West USA dag tot dag

Dag 1 – Zondag 26 september 2004

Weer: Koud in Holland, lekker in LA
Doel: Aankomen in Lakewood, California
Gereisd: Brussel-Newark-LAX
Hotel: Huize Silvestri

Vlucht van Brussel naar Los Angeles

Akelig vroeg, om kwart voor 6 ’s ochtends, vertrekken we naar vliegveld Zaventem bij Brussel. Eerst inchecken en dan richting de gate. Bij het inchecken krijgen we een visa waiver formulier. Dat is het toeristenvisum, dat je nodig hebt om Amerika in te mogen. Met dit visum mag je 90 dagen in het land verblijven. Terwijl we wachten op het boarden, vul ik het formulier vast in. Dan kunnen we aan boord voor onze vlucht van half 11. We zitten lekker met z’n tweeën bij elkaar en 8 uur later staan we in Newark, aan de oostkust. Hier hebben we 3 uur de tijd om over te stappen op de volgende vlucht.


Op het vliegveld

Ons vliegtuig

Eerst moeten we onze koffers ophalen. Blijkbaar is één van onze koffers hardhandig opengemaakt door de douane. Hij is namelijk langs de rits opengescheurd. De bagage zit er nog in, maar het houdt natuurlijk niet over. We spreken iemand aan en het enige dat er voor ons wordt gedaan is een rol tape overhandigen. We mogen zelf de boel aan elkaar tapen. Aangezien het een goedkope koffer was, laten we het er verder maar bij. We geven de koffers af voor de volgende vlucht naar Los Angeles. Daar komen we rond half 7 ’s avonds aan. Dat is plaatselijke tijd; het tijdsverschil met Nederland is -9 uur.


Rij van 2

High in the sky

Gary en Yvette halen ons af en rijden achter de Dollar shuttlebus aan naar de vestiging waar we onze auto hebben gehuurd. Ik had een fullsize gehuurd en dat zou een Dodge Intrepid moeten zijn. Die hebben ze niet. Daarom krijgen we een Dodge Magnum toegewezen: vet! Alleen, als we ermee het parkeerterrein afrijden, wijst Yvette ons erop dat 1 koplamp het niet doet. We gaan meteen weer terug en melden dit probleem. We krijgen een andere auto en dat blijkt een gratis upgrade te zijn naar een Chrysler 300C. Die is nog vetter! Nu kunnen we naar Lakewood, waar Yvette & Gary wonen.


LAX Airport

Dollarstreet in Lakewood, CA

Daar komen ook Tanya en haar vriend Nathan naartoe. Die hebben kip van Kentucky Fried Chicken gehaald, we kunnen meteen aanvallen. Als we klaar zijn met eten, bijkletsen en bagage uitladen, gaan we lekker naar bed.


Dag 2 – Maandag 27 september 2004

Weer: Heerlijk, graadje of 25
Doel: Family time met oom Ron
Gereisd: Rondom LA, 95 km
Hotel: Huize Silvestri

Het huis van oom Ron & tante Netty

Vandaag wordt een dag met familie. Na een lekker ontbijtje met Yvette (Gary is al aan het werk) vertrekken wij naar Glendale. Hier wonen oom Ron en tante Netty. Oom Ron is de broer van Andy’s (overleden) moeder. Ze nemen ons mee uit lunchen bij Don Cuco, een Mexicaans restaurant. We weten prima raad met de enchiladas en taco’s.


Don Cuco

Met oom en tante

Rond drieën rijden we naar het bedrijf van Gary en Yvette in Downey. Ze hebben een transportbedrijf met een opslagloods voor de goederen. Hier zien we ook Tanya en Roy, 1 van de chauffeurs die we nog van vorig jaar kennen. Gary & Yvette nemen ons mee naar een Chinees buffet restaurant. ’s Avonds kletsen en ouwehoeren we gezellig.


