & Tioga Pass
Gereisd: Lee Vining, CA naar Folsom, CA, 424 km
Hotel: Motel 6, €40,-

Van Lee Vining naar Rancho Cordova (Folsom)

We zitten al om 8 uur in de auto, want we hebben een drukke dag voor de boeg. Eerst gaan we naar Bodie. Dat is een spookstadje waar ze een State Park van hebben gemaakt. We betalen $3,- per persoon om erin te komen en parkeren onze auto. Het is nog heerlijk rustig. De temperatuur is ook precies goed, nu nog een graadje of 23. Op ons gemak lopen we door dit verlaten dorp. Het is erg fotogeniek en er zijn nog maar weinig bezoekers. Dat is in het hoogseizoen meestal wel anders.


Spookstadje Bodie

Back to the Old Days

Als we uitgekeken zijn gaan we terug naar Lee Vining. We hebben nog niet ontbeten, dus dat doen we bij Nicely’s. Dat is de buurman van Bodie Mike, waar we gisteravond aten. Als we onze lekkere omeletten, pannenkoeken en hash browns op hebben, rijden we door naar Mono Lake Tufa. Dit gigantische meer van 155 km2 bevatte ooit veel meer water dan nu. Maar dorstig California heeft heel wat water weggepompt, waardoor het overgebleven water (nog steeds veel) enorm zout is geworden.


Geen kip op de weg

Rustig rondkijken

Daardoor zijn heel vreemde rotsformaties ontstaan. Of eigenlijk is het zout, geen rotsen. Gelukkig doet men nu haar best dit prachtige maar ook vreemde stukje natuur te behoeden voor verdere afbraak. Hadden we geen parkpas gehad, dan hadden we $3,- per persoon moeten betalen. Nu krijgen we van een erg aardige parkwachter een Nederlandse beschrijving van het park mee. We lopen de trail langs de grappige uitstulpsels.

Onderweg komen we kleine hagedisjes tegen, waarvan er eentje braaf poseert voor de camera. Het is hier prachtig. Een aanrader om te bezoeken!

Goed, we gaan nog even tanken en dan kunnen we aan de Tioga Pass beginnen.


Zonde hoor

Aanhanger

Deze scenic route loopt dwars door Yosemite NP en wordt een van de mooiste routes van Amerika genoemd. We zullen zien. We zijn al eens eerder in Yosemite geweest, in 2002, met oom Winnie en tante Hely. Maar toen zijn we vanaf de westkant gekomen en alleen in Yosemite Village geweest. Van daaruit kun je een aantal watervallen bewonderen. Vooropgesteld dat er watervallen zijn. De beste tijd daarvoor is in het voorjaar, omdat dan de sneeuw aan het smelten is.


Natuurfenomeen Mono Lake

Bijzondere zoutpilaren

In september is de kans op watervallen erg klein, want dan is alle sneeuw al op. Aangezien het hier meestal maanden aan een stuk niet regent, is er weinig nieuwe toevoer van water. Tja, en je hebt toch echt water nodig voor een waterval. Vijf jaar later rijden we dus door heel het park. Oh, en met dank aan De Pas hoeven we de entree van $20,- per auto niet te betalen. We kunnen beamen dat dit een van de mooiste routes moet zijn; het is hier werkelijk schitterend! Je kunt hier rustig een week doorbrengen en nog niet uitgekeken zijn. Aanrader nummer 2 van vandaag dus!

We rijden op ons gemak naar Yosemite Village. Onderweg genieten we van de prachtige meren en geweldige bergen. We twijfelen even of we nog een waterval gaan zoeken en slaan inderdaad af naar de Bridal Veil Fall. In volle glorie is deze waterval net een bruidssluier. Nu is hij aanwezig, maar miezerig. We gaan daarom maar niet meer bij de andere watervallen kijken. We moeten ook weer eens de grote weg op, want we worden vanavond in Folsom verwacht.

We rijden richting snelweg. Als we daar net op zitten belt nichtlief Yvette. Zij komt vanaf Lakewood gereden. Ze blijkt maar een kwartiertje achter ons te rijden. We spreken niet af, want we gaan allemaal eerst inchecken in onze hotels. Voor ons is dat een Motel 6 in Rancho Cordova, vlakbij Folsom. Die had ik thuis al geboekt en daar zullen we tegen een vergoeding van €121,- 3 nachten slapen.


Links Oom Winnie (+’13), rechts Pa (+’15)

Rechts Gary (+’18)

Om half 7 zijn we bij oom Winnie en tante Hely in Folsom. Hier zijn ook Andy’s vader & Gerda, want die logeren hier 2 weken. Ook andere nichtlief Magda is er. Vlak na ons komen Yvette, Gary & dochter Tanya aan. We zitten lekker buiten te kletsen en als de saté van de barbecue komt, sluit Alex zich ook bij het gezelschap aan. De saté wordt vergezeld door lontong, rijst, salade en brood. Heerlijk! Tot een uur of 11 zitten we gezellig bij elkaar en dan zoekt iedereen zijn bed op, al dan niet in een hotel.


Dag 8 – Zaterdag 8 september 2007

Weer: Beetje warm, 31 graden
Doel: Shoppen & family time
Gereisd: Weinig
Hotel: Motel 6, €40,-

Pfoe, warm vandaag!

We komen vandaag maar moeilijk op gang. Pas tegen elven zitten Andy & ik aan het ontbijt bij de Waffle Shop. Terwijl ik van mijn pecan wafels geniet, zit Andy met een lang gezicht naar zijn snot-ei te kijken. Die gaat terug naar de keuken. “Sunny side up” betekent nog niet dat het rauw moet zijn!


Huize Schardijn in Folsom

Verjaardagstaart voor Pa

Tegen twaalven zijn we bij de Premium Outlets in Folsom, waar we voor Andy nieuwe schoenen kopen. Vlak voordat we van huis vertrokken had hij al nieuwe schoenen gekocht, maar die zitten blijkbaar toch niet zo lekker. Dus die heeft hij gisteren aan zijn vader gegeven. Hopelijk gaan deze langer mee, want ik heb niet echt zin om elke week nieuwe schoenen te kopen… Voor mezelf vinden we All Stars gympen met de Amerikaanse vlag. Ook vinden we een paar leuke nieuwe broeken voor Andy.

Dan rijden we naar Magda’s huis, waar Yvette & Tanya ook zijn. Alex & Gary staan nog op de golfbaan. Waar de senioren uithangen weten we niet. Na een lekker bakkie ijskoffie rijden Andy & ik even naar Michael’s, een grote hobbywinkel. Ernaast zit Old Navy, waar we nog 2 leuke bloezen kopen voor Andy. Weer terug bij Magda zijn Alex & Gary ook aangekomen en staan de dames het diner voor te bereiden. Om half 5 komen ook oom Winnie & tante Hely en Pa & Gerda aan. Iedereen valt aan op de heerlijke guacamole die Tanya heeft gemaakt.

Daarna gaat de barbecue aan voor ribs & kippetjes en zitten we wederom gezellig met z’n allen in de tuin te smikkelen, kletsen en lachen. Alex & Gary hebben een prachtige taart gekocht voor Pa, die dit jaar zijn 80e verjaardag viert. Om een uur of 11 stappen Yvette, Gary en Tanya bij ons in de auto, zodat we ze een lift naar hun hotel kunnen geven. Wij rijden door naar ons bed.


Dag 9 – Zondag 9 september 2007

Weer: Precies goed, graadje of 24
Doel: Jelly Belly Facory & Napa
Gereisd: WeinigFolsom naar Fairfield en Napa, 248 km
Hotel: Motel 6, €40,-

Op en neer naar Fairfield en Napa

We hebben om half 10 afgesproken met de Schardijn-zusjes en aanhang bij de IHOP (Internatio-nal House Of Pancakes). Die zit om de hoek bij het hotel van Yvette. Met z’n zevenen werken we heel wat eieren, pannenkoeken, wafels, toast en hash browns weg. Daarna rijden we in colonne naar het huis van tante Hely.