Dag 3 – Dinsdag 28 september 2004

Weer: Warm tot heet
Doel: Yoshua Tree National Park
Gereisd: Lakewood – Wickenburg, 600 km
Hotel: Long Wagon Inn, $40,-

Van Lakewood, CA naar Wickenburg, AZ

Na een ontbijtje in huize Silvestri vertrekken we voor onze rondreis. Het doel van vandaag is om via Joshua Tree National Park richting de Grand Canyon te rijden. Eerst even tanken en boodschappen inslaan. We hebben van Gary & Yvette een koelbox geleend, dus die kunnen we volgooien met drinken en lekkers voor onderweg. Dan gaan we op weg naar Joshua Tree. We rijden vanaf Twentynine Palms het park in en stoppen onderweg bij een scenic point.


Onze Chrysler 300C

Joshua Tree National Park

Heel eventjes. Want man, wat is het hier heet! Zodra je de autodeur opengooit, krijg je een klap van de hitte. We zitten hier dan ook midden in een woestijn, met vooral zand en cactussen. We zoeken de I-10 op en komen al gauw in Arizona uit. Daar slaan we af naar de 60 en die volgen we een hele tijd oostwaarts. Een héle tijd. Eigenlijk is deze weg wel een beetje saai. Tegen zessen komen we in Wickenburg aan. We besluiten hier een motel te zoeken en vinden de “Log Wagon Inn”.


Joshua Tree National Park

Ons motel voor vannacht

De prijs is goed: $40,- inclusief tax. Zoals eigenaresse Pat ons vertelt, “the rooms are older, but cheap and clean”. Dat klopt. Maar er zit wel airco, een koelkast en een gasstel in, en een lekker groot bed. En de auto kan recht voor de deur staan. Niks mis mee dus. We nuttigen een bamisoepje (meegebracht uit Holland) en een broodje (vanochtend gekocht) en gaan dan lekker slapen.


Dag 4 – Woensdag 29 september 2004

Weer: Heerlijk!
Doel: Montezuma Castle
Gereisd: Wickenburg – Williams, 300 km
Hotel: Budget Host Inn, $30,50

Van Wickenburg, AZ naar Williams, AZ

We zijn op tijd opgestaan en gaan ontbijten bij het plaatselijke “Cowboy Café”. Na een heerlijk omeletje rijden we eerst over de 89 naar Prescott. Daar slaan we rechtsaf, naar Montezuma Castle National Monument. Montezuma Castle is een rotswoning van de Sinagua indianen. Nu niet meer natuurlijk, maar ca. 600 jaar geleden woonden die hier. We lopen hier een half uurtje rond. De volgende etappe gaat richting Sedona.


Montezuma Castle

Montezuma Castle

We nemen de Alt 89, aka Oak Creek Canyon Drive. Deze mooie route brengt ons van Sedona naar Flagstaff. Hier stoppen we bij Subway voor een sandwich. We worden alleen door zulke chagrijnige gozers geholpen, dat het broodje ons meteen minder lekker smaakt. Van Flagstaff gaan we door naar Williams. Hier loopt ook de wereldberoemde Route 66 langs. Het is wel heel apart, om de welbekende borden gewoon langs de weg te zien staan.


Onderweg door Arizona

Onderweg door Arizona

Williams is de laatste (fatsoenlijke) plaats voor de Grand Canyon en dit is daarom ons eindpunt van vandaag. We zoeken een motel en belanden in de Budget Host Inn. Voor slechts $30,50 hebben we hier een nette kamer. We ontmoeten er Dan, onze tijdelijke buurman uit California. Dan toont ons hoe vriendelijk de Californians ook alweer zijn: “I’m going to the store; do you guys need anything?” Heerlijk!


Onderweg door Arizona

Over de Route 66

We waren van plan om bij Rod’s Steakhouse een lap “moe” te gaan eten. Dit restaurant staat zelfs in onze reisgids aangeprezen. Helaas ook in die van al die andere mensen, want het is er zó druk dat je er zonder reservering niet in komt. We lopen dus wat verder door het dorp en komen een Pizza Factory tegen. Ook lekker. Na het eten wandelen we rustig terug naar ons motel en duiken in bed.