The whole gang

Tanya Jelly Belly

Men heeft besloten dat we naar de Jelly Belly fabriek willen. Jelly Belly’s zijn kleine eironde snoepjes in de meest wonderlijke smaken. Dit zijn ook de snoepjes die in de Harry Potter-films worden gegeten. Daar heten ze “Smekkies in alle Smaken” oftewel “Bertie Botts Every Flavor Beans“. En de fabriek waar ze dit maken zit in Fairfield. Vlakbij, denken we. Stiekum is het een heel end rijden, namelijk 65 mijl enkele reis. Hmm.


Jelly Belly Factory

Ronald Reagan van beans

Anyway, iedereen stopt een stel ouders in zijn of haar auto. Oom Win & tante Heel gaan bij Alex & Magda, Yvette & Gary bij Tanya en wij zetten Pa & Gerda achterin. Tegen enen zijn we er. We krijgen eerst een tour door de fabriek. Omdat het zondag is wordt er niet gewerkt. Door middel van de tv’s die overal hangen wordt het productieproces uitgelegd. Aan het eind van de tour krijgt iedereen een zakje met samples en worden we subtiel naar de Jelly Belly winkel geleid. Natuurlijk slaan we allemaal een portie in!


Familieportret

Even inslaan

Dan rijden we naar Napa, waar we een leuk restaurantje zoeken om te eten. We zijn net op tijd, want blijkbaar sluit hier op zondag alles om 3 uur. Ondanks dat het kwart voor 3 is, mogen we nog naar binnen om met zijn elven te eten.

Rond 4 uur beginnen we aan de terugreis naar Folsom en daar zijn we een uur later.

Omdat de Amerika-familie niet op Pa’s 80e verjaardag kan komen, neemt Pa ons allemaal mee uit eten bij Cattlemens, een steakhouse. Het eten is heerlijk hier! Omdat hij dus binnenkort jarig is, komt de hele crew van Cattlemens opdraven met een cowboy hoed voor Pa en een ijsje met kaarsjes. Ondertussen zingen ze een verjaardagslied. Waarna ze naar mij lopen… Ik ben namelijk op dezelfde dag als Pa jarig en daarom krijg ik ook een hoed, een ijsje en een serenade.


Met de hele club uit eten

Gezellige boel

De dames Schardijn hebben namens de hele familie ook nog kadootjes voor ons gekocht. We worden verwend met allemaal leuke hebbedingetjes. Na het eten gaan we weer naar het huis van tante Hely, waar Andy & Yvette de nieuwe computer van oom Winnie installeren. Dan is het tijd om afscheid te nemen. Andy & ik gaan morgen namelijk verder met onze rondreis.


Dag 10 – Maandag 10 september 2007

Weer: Frisse wind, 23 graden
Doel: San Fransisco!
Gereisd: Rancho Cordova, CA naar Santa Cruz, CA, 300 km
Hotel: Super 8, €64,28

Van Rancho Cordova naar Santa Cruz

Als we tegen tienen in de auto zitten, besluiten we om pas in San Francisco te gaan eten. Op Fisherman’s Wharf kun je dat namelijk heerlijk. Ik heb nog een cakeje en wat chips, dus we houden het wel vol tot de lunch. Eerst maar eens in de buurt van Frisco komen. Natuurlijk willen we graag over de Golden Gate Bridge rijden. U weet wel, die grote rooie. Dus rijden we om de San Pablo Bay.


Golden Gate Bridge

Golden Gate Bridge

Vlak voor de brug is aan de rechterkant een grote parkeerplaats. Hier parkeren we en we lopen onder de brug door naar het Golden Gate Vista Point. Dat is een andere grote parkeerplaats en rest area aan de voet van de brug. Vanaf hier heb je een prima zicht op de brug. En ook op Alcatraz, het gevangeniseiland. Als we klaar zijn met filmen en foto’s maken, lachen we nog wat om al die Japanners die hoofdzakelijk foto’s van elkaar maken. Dan rijden we de brug over, wat ons $5,- kost.


Uitzicht op San Francisco

En op Alcatraz

Zo komen we in San Francisco. Vlakbij Fisherman’s Wharf zien we een parkeergarage. Niet bepaald de goedkoopste optie, maar we staan in elk geval geparkeerd. En hier hebben we geen last van grote zeemeeuwen op de auto. We beginnen met rondkijken op Fisherman’s Wharf. Al gauw worden we verleid door de heerlijke geuren die ons vanaf de kraampjes met zeevoedsel tegemoet komen. Achter de kraampjes zijn de bijbehorende restaurantjes en we schieten er eentje binnen.

Andy bestelt een sandwich met verse krabsalade en ik ga voor de plaatselijke specialiteit: clam chowder. Een clam is een schelpdier, chowder soep, dus eet ik schelpdierensoep. Oh, en het wordt geserveerd in een uitgehold brood. Handig, je kunt het servies gewoon opeten. En het smaakt heerlijk! We lopen verder, richting Pier 39. We komen langs een onderzeeboot, de USS Pampanito. Die kun je, als je daar $9,- per persoon voor over hebt, van binnen bekijken.


Fisherman’s Wharf

Fisherman’s Wharf

Andy vindt dat wel een uitdaging, aangezien hij claustrofobisch is aangelegd. Dus kopen we 2 kaartjes. We krijgen een soort van gsm met tourinfo om onze nek en stappen benedendeks. ’t Is een beetje krapjes hier. Ik moet er niet aan denken dat je hier met volledige bemanning je kont moet zien te draaien. Die kont kan maar beter niet te groot zijn, want dan kom je klem te zitten! Wel interessant om te zien.


Fisherman’s Wharf

USS Pampanito

Als we uitgekeken zijn lopen we weer verder. Eigenlijk zijn we op zoek naar een bus of zo, want we willen deze keer een tour door San Francisco maken. We belanden bij een gemotoriseerde trolley. Zo eentje als in de film, maar dan zonder kabels. Hiermee kunnen we trolley hoppen. Tenminste, als we wat eerder waren geweest. Tijdens de tour van een uur is er nu geen tijd meer om nog ergens uit en weer in te stappen. We kopen toch voor $18,- pp kaartjes en stappen in.


USS Pampanito

Spannende instrumenten

De rit gaat langs ChinatownNob HillUnion SquareLittle Italy en (heel in de verte) Crooked Street. De tour valt ons helaas tegen. Met deze route zien we niet echt veel en wat we zien, maakt niet veel indruk. Geef ons dan maar liever New York; dat vinden we 10x mooier. Na de rondrit lopen we verder naar Pier 39. Hier ligt een hele kudde zeehonden te stinken en lawaai te maken. En de clown uit te hangen. Altijd een vermakelijk gezicht.

Rechts op de pier is een gezellig winkelstraatje met souvenirwinkeltjes. We slenteren er rustig doorheen. Andy twijfelt nog even bij een winkeltje of hij een Dart Vader masker zal kopen. Toch maar niet. We moeten wel lachen als een medewerker van deze winkel een duif naar buiten mept. Met een heuse lightsaber. Waar dat al niet handig voor is! Andy trakteert op een ijsje en verplicht me er vooral van te genieten. Hij heeft er namelijk $12,- voor neergeteld. Gelukkig is het wel erg lekker.


Pier 39

Pier 39

Ondertussen loopt het tegen vijven, dus zoeken we onze auto maar weer eens op. Terwijl we terug lopen naar de parkeergarage, zien we wat mensen naar de overkant van de straat kijken. Een dakloze zit daar en houdt 2 struiken omhoog. Waarom? We komen er al snel achter. Als er mensen zijn kant oplopen, maakt hij ze aan het schrikken door tussen die struiken door te kijken en “boe” te roepen. Het is erg grappig en al gauw groeit het aantal mensen aan onze kant van de straat tot een menigte. Ik weet niet wie er meer lol heeft, onze menigte of de dakloze meneer.


Zeehonden bij Pier 39

Zeehonden bij Pier 39

We waren al voorbereid op de hoge prijs voor het parkeren, maar moeten toch wel even slikken als we $25,- moeten betalen. Ons plan was om net buiten San Francisco een hotel te zoeken. Andy wil best nog een stukje verder doorrijden. Goed plan, want dan hebben we morgenvroeg geen last van een eventuele ochtendspits. En nu is het ook nog niet superdruk, dus rijden we ook redelijk vlot de stad uit. We gaan op weg naar de befaamde Highway 1, de kustweg die van boven San Francisco naar Mexico loopt.

Dit is de tweede keer dat we deze route nemen en het is nog steeds schitterend! De kust langs de Pacific Oceaan is erg ruig en daardoor erg mooi. Een echte aanrader. En als je hem van noord naar zuid rijdt, dan rij je langs de zee en heb je geen last van verkeer op de andere rijbaan. De zon is langzaam aan het ondergaan en we stoppen ergens om daar mooie opnames van te maken. Als hij helemaal onder is gegaan, rijden we nog een stukje verder tot Santa Cruz. Hier zit een Super 8 waar we voor €64,28 inchecken.


In de haven

Cable Car

Ik moet zeggen, van alle Super 8’s waar we tot nu toe hebben geslapen is dit een van de mooiste! We hebben een keurige ruime kamer, met een flatscreen tv, magnetron en koelkast. En bedden natuurlijk, 2 stuks. Ondertussen is het al half 9. Na het ijsje vanmiddag in San Francisco hebben we niets meer gegeten. We hebben alleen niet echt zin om uit eten te gaan. Dan is er altijd bamisoep! Ik sleep vaak een paar pakjes mee, want je weet maar nooit. Tot nu toe komt het altijd van pas. Als toetje nemen we een lekkere ijskoffie van Starbucks, die we nog in de koelbox hebben zitten.


Whahaha, hilarisch!

Als je aan de overkant staat, tenminste

Als ik nog even iets uit de auto ga pakken, valt mijn oog op het rek met folders in de lobby. Daar zie ik een foto van Frans Lanting en wat blijkt: die heeft hier een galerie. Laat dat nou mijn favoriete fotograaf zijn! Daar wil ik morgen wel heel graag naartoe. Ook zie ik een folder van de Mystery Spot. Dat is ook toevallig. Vlak voor onze vakantie hadden we het hier met vriendin Linda over. We hebben toen nog zitten googelen, maar konden het niet vinden. Blijkt het hier vlakbij te zijn!


Highway 1

Sunset aan de Highway 1

Morgen kan ik vertellen wat het is, want ook hier willen we naartoe. Maar nu eerst naar bed. Het is inmiddels 10 uur en we zijn aardig moe.


Dag 11 – Dinsdag 11 september 2007

Weer: Heerlijk, 22 graden
Doel: Frans Lanting, Mystery Spot & Hwy 1
Gereisd: Santa Cruz, CA naar Lakewood, CA, 635 km
Hotel: Huize Silvestri

Van Santa Cruz naar Lakewood, California

Ik word om 8 uur wakker: 10 uur geslapen! Eerst maar even koffie halen in het kantoortje en dit reisverslag bijwerken. Het is nog frisjes en helemaal bewolkt. Het lijkt wel of er regen in de lucht zit. Gelukkig breekt een uurtje later de lucht open en hebben we zon. Ik maak een lekker ontbijtje voor ons met wat ik in het kantoortje kan vinden: geroosterd brood, jam en koffie. Dan pakken we alles in en om half 11 gaan we op pad.


Prachtige foto’s

There it is!

Eerste stop is bij de galerie van Frans Lanting. We bewonderen de foto’s die er hangen en kopen een boek dat ik nog niet heb: Bonobo. Toevallig in het Nederlands. Maar het is natuurlijk ook een Nederlander, onze Frans. We zijn hier na een half uurtje wel uitgekeken, het is niet zo groot.

Dus gaan we op zoek naar de Mystery Spot. Dat zit net buiten Santa Cruz, in de bergen.

We kopen kaartjes voor $5,- pp en voor nog eens $5,- een kaartje voor het parkeren. We worden om 11 uur verwacht voor de tour. We gaan eerst even het winkeltje binnen. Daar vinden we voor Linda een string, waarop “Mystery Spot” staat. Gnagna. De Mystery Spot is een plek van 46 meter doorsnee waar iets geks is, dat niet echt te verklaren valt. Een hoop wetenschappers hebben hun best gedaan, maar tot nu toe heeft niemand het echt kunnen verklaren. Het lijkt iets te maken te hebben met magnetisme.


Rocky Creek Bridge

Prachtige Highway 1

Midden op de Spot staat een huis. Als je er naartoe loopt, lijkt het of je helemaal scheef hangt. Voorover of achterover, dat ligt eraan naar welke kant je staat. Terwijl je het gevoel hebt dat je toch echt recht staat! Een waterpas bewijst dat de boel recht is, maar alles lijkt zo scheef als de toren van Pisa. Raar. En hoe verklaar je een bal die omhoog rolt? In het huis zelf is het nog veel vreemder. Je voelt dat er aan alle kanten aan je getrokken wordt door de zwaartekracht. Je moet echt je best doen om rechtop te blijven staan. Waarbij het er uitziet alsof je hartstikke scheef staat.

Ik voel me er erg licht door in mijn hoofd en ben blij als ik weer buiten het huis sta. Wat ook heel vreemd is, is dat op een rechte plank, die waterpas ligt, je aan de ene kant veel lager lijkt te staan dan aan de andere kant. Mysterieus!

Na de tour gaan we meteen weg, want het is al half 1. We moeten nog naar Lakewood, dus zakken we verder af over de Highway 1.


Zeeolifanten

Lekker zonnebaden

Hadden we hier gisteren al een stukje op gereden, het mooiste stuk komt nu. We maken onderweg een paar stops. Zoals bij de prachtige Bixby Creek Bridge en de Rocky Creek Bridge. En bij een plek waar allemaal zeeolifanten op het strand liggen. En natuurlijk om nog een foto van de schitterende weg te maken. Ook tanken we waar we de vorige keer getankt hebben. Helaas is de leuke pompbediende van toen er niet meer. De koffie is er gelukkig nog steeds even smerig en de serveerder ervan nog iets ranziger…


Benzinepomp langs de Hwy 1

Prachtige Highway 1

Deze route is erg mooi maar schiet voor geen meter op. Dus hadden we gedacht nog een overnachting te doen, omdat we anders wel erg laat in Lakewood aankomen. We gaan daarom naar de Super 8 in Goletta, vlakbij Santa Barbara. Maar we vinden $110,- voor een kamer belachelijk, Vooral gezien de ligging van dit motel. Dat doen we dus niet. We bellen Yvette en vragen tot hoe laat Huize Silvestri geopend is. Ze zijn nog wel even op, dus rijden we toch maar door naar Lakewood.


De zon gaat onder

Nog even een stuk snelweg

Maar eerst iets eten. Dat doen we bij Taco Bell. Hier hebben we nog nooit gegeten, omdat Andy vermoedt dat hij niet van Mexicaans houdt. Gelukkig heeft hij zich vergist. Hij geeft tenminste toe dat het goed te eten is. Voor $15,- zitten we lekker te schransen. Nou, op weg naar Lakewood maar. We hadden de 1 al verlaten en gaan nu verder op de snelweg. Onderweg zien we dat er aardig wat bestuurders aan de kant worden gezet door de Highway Patrol, waaronder de motorrijder die ons eerder inhaalde. Andy let dus maar goed op zijn snelheid. Om half 10 komen we bij Yvette & Gary aan. We drinken koffie, kletsen bij en liggen om half 12 in bed.