Dag 5 – Donderdag 30 september 2004

Weer: Lekker, 25 graden
Doel: Grand Canyon National Park
Gereisd: Williams – Kayenta, 410 km
Hotel: Best Western, $110,-

Van Williams, AZ naar Kayenta, AZ

In Williams zit een Denny’s en daar lusten wij wel een ontbijt van. Tijdens het ontbijt maken we ons plan voor vandaag. We willen eigenlijk wel een helikoptervlucht over de canyon maken. We informeren hiervoor bij de receptie van ons motel. De prijs is $150,- per persoon. Dat is best veel, we besluiten lekker met de auto te gaan. Op weg naar de Grand Canyon dus. We stoppen eerst even bij het Visitors Center in Tusayan. Hier is de mogelijkheid om een IMAX-film te bekijken. Het duurt alleen even voor de volgende voorstelling begint. We willen eigenlijk wel op weg, dus die voorstelling slaan we over.


Grand Canyon National Park

Shuttlebus om door het park te rijden

We rijden verder naar de Grand Canyon. Opeens is die daar! Erg indrukwekkend. We hadden eerst nog het idee dat dit bergen zijn of zo, maar nee. Het zijn in feite scheuren in de grond. We rijden/lopen gelijkvloers en dan sta je opeens naar gaten in de aarde te kijken. Heel grote gaten, dat wel. Vanwege de grote stroom toeristen kun je niet overal zelf komen. Daarom rijden er gratis shuttlebussen. Die nemen we en we stappen op een aantal punten uit om het natuurfenomeen te bewonderen. Als we uitgekeken zijn, verlaten we het park naar het oosten. We rijden door het Navajo Nation. Op deze route zien we regelmatig stalletjes, waar de Navajo’s onder andere sieraden verkopen.


Grand Canyon National Park

Grand Canyon National Park

Uiteindelijk komen we in Kayenta aan. Dit wordt ons eindpunt voor vandaag. Er zijn hier maar liefst 3 motels, en dat is te merken in de prijs. Betaalden we gisteren nog $30,- voor een kamer, vandaag zijn we ruim 3 x zoveel kwijt: $110,-! Toegegeven, de kamer in dit Best Western motel is mooi. Maar een koffiezetter of een magnetron die je in de betaalbare motels ziet, dat kennen ze hier niet. We rijden eens een rondje door het dorp, om te kijken of er iets te beleven of te eten is. Per ongeluk rijden we een woonwijk binnen, met slechte wegen vol gaten en rommelige huizen. We voelen ons er niet helemaal op ons gemak. Dus gaan we gauw weer terug naar ons motel en nemen wederom bamisoep & brood. Daarna gaan de ogen dicht.


Dag 6 – Vrijdag 1 oktober 2004

Weer: Heerlijk temperatuurtje
Doel: Monument Valley, Four Corners & Mesa Verde
Gereisd: Kayenta – Moab, 512 km
Hotel: Cottage Inn, $56,-

Van Kayenta, AZ naar Moab, UT

We zijn al vroeg wakker, omdat een @#$%%-zak met zijn Harley onder onze kamer dat @#$%%-apparaat zo nodig al om half 7 moet starten en een half uur laat lopen. En voor de zekerheid laat hij ook zijn radio vast warm draaien. Nou ja, dan maar op tijd op pad, want we hebben een drukke dag voor de boeg. Eerst gaan we naar Monument Valley. Blijkbaar letten we  onderweg teveel op de Navajokraampjes, want we missen compleet de ingang naar dit park. Ach, de weg erlangs is ook al erg mooi. Alsof je in the Wild, Wild West rijdt. Ook hebben we de buttes al goed kunnen zien, dus we rijden lekker door.


Langs Monument Valley

Sieraden kijken bij de Navajos

We komen uit in Four Corners. Hier is het Four Corners Monument, ter ere van het feit dat dit het enige punt in Amerika is waar 4 staten bij elkaar komen. Dat zijn de staten Arizona, Utah, Colorado en New Mexico. Om het monument staan allerlei kraampjes met souvenirs en eten. En toeristen. Veel toeristen. Er komen verleidelijke geuren vanuit een kraampje waar ze Indian Frybread verkopen. Dat wil ik wel proberen. Het smaakt heerlijk! Het houdt het midden tussen een pannenkoek en een pizzabodem, waar je suiker of stroop op smeert. We rijden door New Mexico – zeker 5 meter lang – en komen dan in Colorado uit.