Dag 12 – Woensdag 12 september 2007

Weer: Warm: 30 graden
Doel: Beetje hangen
Gereisd: Niet veel
Hotel: Huize Silvestri

Huize Silvestri

We doen vanochtend lekker rustig aan. We hadden bedacht om naar Santa Monica te gaan, want hoewel we nu al voor de 4e keer in LA zijn, zijn we daar nog nooit geweest. Eigenlijk voelt Andy zich niet zo lekker. Hij heeft niet goed geslapen vannacht en heeft last van zijn buik. Misschien van de Taco Bell van gisteren? We laten Santa Monica maar zitten en gaan terug naar Lakewood. Andy zet me af bij de Lakewood Mall. Kan ik nog wat shoppen en hij thuis lekker rusten.


Met Gary’s auto spelen

Yvette & Gary Silvestri

Om 4 uur haalt Andy me weer op. Gary was al thuis en als Yvette er ook is, bestellen we pizza. Daarna kijken we een film, kletsen nog wat en dan moeten we alvast afscheid nemen. Als wij morgen vertrekken, zijn Yvette & Gary al naar hun werk. En zoals altijd: afscheid nemen sucks. Om 11 uur gaan we slapen.


Dag 13 – Donderdag 13 september 2007

Weer: Heet! 42 graden maar liefst
Doel: Kilometers maken
Gereisd: Lakewood, CA naar Avondale, AZ, 570 km
Hotel: Super 8, €49,99

Van Lakewood naar Avondale, Arizona

We moeten weer ergens kilometers maken dus vandaag staat weer een snelweg-dag op de planning. We vertrekken desondanks niet al te vroeg, pas om half 11. Het verkeer in LA is meestal ’s ochtends een drama, dus het heeft weinig zin vroeg te vertrekken. We nemen de I-90 om LA uit te komen en rijden door over snelwegen tot in Arizona. We stoppen onderweg bij een Denny’s voor een lekker ontbijt en rijden weer door. Tja, weinig spannends te vertellen over de route, behalve dan dat het ongelofelijk warm is. Volgens ons is het in Arizona, waar we inmiddels zitten, nog warmer dan in Death Valley of Las Vegas. En daar vonden we het al warm! Er staat wel een aardig windje, maar die voelt warmer aan dan de lucht zelf. Het is dus geen straf om in een auto met airco te zitten.


On the road again

Hele lange trein.

We komen tot Avondale, een voorstadje van Phoenix. Aangezien het spitstijd is, zoeken we hier de plaatselijke Super 8 op. Deze heeft gelukkig een zwembad. Dat is erg aantrekkelijk met dit weer! We doen dus gauw onze zwemkleding aan en plonsen in het water. Heerlijk! We trekken wat baantjes, relaxen in de jacuzzi en kletsen nog wat met 2 andere badgasten. Als we uitgebadderd zijn, kleden we ons aan om een hapje te gaan eten. Aan de overkant zit een A&W. Daar nemen we burgers, friet en een chili hotdog. Tot onze verbazing hebben ze er lekkere frietsaus. Het is in Amerika namelijk erg lastig om iets anders dan ketchup bij je friet te vinden. Maar hier hebben ze een sausje dat verdacht veel op mayo lijkt. En dat is wel weer eens lekker.


En we zijn in…

Ons motel vanavond

Na het eten ontdekken we dat de airco op onze kamer er de brui aan heeft gegeven. Dat wil je niet bij 40 graden! We krijgen een andere kamer even verderop in de gang, dus verhuizen we al onze zooi. En laat ik nou net álles uit de auto hebben gehaald… We dachten dat we misschien nog zin hadden om te zwemmen, maar dat is niet zo. Dus gaan we lekker douchen en om 10 uur naar bed.


Dag 14 – Vrijdag 14 september 2007

Weer: Eerst heet, daarna lekkerder
Doel: Apache Trail, Goldfield & Roosevelt Dam
Gereisd: Avondale, AZ naar Pinetop, AZ, 360 km
Hotel: Super 8, €49,16

Van Avondale naar Pinetop, Arizona

Tegenover ons hotel zit een Waffle House. Daar zitten we om half 10 aan het ontbijt. Mijn wafel met pecannootjes is erg lekker, maar de rest niet zo (de eieren, hash browns en worstjes). Beetje jammer. Om kwart over 10 gaan we op pad, Arizona verkennen. Het is trouwens alweer erg heet, zo’n 40 graden. Als dat zo blijft dan zullen we vooral vanuit de auto de boel verkennen.

We beginnen daarmee door de Apache Trail te rijden. En daarvoor rijden we eerst door Phoenix .Wat we ervan zien maakt weinig indruk op ons. We hebben niet de behoefte om er meer van te gaan bekijken. We rijden verder, tot Apache Junction. Daar begint de scenic drive, die gedeeltelijk (40 km) over een ongeasfalteerde weg gaat.


Goldfield hosttown

Yup, in de woestijn

Jaja, deze keer weet ik het van tevoren én heb ik dat ook tegen Andy gezegd! Dit in tegenstelling tot andere jaren, waar ik of verbaasd was dat het asfalt op hield, of even was vergeten Andy in te lichten… Deze route is werkelijk schitterend en ik denk 1 van de mooiste die we tot nu toe hebben gereden. Dit is voor ons echt het Wilde Westen.


Canyon Lake

De Apache Trail

Over een zanderig pad door de bergen, om ons heen alleen maar cactussen en ravijnen. We rijden langs Goldfield Ghost Town, waar ik een paar foto’s van maak. We komen ook langs een paar grote meren, die prachtig blauw liggen te zijn onderin het ravijn. Beetje jammer dat het zo heet is.


Spannende route

Inclusief houten brug

We rijden – of beter gezegd hobbelen – verder, richting de Roosevelt Dam. Gelukkig hebben we daar ook weer asfalt, want 40 kilometer over gravel is best lang. De dam heeft aan de ene kant een mooi meer en aan de andere kant een nog veel groter meer. Het Theodore Roosevelt Lake. Er is een knappe brug overheen gelegd die wel een paar foto’s waard is.


Stoffig ook

En… prachtig!

We rijden verder naar Globe. Dit was eigenlijk onze bestemming van vandaag. Doordat we gisteren wat verder zijn gereden dan gepland, komen we hier al om half 2 aan. Nog erg vroeg, dus rijden we door over de volgende scenic drive: Globe to Show Low. Deze weg is ook mooi, maar lang niet zo spectaculair als de Apache Trail van vanochtend.


Daar dus

De Roosevelt Dam

In Show Low slaan we af, want we weten een Super 8 te zitten in Pinetop. Dat is het volgende plaatsje na Show Low. Inmiddels is het niet meer zo warm buiten, gelukkig. Nu is het lekker, ca. 30 graden, en goed uit te houden.


Roosevelt lake Bridge

Roosevelt lake Bridge

Ziezo, we gaan eens lekker uit eten. Dat doen we bij Charlie Clark’s Steakhouse. We bestellen allebei een heerlijke top sirloin. Vergeleken met de Hollandse prijzen is het helemaal niet duur, $45,- ($55,- inclusief fooi) met z’n tweeën. En het smaakt ons prima. Na het eten relaxen we op onze kamer. Beetje lezen, beetje tv kijken, reisverslag bijwerken en dan slapen.