Four Corners Monument

Four Corners Monument

Colorado ziet er toch weer heel anders uit dan Arizona. Arizona heeft vooral woestijn en indianenreservaten (tenminste, het deel waar wij tot nu toe zijn geweest), terwijl Colorado veel vruchtbaarder grond heeft. Je ziet dan ook overal grote farms en ranches. Ons volgende doel is het Mesa Verde National Park. Vanaf Cortez volgen we de bordjes naar het park. Via een prachtige weg door de bergen, met bomen in schitterende herfstkleuren, komen we bij het park zelf aan. Net als Montezuma’s Castle bestaat Mesa Verde uit rotswoningen, maar dan wat grootser. Je kunt je hier makkelijk 1 of 2 volle dagen vermaken.


Mesa Verde National Park

Mesa Verde National Park

Als je van wandelen houdt. Wij houden het bij een paar uurtjes rondkijken. We bewonderen de parkgebouwen, die allemaal in dezelfde mooie stijl zijn gebouwd. Andy neemt zijn intrek in het uitkijkgebouw, vanaf waar hij een goed zicht heeft op het ondergelegen Spruce Tree House. Kan hij mooi zien wat ik daar uitspook, want ik loop helemaal naar beneden om deze rotswoning van dichtbij te bekijken. De wandelroute ernaartoe is erg mooi en alleen dat is al de moeite waard. Bij het huis zelf is het aardig druk, dus ik blijf er niet te lang rondhangen. Maar ja, ik was dus naar beneden gelopen, en dat ging nogal stijl. En what goes down has to come up again…


Mesa Verde National Park

Mesa Verde National Park

Volledig buiten adem zoek ik manlief weer op en al hijgend gaan we terug naar de auto. Via diezelfde mooie weg door de bergen komen we weer in Cortez uit. Hier had ik eigenlijk een overnachting gepland, maar het is nog best vroeg. We besluiten nog even door te rijden, tot Moab in Utah. Hier gaan we op zoek naar een motel. Dat valt nog niet mee, want er is een “oude-mannen-tafeltennis-competitie” aan de gang en de meeste motels zitten vol. We vinden echter een lief, klein motelletje, de Cottage Inn, en die heeft nog 1 kamer vrij. Van de twee. De eigenaar is een heel aardige weduwnaar. Hij had makkelijk zijn prijs kunnen verdubbelen, maar vraagt toch zijn gangbare en alleszins betaalbare prijs van $56,-.


Op weg door Colorado…

… om uit te komen in Utah

We krijgen een nette, ruime kamer. We vragen de eigenaar waar we echt lekkere steak kunnen eten. Hij raadt ons de Sunset Grill aan, een restaurant bovenop een berg. Dit blijkt het voormalige huis te zijn van uraniumkoning Charlie Steen. Beetje duur, niet bijzonder lekker, maar wél een fantastisch uitzicht over Moab. Prima afsluiting van deze mooie dag.


Dag 7 – Zaterdag 2 oktober 2004

Weer: Het wordt steeds warmer
Doel: Canyonlands & Arches NP
Gereisd: Moab – Torrey, 280 km
Hotel: Wonderland Inn, $70,-

Van Moab, UT naar Torrey, UT

We vertrekken vandaag op tijd. Onze eerste stop is bij het Canyonlands National Park. Dit park heeft wel wat van de Grand Canyon, maar dan kleiner, groener, meer dieren en minder toeristen. Andy vindt het wat tegenvallen, vooral omdat hij zo onder de indruk was van de Grand Canyon. We blijven er dan ook niet te lang en gaan op weg naar Arches National Park. Hier had ik me heel wat van voorgesteld, maar dit valt mij nogal tegen.


Canyonlands National Park

Canyonlands National Park

Arches is het park met de vreemde rotsformaties, die door weersomstandigheden en erosie gaten vertonen. Het fijne weet ik hier niet van, alleen dat er allerlei rotsen met gaten zijn. Daardoor vormen ze bogen en daarom wordt dit park Arches genoemd. Het is best een mooi park, vooral voor de fervente wandelaar, want er liggen hier kilometers aan wandelpaden. Ik doe een dappere poging zo’n arch van dichtbij te zien. Maar daarvoor moet ik eerst een tering eind lopen en uiteindelijk over grote rotsblokken klauteren. Dat gaat ook mij te ver, dus ga ik maar weer gauw terug.