Dag 15 – Zaterdag 15 september 2007

Weer: Lekker maar warm, 35c
Doel: Coronado Trail, Phelps Mine
Gereisd: Pinetop, AZ naar Silver City, NM, 405 km
Hotel: Super 8, €49,63

Van Pinetop naar Silver City, New Mexico

Hm, we hebben allebei niet lekker geslapen vannacht. Steeds wakker (ik) of niet in slaap kunnen komen (Andy). Toch zijn we pas om half 11 op weg. Ons eerste doel is een lekker ontbijt. In Pinetop zit niets. Tenminste, niet aan de kant van het dorp waar wij zitten. Maar in het volgende dorp Eagar kunnen we vast wel ontbijten. Dus vervolgen we onze route. In Eagar zit alleen een Mc Donalds en laten we die nou net hebben afgezworen… Ach, we komen vast gauw iets tegen. Of niet. Dus eten we de laatste beef jerky en zoute chipjes maar op.

En rijden we verder naar Alpine. Daar begint de Coronado Trail. Er staat ons 150 km over een slingerde weg door de bergen te wachten. Regelmatig zitten er heel scherpe haarspeldbochten in de weg. Op andere punten moeten we uitkijken voor overstekende herten en loslopende eekhoorns. Het is een mooie route, ook omdat we weer eens door naaldboombossen rijden. En dat is toch wat koeler dan door de prairie. Ook goed voor de afwisseling, zo’n andere omgeving. En verandering van omgeving doet eten. Als we dat eindelijk kunnen vinden…


Coronado Trail

Phelps Dodge Mine

Aan het eind van de route, bij Morenci, zit een gigantische kopermijn. Dit is 1 van de Phelps Dodge mijnen. Dat is een organisatie die wereldwijd mijnen en fabrieken bezit. Ook in ons eigen Rozenburg, bijvoorbeeld. Met gigantisch bedoel ik ook écht gigantisch. Er rijden enorme vrachtwagens af en aan. Ik schat dat deze mijn zeker zo groot is als heel Kaatsheuvel. Bij het punt waar wij uitzicht hebben op de mijn ligt een groot, verlaten parkeerterrein… Met grind… Dus krijg ik de videocamera in mijn handen geduwd, word ik de auto uitgezet en mag ik filmen hoe Andy donuts maakt. En een lol dat hij heeft! Beetje jammer dat er daarna een lampje begint te branden op het dashboard… Ach, we merken niks vreemds aan de Charger. Behalve dan dat die allang niet meer wit is, maar meer een zandkleur heeft.


Phelps Dodge Mine

Phelps Dodge Mine

We rijden vrolijk verder, tot de benzinepomp in Morenci. Iedereen heeft namelijk behoefte aan gogo-juice. Mr. Charger heeft benzine nodig. En wij eindelijk iets te eten. Het is nu 2 uur en we teren nog steeds op de beef jerky en zoutjes van eerder vandaag. Gelukkig verkopen ze hier heerlijke pastrami-met-kaas broodjes. Die kunnen we zelf even warm maken in de magnetron die er staat. We slaan ook meteen wat cakejes en nieuwe beef jerky in voor onderweg. Je weet maar nooit!

We gaan richting de grens met New Mexico. De 6e staat van deze vakantie. En voor ons een nieuwe staat. We hebben al ooit eens voet gezet in New Mexico, toen we bij Four Corners waren. Dat is een plek waar 4 staten bij elkaar komen. En meer dan een voet hadden we er ook niet gezet. Meer van “Nu zijn we in New Mexico. En nu weer niet”. Nu dus echt in New Mexico. We rijden lekker verder door de bergen, tot Silver City. Hier nemen we weer een kamer in een Super 8. Het is nu 5 uur. Tenzij dat niet zo is. Volgens mij zijn we weer in de Mountain Time Zone beland, wat betekent dat het hier een uur later is. Het tijdsverschil met Nederland is nu nog 8 in plaats van 9 uur.

We gaan op zoek naar eten. We rijden een rondje en stoppen dan bij een hamburgertent. Ik weet niet meer hoe het heet, maar ze hebben er Real American Burgers met Friet. Dat neemt Andy. Ik probeer eens een Mexicaanse schotel. Helaas niet super lekker. Daarom ben ik waarschijnlijk ook meteen de naam van deze tent vergeten. Ik weet nog wel hoe het eruit ziet: het zit in een pand wat doet vermoeden dat het vroeger een garage van de brandweer was. Het heeft namelijk nog steeds brandweerrode garagedeuren.


Dag 16 – Zondag 16 september 2007

Weer: Warm, 31 graden
Doel: Hillsboro & White Sands NM
Gereisd: Silver City, NM naar Socorro, NM, 331 km
Hotel: Super 8, €49,28

Van Silver City naar Socorro, New Mexico

Na een goede nacht slapen gaan we op zoek naar een goed ontbijt. Nou, succes! Subway gaat om 10 uur open. Het is kwart over 9. Burger King is nog gesloten, terwijl hij volgens het bordje op de deur toch echt al 2 uur open hoort te zijn. Maar gelukkig hebben ze bij Arby’s croissantjes met ei voor ons. Wat is dat in dit deel van Amerika, dat we zo moeilijk aan fatsoenlijk eten kunnen komen? Raar hoor. Nou, op pad dan maar.

Ik had op mijn lijstje de Gila Cliff Dwellings geschreven. Dat is een mooie route die uiteindelijk bij de Gila Cliff Dwellings uitkomt. Dit zijn rotswoningen waar eens Indianen in woonden. Deze route neemt alleen wel een halve dag in beslag. Beide hebben we al eerder gezien. Daarom schrappen we deze van mijn lijstje. En gaan op weg naar een andere mooie route: die van Hillsboro-Kingston Ghost Towns.


Hillsboro, New Mexico

Wat een mooie plaats!

Om bij het eerste plaatsje Kingston aan te komen, moeten we eerst een serie bergen oversteken. Dat doen we al slingerend door de bossen van het Gila National Forrest. Ergens tussen de bomen zien we een paar herten wegschieten. Nice. Dan komen we bij de plaatsjes. Kingston is niet echt boeiend. Hillsboro daarentegen is zeer fotogeniek. Ik schiet dus een paar plaatjes, Andy filmt een stukje en we gaan verder naar Caballo.


Gezellige gevels

Kleurrijk ook

Daar loopt de snelweg I-25 doorheen en die moeten we zuidwaarts hebben. We rijden tot Las Cruces over deze snelweg en dit punt is voor ons het dichtst bij de Mexicaanse grens. Als we nou nog een kilometertje of 70 doorrijden, dan staan we in Mexico! Maar dat doen we niet. Nee, we slaan af richting Alamogordo. We komen op deze weg enorm veel motorrijders tegen, voornamelijk in groepen. Het is een mooi gezicht, al die motoren. Je mag hier trouwens zelf weten of je een helm op zet. En wil je in je korte broek en een T-shirtje? Nou, dan doe je dat toch lekker!


Wit zand? Nee, gips

Het Visitor Center

Op een gegeven moment worden we door pylonen aan de kant gedreven, naar een controlepost. Een strenge beambte vraagt of we US-burgers zijn. Nope. Dus wil hij onze paspoorten controleren en ons routeschema weten. Geen probleem, we geven beide. Gelukkig mogen we weer vlot doorrijden. Later blijkt dat dit een drugscontrole was; er schijnen hier nogal wat Mexicanen met drugs langs te komen.


Daar dus

Mooi adobe gebouw

We hoeven niet al te ver meer, want we zijn vlakbij ons doel van vandaag aangekomen: White Sands National Monument. Dit park bestaat uit spierwitte bergen, waarop steeds minder begroeiing is. Zand? Nee, gips! Maar “White Sands” klinkt nou eenmaal beter dan “White Gypsum”. Dat gips wordt door de wind continue op hopen geblazen, waardoor je bergen krijgt die er telkens anders uitzien. We kijken eerst even rond bij het Visitors Center. Dan rijden we de route door het park.


Eerst nog groen

Iets minder groen

Gratis? Nee, normaal betaal je $3,- per persoon per 7 dagen. Wij kunnen met onze parkpas doorrijden. Na dit bezoek hebben we de aanschaf van die kaart er alweer uit. Goed, we rijden dus door het park. Dat is als je het ons vraagt ook het slimst, want het is hier bloedje heet. Andy stopt wel regelmatig, zodat ik uit de auto kan springen om gauw een foto te maken. En dan snel weer terug in de auto. De reflectie op de witte bergen helpt natuurlijk de temperatuur stijgen.