Canyonlands National Park

Canyonlands National Park

Na onze inspanningen in Canyonlands en Arches hebben we honger gekregen. We rijden terug naar Moab, waar we al eerder een Denny’s hadden gezien. Na een prima ontbijt gaan we verder. In Hanksville komen we langs Hollow Mountain, een benzinepomp waarvan de shop in de berg is gemaakt. We moeten toch tanken, dus dat doen we meteen even. De benzine is hier een heel stuk goedkoper dan in Nederland. Een gallon kost gemiddeld $2,20. Omgerekend is dat €0,49 per liter tegenover de €1,28 die we thuis betalen. We gooien hem dus lekker vol.


Arches National Park

Arches National Park

We toeren lekker verder door Utah, tot we in Torrey uitkomen. Dit lijkt ons wel een mooi punt om de nacht door te brengen, dus zoeken we een motel. Het eerste is gesloten, maar in het tweede krijgen we een mooie kamer. Dat is in de Wonderland Inn, dat bovenop een berg ligt. Het motel heeft ook een restaurant. Lekker makkelijk, dan gaan we daar eten. Dat smaakt prima. Na het eten relaxen we nog wat, voor we lekker gaan slapen.


Dag 8 – Zondag 3 oktober 2004

Weer: Van warm naar heet
Doel: BryceCanyon & Zion NP
Gereisd: Torrey – St. George, 440 km
Hotel: Suntime Inn, $43,-

Van Torrey, UT naar St. George, UT

Na een goede nachtrust gaan we richting Bryce Canyon en Zion National Park. We nemen de 12, oftewel de Utah 12 Scenic Drive. Dit is een schitterende route, die ons door de bergen en canyons voert, langs bomen met prachtige herfstkleuren. Al gauw komen we bij Bryce Canyon aan en dit is erg mooi. We besluiten echter om niet het park zelf in te gaan. Wat we nu zien is al fascinerend en we neigen inmiddels een beetje naar een overkill aan rotsen en canyons…


Prachtige Utah Scenic Drive

Langs Bryce Canyon

We rijden dus verder over de 12 en komen zo automatisch door Zion National Park. Ach, als we er toch zijn, stoppen we maar even bij het Visitors Center. Misschien kunnen we daar iets eten. Helaas, niks eetbaars te vinden. Dan maar verder, genietend van de weg door het park. Ik had in mijn reisgids gelezen dat er vlak onder Zion een echt spookstadje is. Deze Ghost Town heet Grafton en het is nauwelijks om. Manlief vindt het best en volgt mijn aanwijzingen.


Zion National Park

Zion National Park

Tot we bij een T-splitsing komen. Die staat niet in mijn gidsje. Shit, moeten we nou links of rechts? Links, besluit Manlief, want rechts loopt dood. Volgens het gidsje was het maar 5 minuten rijden, maar na een half uur wordt het steeds steiler en zanderiger en valt er geen spook te bekennen. Uiteindelijk komen we weer op een normale verharde weg uit en kunnen we op zoek naar de oorspronkelijke route. We vinden de snelweg naar St. George. Daar nemen we een kamer in de Suntime Inn.


Weg naar Grafton

… or is it?

Het is hier enorm warm, dus we zetten snel de airco aan. Die doet het helaas niet. We krijgen een andere kamer en daar hebben we meer geluk. Voor het avondeten komen we bij Godfathers Pizza terecht en die pizza smaakt ons goed. Dan lekker naar bed. Het blijkt dat het hier ’s nachts erg afkoelt. We worden midden in de nacht klappertandend wakker. Gauw de airco weer uit, dan kunnen we nog even verder slapen tot morgenvroeg.


Dag 9 – Maandag 4 oktober 2004

Weer: Erg warm
Doel: Lake Mead, Hooverdam & Vegas
Gereisd: St. George – Lakewood, 748 km
Hotel: Huize Silvestri

Van St. George, UT naar Lakewood, CA

We vertrekken uit St. George en gaan op weg naar Las Vegas, ons doel van vandaag. We doen een dagje snelweg en via de I-15 rijden we al snel Nevada binnen. Vlak voor Las Vegas ligt Lake Mead. Om het stuk snelweg te onderbreken, rijden we om het meer. Het is wel een rare gewaarwording, om na al die kilometers opeens blauw water te zien. We hadden een helikoptervlucht willen maken over de Grand Canyon, maar dat vonden we een beetje te duur, $ 150,- per persoon. Als we net voorbij Lake Mead zijn, zien we opeens een bord “Helicopter Ride $29,-“. We trappen op de rem en melden ons aan voor een vluchtje.