En…. wit.

Erg wit

Al met al is dit een vreemd, maar mooi park om te bezoeken. Wat erg grappig is, is dat hier veel gezinnen met kinderen zijn. Die hebben sleetjes meegebracht, om van de bergen af te glijden. Lachen!

Het is nog vroeg, half 3, dus we rijden nog een stukje door. Bij Alamogordo slaan we af daarmee zijn we definitief op de terugweg richting Denver.


Struikje

Nog een struikje

We volgen route tot Carrizozo en dan zoeken we de snelweg weer op. Tot we het wel genoeg vinden voor vandaag. In Socorro checken we in bij de Super 8. Nu nog iets eten. We hebben een Denny’s gezien en daar hebben we wel zin in. Maar dan moeten we wel geduld hebben, want het loopt niet helemaal lekker in de keuken. De serveerster moet zich in elk geval enorm inhouden om niet al te hard uit te vallen tegen het keukenpersoneel.


Picknickplaatsen

Een dakje is wel nodig

De mensen naast ons gaan maar eens vragen wat de status is van hun eten. Ook onze bestelling laat langer op zich wachten dan we gewend zijn bij Denny’s. Eindelijk krijgen we dan onze meatloaf en pot roast. Beetje jammer alleen dat het vlees hartstikke koud is. Dus wachten we nog maar een rondje. Lang leve de magnetron, want bij poging 2 is het wel goed warm. Alleen nu weer een beetje erg zout, maar daar hebben we het maar niet over.


Alles wit, ook de weg.

En de auto

Ook niet over een grote fooi. De serveerster mag dan een slechte dag hebben, dat hoeft ze niet op de klanten uit te leven. Ze heeft niet eens excuses aangeboden voor het koude eten. We gaan maar eens terug naar onze kamer. Lekker relaxen en slapen.


Dag 17 – Maandag 17 september 2007

Weer: Lekker, 25c en soms een spat regen
Doel: Tinkertown, Madrid en Taos
Gereisd: Socorro, NM naar Raton, NM, 517 km
Hotel: Super 8, €60,75

Van Socorro naar Raton, New Mexico

Andy is in een dappere bui vandaag: hij wil bij dezelfde Denny’s eten als gisteravond. Hij heeft er namelijk alle vertrouwen in dat het koude eten en de slechte service gisteren iets eenmaligs was. Nu staat er vast een andere crew in de keuken. Dat laatste is waar, maar het gaat helaas net zo sloom en chagrijnig als gisteren. We zijn dus weer voordelig uit met de fooi!

We beginnen vroeg vandaag, met een stukje snelweg naar Albuquerque. Dan zoeken we het begin van de Turquoise Trail. We maken eerst een kort uitstapje richting Sandia Crest. Een uitstapje van 1 mijl, want dan zijn we bij het Tinkertown Museum. Dit gebouw is gemaakt van 40.000 lege flessen en het is versierd met allerlei snuisterijen. Erg grappig. Ik heb geen zin om er echt in te gaan, want de buitenkant is al leuk genoeg.


Tinkertown Museum

Tinkertown Museum

Volgens de route zouden we door moeten rijden naar Sandia Crest, waar je bijvoorbeeld met een stoeltjeslift over de bergen kunt … uhm, liften? Geen idee hoe dat heet. Er hangt alleen een wel erg zwarte wolk boven diezelfde berg. Die vertrouwen we niet. We draaien maar liever weer om en vervolgen onze route. Naar Madrid. Nee, niet in Spanje natuurlijk, maar het plaatsje uit de film “Wild Hogs” (met oa John Travolta en Tim Allen, leuke film!).


Madrid!

Charmant plaatsje

In het echt is het nog veel leuker dan in de film! Ten eerste is er echt een diner die “Maggie’s” heet. Net als in de film. Ik geloof alleen niet dat het echt een diner is. Het is in elk geval gesloten. In de tent ernaast verkopen ze naast New Age sieraden ook… Wild Hogs T-shirts! Die wil mijn man wel, dus krijgt hij er 1. We lopen wat rond door Madrid, maken een hoop foto’s van alle vrolijk gekleurde gebouwen en rijden dan weer verder.


Leuke huizen

Maggie’s Diner!

We rijden dwars door Santa Fé, de hoofdstad van New Mexico. Ons volgende doel is Taos. Daarvoor moeten we naar de 76, de High Road to Taos. Dat is alleen makkelijker gezegd dan gedaan. Hij blijkt niet eenvoudig te vinden. Dus rijden we op en neer door Espanola, tot we ‘m uiteindelijk zien. En dan blijkt dat we er al 3 keer voorbij gereden zijn… Op deze route staan veel adobehuizen.

Dat zijn huizen die gemaakt zijn van een mengsel van aarde, zand, houtskool en gras of stro. Dit wordt dan weer dicht gesmeerd met modder en stro. Daardoor hebben deze huizen schitterende aardetinten. Ongeveer de kleuren van onze woonkamer. Om het verhaal compleet te maken: als je deze adobehuizen bij elkaar zet, heb je een pueblo, oftewel een dorp. Dat zien we op onze weg naar Taos. En heel veel schitterende auto’s die zomaar liggen weg te rotten. Doodzonde!


Whole lotta mail

Lekker kleurrijk

In Truchas gaan we weer de mist in. We hadden af moeten slaan, maar rijden in plaats daarvan vrolijk door, over een weg die steeds smaller wordt en uiteindelijk onverhard. Dat kan niet goed zijn… En dat is het ook niet. We rijden maar weer een stukje terug en slaan dan alsnog af naar de juiste weg. En omdat 3 maal nou eenmaal scheepsrecht is, rijden we ook in Taos verkeerd. Maar dat is helemaal niet erg, want dit is een erg leuke plaats, met die schitterende adobehuizen.


Taos adobehuizen

Taos adobehuizen

Ook rijden we per ongeluk zo’n pueblo binnen. Deze is deels toeristisch, deels bewoond door Indianen. Volgens mijn reisboek hadden we ons hier moeten registreren bij aankomst. En moeten betalen om foto’s te mogen maken en te mogen filmen. Alleen las ik dit achteraf, toen het te laat was en de foto’s al genomen… Oeps! Na nog een rondje door Taos vinden we onze weg naar het oosten. Na alle binnenweggetjes, slingerende routes door de bergen en het rijden door kleine dorpjes wordt het tijd om de snelweg op te zoeken.


Adobe huis

Pueblo in Taos

We rijden over snelweg I-25 tot aan Raton. Daar zit weer een Super 8. De leuke receptiemeid geeft ons ook een tip voor het avondeten + een kortingsbon van 10%. De tip is: eten bij Papa’s Sweet Shop. Het blijkt een goede tip. Mijn pot roast en Andy’s rib eye zijn heerlijk! De prijs valt ook alleszins mee: met korting $35,-. Met ook nog fooi $42,-. We nemen in onze kamer nog een lekker bakkie oploskoffie en dan is het alweer bedtijd.


Dag 18 – Dinsdag 18 september 2007

Weer: Heerlijk en 28 graden
Doel: Aankomen in Denver
Gereisd: Raton, NM naar Aurora, CO, 343 km
Hotel: Super 8, €42,13

Van Raton naar Aurora, Colorado

We hebben de plannen iets aangepast. Oorspronkelijk zouden we nog een dag door New Mexico zwerven, maar we zijn eigenlijk al klaar hier. Dus besluiten we om door te rijden naar Denver. Zodat we, als we zin hebben, toch nog naar de Rocky Mountains kunnen. Of zo. Dus houden we vandaag weer een snelwegdagje. Maar we beginnen bij Subway, waar we de eerste 6″ sandwich opeten en de tweede meenemen voor onderweg. Onder-snelweg dus. De I-25 is dat, en die schiet lekker op.


En we zijn weer op pad

Dingen die je onderweg ziet

Rond 12 uur zijn we bij Pueblo, Colorado, waar we een grote Harleywinkel zien. Andy heeft spiegels voor zijn motor nodig. Deze winkel heeft de spiegels die hij graag wil, maar heeft ze niet op voorraad. Ze kunnen wel besteld worden en naar Nederland opgestuurd. De spiegels kosten $35,- per stuk, de verzendkosten zijn $30,-. Dat komt dus op ongeveer $100,- totaal. Dezelfde spiegels kosten in Nederland €90,- per stuk! Dat kan dus makkelijk uit en we bestellen ze. Note: half oktober zijn ze in Nederland aangekomen en ze staan erg mooi op Andy’s Yamaha V-max!


Ohoh…

Lekker picknicken

Drie kwartier later zitten we weer op de snelweg. Net voorbij Pinon is een restarea, waar we de andere 6″ van Subway naar binnen werken. De restarea’s, of parkeerplaatsen, in Amerika zijn over het algemeen grote, ruime parkeerplaatsen. Met picknicktafels en vaak een barbecue erbij. En met grote, schone toiletgebouwen. Daar kun je gratis gebruik van maken. Meestal staat er ook nog een frisdrankmachine en een snackmachine. Reuze handig.


Even spiegels bestellen

Dingen die je onderweg ziet

Goed, we gaan weer verder. Tegen drieën komen we in Denver aan. We zitten even te dubben wat we zullen doen. Doorrijden naar de Rocky’s of hier een motel zoeken. Het wordt het laatste, een kamer in de Super 8 in Aurora. Dat is een voorstadje van Denver. We boeken meteen voor 2 nachten, want morgenavond is alweer de laatste avond van deze vakantie. Die 2 nachten kosten ons samen €84,26. Nou, da’s toch niet duur! We hebben voor Aurora gekozen omdat dit dicht bij het vliegveld is en hier woont een Nederlands echtpaar bij wie we morgen op de koffie gaan.

De rest van de dag doen we weinig spannends. Want eten bij Denny’s is ook al niet meer spannend te noemen. Wel lekker, maar we raken ondertussen een beetje uitgeDennyd. Nou, als er toch niets bijzonders meer te vertellen valt, dan kunnen we net zo goed gaan slapen!


Dag 19 – Woensdag 19 september 2007

Weer: Geweldig: 27 graden
Doel: De Rockies & de Van Heldens
Gereisd: Aurora naar de Rockies en terug, 300 km
Hotel: Super 8, €42,13

Van Aurora naar de Rockies en terug

Boehoe, vandaag is onze laatste vakantiedag in Amerika. Daarom beginnen we de dag met de bagage alvast in orde te maken voor de terugvlucht morgen. Alles weer wat beter verdelen over de 3 koffers, zodat het gewicht redelijk gelijk is. Dan nemen we voor de laatste keer een uitgebreid ontbijt bij buurman Denny’s en trekken ons plan voor vandaag. We gaan toch naar Rocky Mountain National Park! Rond twaalven gaan we op pad.


Welkom!
Central City
Central City

We nemen wat stukken snelweg om van Aurora op de Peak to Peak Scenic Byway te komen. Deze route begint bij Central City, op de 119. Central City en het aangrenzende Black Hawk zijn heel charmante plaatsjes met mooie gebouwen. In de meeste ervan zijn casino’s gevestigd. Aan het eind van de route ligt… Nederland! Jawel, zo heet dit dorpje. We klimmen vrolijk omhoog de bergen in. Andy begint het een beetje benauwd te krijgen. Dat is niet gek, want we zitten op zo’n 3 kilometer hoogte.

Als we een mooie beek zien, stoppen we even. Andy gaat doen wat hij al de hele vakantie van plan is: met z’n blote voeten in het ijskoude, heldere bergwater zitten. En lekker dat het is, zegt hij. Mooi, ik geloof hem best. We rijden weer verder en komen in Estes Park aan. Dit is de plaats waar het park begint. Het is erg op toerisme gericht en ziet er gezellig uit. Het is in elk geval een prima uitvalsbasis om de Rockies te gaan verkennen. En om edelherten te spotten. We zien er plotseling een paar aan de kant van de weg staan.


In de Rockies

Welkom in Nederland

We gaan het park binnen. Dat kost normaal $20,- per auto, maar wij zwaaien met De Pas en mogen doorrijden. Omdat we niet heel veel tijd hebben, doen we alleen de Bear Lake Road. Die begint vlak na het entreehuisje. We passeren een bordje dat een herten-bekijk-punt aangeeft. Omdat hier wel heel veel mensen staan te kijken, worden wij ook nieuwsgierig. Dus gaan we op onderzoek uit. We zien waar iedereen naar tuurt: een grote kudde edelherten, met een paar jonkies die baldadig aan het spelen zijn.


Edelherten kijken

In het water spelen

Een stukje verderop ligt een mannetjes edelhert met een gigantisch gewei op z’n knar. Die ligt rustig te suffen, een beetje bij de rest vandaan. Totdat die jonge ettertjes zijn rust komen verstoren. Dan komt het hele gevaarte overeind en hij uit al brullend zijn ongenoegen. Begrijpelijk dat we hier heel wat foto’s schieten en een tape vol filmen! We rijden verder, ondertussen tot de conclusie komend dat ook dit een schitterend park is. Dat gaan we beslist nog eens uitgebreider bekijken!

Voor nu parkeren we halverwege en nemen verder de gratis bus. Wat achteraf niet echt nodig was, want zo druk is het vandaag niet. Op hoogtijdagen is het wel lastig parkeren op de kleine parkeerplaats aan het eind van deze doodlopende weg. En dan biedt zo’n bus uitkomst. We hebben op 3 plekken de mogelijkheid om uit te stappen, maar wij rijden mee tot het eind, bij Bear Lake. En bewonderen het mooie meer. Als we daar klaar mee zijn, stappen we weer in de bus, terug naar onze auto.


Bear Lake in de Rockies

Bear Lake in de Rockies

Het is inmiddels een uur of 5 en we hebben best al trek. Via dezelfde route als heen verlaten we het park. In het plaatsje Lyons zien we een aardig restaurantje. We bestellen spareribs en draadjesvlees en dat smaakt heerlijk! We eten onze borden dan ook helemaal leeg. Dan wordt het echt tijd om terug te gaan. We hebben vanavond afgesproken met Loek & Gepke van Helden in Aurora. We stoppen eerst even bij ons hotel om ons op te frissen. Dan rijden we naar de Van Heldens.

We hebben een erg gezellige avond en voor we er erg in hebben is het alweer 11 uur. Hoog tijd om op te stappen. Wij vliegen morgen terug naar Nederland en Loek & Gepke moeten gewoon werken. Maar we spreken wel af dat we dit nog eens moeten doen! Als we terug in ons hotel zijn, kunnen we niet meteen slapen.


Dag 20 – Donderdag 20 september 2007

Weer: Noodweer, zon & fris
Doel: Thuis aankomen
Gereisd: Echt veel te lang
Hotel: Huize Eysbroek

Terug naar huis

Om 7 uur beginnen er wat wekkers te rinkelen. Na een veel te korte nacht is het alweer tijd om op te staan. Net na achten zitten we in de auto, die we helaas weer in moeten leveren. We komen vlot bij Budget aan, geven de Charger af en stappen met alle bagage in de shuttle bus. Die zet ons netjes bij het vliegveld van Denver af. We doen een poging om zelf in te checken. Dat lukt helaas niet. Er staat nog steeds een vlucht Amsterdam-Brussel in het systeem. We hebben duidelijk een live-persoon nodig. Die staat wat moeilijk te kijken en te mompelen, roept er eens een collega bij en krijgt dan toch het stuk Amsterdam-Brussel weg. Maar ze moppert nog steeds: waarom hebben we geen papieren ticket? Nou, omdat we pas een uur of 10 voor vertrek vanuit Holland wisten hoe we zouden vliegen, misschien? Omdat NWA het niet nodig vond ons zelf te informeren dat onze vlucht gecancelled was? Hmm. Uiteindelijk krijgt de chagrijnige NWA-dame dan toch 2 boarding passen tevoorschijn getoverd.