Lake Mead

Dat is ook niet duur…

Dit is iets wat Andy al heel lang heeft willen doen en nu krijgt hij eindelijk de kans. Het ritje dat wij kiezen is iets duurder, maar met $118,-totaal nog altijd goedkoper dan over de Grand Canyon. We vliegen over Lake Mead en de Hooverdam. En dat is fantastisch! Na een korte maar geweldige vlucht staan we weer met alle vier de beentjes op de grond. Natuurlijk gaan we ook nog even met de auto over de Hooverdam. Er is hier veel beveiliging. Elke auto wordt grondig bekeken en de inzittenden worden op hun betrouwbaarheid geschat. We zien er blijkbaar betrouwbaar uit en mogen zonder problemen doorrijden. Maar bij anderen wordt de hele inhoud van de auto gecontroleerd. Tja, dit zou natuurlijk een geliefd doelwit voor terroristen kunnen zijn.


Let’s do it!

Nice view

Nu is het niet zo ver meer naar Las Vegas en we zien al gauw de skyline. We zijn van plan hier te overnachten, dus gaan we eerst op zoek naar een motel. Ik had uit mijn couponnenboekje de Wild Wild West uitgekozen. Terwijl Andy in de auto wacht, ga ik vragen of ze plek hebben. Als ik het hotel instap, zie ik links van me een casino en verder veel mensen, beveiliging en een mokkel achter de receptie. Die vraagt me meteen naar mijn identiteitspapieren. Ehm, ik wil alleen maar weten of ze een kamer voor ons hebben. Die heeft ze, maar dan wil ze wel mijn id zien. Jaja, ik ga al. Als ik weer bij de auto kom, zeg ik voorzichtig tegen Andy dat ik het hier eigenlijk niet zo leuk vind… Gelukkig, zegt Andy, ik ook niet!


De Hoover Dam

Vegas, baby!

We bellen Yvette, of we alsjeblieft een nachtje eerder “thuis” mogen komen en dat mag. We gaan wel eerst even lunchen in de WWW. En we willen natuurlijk ook over de beroemde Strip rijden, met al zijn bijzondere hotels. We kijken onze ogen uit. Het ene hotel is nog mooier, vreemder, extravaganter dan het andere. Na een uurtje of 2 hebben we de andere kant van de Strip bereikt. We zoeken de snelweg richting Los Angeles op. Las Vegas is heel leuk, maar niet geschikt voor ons. Veel te druk en hectisch. We rijden stevig door, eten onderweg iets en in de loop van de avond komen we bij Yvette & Gary in Lakewood aan. We kletsen wat, vertellen van onze avonturen en duiken dan in bed.


Dag 10 t/m 16

Weer: Lekker warm
Doel: Tijd voor familie en vrienden
Gereisd: Rondom LA en naar huis
Hotel: Huize Silvestri

Vlucht terug naar Brussel

De komende dagen staan in het teken van familie, vrienden en feesten. Niet veel gereisd, wel veel genoten. We hebben nog wat kleine uitstapjes gemaakt, naar Venice Beach en naar de San Gabriël Mountains. We hebben heerlijk gegeten en heel veel gelachen. Op maandag 11 oktober zit het er helaas weer op, we moeten terug naar huis. Daar kunnen we nagenieten van een prachtige rondreis!

Facts & Figures
Continent Noord-Amerika
Hoofdstad Washington DC
Grootte tov Nederland 236,54 x groter (9.826.675 km2)
Aantal inwoners 324 miljoen / 33 per km2
Beste reistijd Hele jaar, ligt eraan waar je naartoe gaat
Visum nodig? Ja, voor vertrek regelen
Visum kosten $14,- per visum
Tijdsverschil met Nederland Verschilt per deel, tussen 3 en 12 uur vroeger

Reacties zijn afgesloten.