Mooi, kunnen wij gaan ontbijten. Dat doen we met een pizzabroodje van Villa’s. Dan gaan we maar eens boarden voor onze vlucht van 11.26 uur. We vertrekken redelijk op tijd, maar staan nog sneller weer terug aan de gate. Er zijn wat problemen in Minneapolis, onze eerste bestemming. Daardoor is er enkele uren (!) vertraging. Er is daar namelijk een hoofdbaan gesloten vanwege werkzaamheden en op de andere banen is de wind te sterk om te kunnen landen. Er cirkelen al een aantal vliegtuigen rond boven Minneapolis, die wachten tot ze kunnen landen. Dus heeft het voor ons vliegtuig weinig zin om nu op te stijgen. We mogen er daarom weer uit als we willen.


Denver Airport

Denver Airport

Dat willen we wel, want zo comfortabel is zo’n vliegtuig nou ook weer niet. En we hebben dorst. Dus nemen we koffie. Tegen enen moeten we weer aan boord en wordt er een tweede poging gedaan. Dat duurt ook weer even, maar om half 2 gaan we dan toch de lucht in. En landen precies een uur nádat we onze volgende vlucht hadden moeten hebben, in Minneapolis. Er is al voor een omboeking gezorgd. Als we uit het vliegtuig komen, liggen de nieuwe boarding passen al klaar. We vliegen nu om 7 uur (vanavond dus) naar Amsterdam, met een overstap in Londen.

We hebben elk van NWA een etensbon gekregen ter waarde van $10,- en die besteden we bij Burger King. Terwijl we zitten te eten, kijken we naar de vliegtuigen die voor het raam staan. En 5 minuten later niet meer, want dan zijn ze niet meer te zien. Het hoost verschrikkelijk, het begint te bliksemen en er wordt omgeroepen dat we bij ramen weg moeten blijven. Er is een tornado op komst. Die zijn meestal niet bevorderlijk als je op wilt stijgen. Toch gaan we om half 7 naar onze gate. Daar horen we dat er plaats is op een rechtstreekse vlucht naar Amsterdam! Als we als de sodemieter van gate F10 naar gate G6 willen hollen, dan kunnen we daar op mee. Dus hollen we en we melden ons bij de balie. Dan blijkt dat het helemaal nog niet zeker is dat we mee kunnen. We staan nu stand-by. Terwijl al bijna iedereen aan boord is, weten wij nog steeds niet of we mee kunnen. En de vlucht via Londen is natuurlijk ook allang weg. Uiteindelijk komt het verlossende woord: we kunnen mee! We gaan gauw aan boord. We zitten op rij 41. Van de 44. Bijna helemaal achteraan dus.


Gelukkig, we zitten in de lucht

Back home

Dat we nu zitten betekent niet dat we ook vertrekken. We gaan pas om half 9 de lucht in, 1,5 uur te laat. We hebben verder niets aan te merken op deze vlucht, die is prima. We krijgen alleen weer eens te maken met Ergernis #1: jankende en jengelende kinderen. Helaas doen de ouders weinig om hun kinderen in bedwang te houden. Om gek van te worden en we doen er helaas nauwelijks een oog door dicht. We zijn dan ook blij als we om 11.45 uur in Amsterdam landen. Kunnen we eindelijk naar huis.

Ha, dat dacht je maar! Wij zijn dan wel op Schiphol, maar zijn onze koffers hier ook? Nee natuurlijk niet! Omdat we op het laatste moment op een andere vlucht zijn gestapt en omdat door de storm in Minneapolis het laden van de bagage onderbroken moest worden, zijn onze koffers niet meegekomen. Maar waar zijn ze dan wel? Tja, dat weet niemand precies. Misschien wel op de volgende vlucht vanuit Minneapolis. Die land over een kwartier. Nou, daar willen we wel op wachten. Helaas wordt dat ene kwartier 3 kwartier. Maar geloof het of niet: onze bagage zit erbij! Om 1 uur kunnen we dan eindelijk aanschuiven in de file. Tja, het is vrijdagmiddag, dus staat heel het land vast. Bijna thuis wacht ook nog een verrassing: ons halve dorp is afgesloten wegens werkzaamheden. Als we eindelijk om half 4 de sleutel in de voordeur kunnen stoppen, hebben we dacht ik wel een Hollands bakkie koffie verdiend! Daarna duiken we in bed. We willen nu alleen nog maar slapen!


Epiloog

Zo, hebben wij even veel gereden deze vakantie! Ruim 8.000 kilometer. Dat was zelfs voor ons een beetje teveel van het goede. Dat wil zeggen, we konden door het familiebezoek de rustdagen niet efficiënt inplannen, waardoor deze allemaal in dezelfde week vielen.

We hadden dit jaar de National Parks Pas aangeschaft. Daarmee hebben we een jaar lang gratis toegang tot alle nationale parken, monumenten, etc., die onder de National Parkservice vallen. De kaart kostte ons $80,-. We hebben 9 parken en monumenten bezocht, wat totaal op $99,- komt. Een besparing van $19,-. Maar zelfs als we niet hadden bespaard met de kaart, hadden we ‘m wel aangeschaft. Want zeg nou zelf, het is geen geld voor al deze mooie, wonderlijke plekjes op aarde en de stichting die het onderhoud, verdient het zeer zeker! En wat hebben we genoten van het natuurschoon! 

Bijna de hele vakantie was indrukwekkend. Maar wat het meeste indruk heeft gemaakt:

  • De staat Colorado
  • De onverwachte rodeo die we bezochten
  • De vele parken en vooral Yosemite, White Sands en de Rockies
  • Toch ook Las Vegas, wat ons tot onze verrassing toch kon bekoren
  • De schitterende route over de Apache trail
  • De staat New Mexico, onverwacht mooi
  • De gekke dingetjes als het Tinkertown Museum, de immense kopermijn en het plaatsje Madrid

Het vliegen was verschrikkelijk. Vooral de behandeling door NWA vonden wij geen succes. Het slechte weer op de terugweg lag natuurlijk buiten hun schuld. Maar het niet informeren dat onze vlucht geannuleerd was, slechte adviezen van het personeel en vooral chagrijnig personeel heeft ons doen besluiten dat wij NWA zullen mijden. Bij terugkomst hebben we een claim ingediend en toegekend gekregen, conform de luchtvaartwetten. Als vergoeding konden we kiezen uit een voucher ter waarde van €400,-. Die we dan alleen bij NWA of partners kunnen besteden. Nou, liever niet. De andere optie was €300,- cash, per persoon. We hebben uiteraard het laatste gekozen en zodoende hebben we alweer €600,- bespaard op de volgende tickets.


Dit jaar hebben we 1 nieuwe staat bezocht: New Mexico. Dat brengt het totaal op 21 staten.

Facts & Figures
Continent Noord-Amerika
Hoofdstad Washington DC
Grootte tov Nederland 236,54 x groter (9.826.675 km2)
Aantal inwoners 324 miljoen / 33 per km2
Beste reistijd Hele jaar, ligt eraan waar je naartoe gaat
Visum nodig? Ja, voor vertrek regelen
Visum kosten $14,- per visum
Tijdsverschil met Nederland Verschilt per deel, tussen 3 en 12 uur vroeger

Reacties zijn afgesloten.