Deepsouth USA dag tot dag


Dag 1 – Zondag 17 maart 2013

Weer: Vliegtuigweer
Doel: Aankomen in Pennsacola
Gereisd: Brussel-DC-Pensacola
Hotel: Econolodge, €30,57

Vlucht naar Pensacola, Florida

Zo, heerlijk tot half 8 geslapen. Daarna rustig douchen, een kopje koffie, spulletjes weer inpakken en uitchecken. Om 9 uur stappen we in de taxi naar het vliegveld. Taxi? Ja, de shuttlebus rijdt alleen doordeweeks. In het weekend regelt het hotel een taxi – op hun kosten. Ook goed. Tien minuten later staan we op Zaventem Airport. Nou, dit bevalt ons wel hoor, zonder het gestress in de ochtend om op tijd te komen. Die houden we er mooi in!

Alleen nog even de koffers inchecken. Oeps! Er staat een gigantische rij voor de balies van United Airlines. Komt door een vlucht naar Chicago die vertraagd was. Of zo. Ik snap eerlijk gezegd niet zo goed hoe dat invloed heeft op de hoeveelheid mensen die moeten inchecken, maar okay. Een uur later hebben we onze koffers afgegeven, de beveiligingsvragen beantwoord en zijn we goedgekeurd om verder te gaan. Naar de gate. Maar eerst door de paspoortcontrole en de beveiliging. Gaat allemaal vlot.


Zaventem Airport

There goes the luggage

Bij de gate mogen we in een nieuwe rij staan, om te boarden. De vlucht zit namelijk behoorlijk vol. Maar ook dat lukt en we vertrekken op de afgesproken tijd – 11.10 uur – richting Washington. We zitten op rij 40, in de middelste rij van 3. Dat is ons vorige keer ook erg goed bevallen, want als je aan één van de zijrijen-van-3 zit, moet je of opstaan voor je buurmens, of moet je buurmens opstaan voor jou. En in het midden hoeft dat niet, want 2 uitgangen.

Tja, verder gaat de vlucht zoals de meesten gaan: uurtje of 8 onderweg, regelmatig drinken, aan het begin avondeten (chicken, beef or vegetarian) en tegen het eind een broodje en een snack. Teveel films om uit te kiezen, een hysterisch krijsend kind in de buurt zodat je gezellig wegdommelt en weer wakker gekrijst wordt, en voor je het weet land je in Washington. Tot onze verrassing staat er geen rij voor de immigratie. En er wordt alleen gevraagd wat we komen doen, of we hier familie hebben, wanneer en hoe lang we de vorige keer in Amerika waren. Dan mogen we door. Oh nee, wacht, wat wel een beetje gek was: ik hoefde alleen vingerprints van 4 vingers achter te laten, Andy van alle vingers van beide handen, dus 10 stuks. Maar goed, we mogen door, dus who cares?!


Ons vliegtuig

Zaventem Airport

Nu de koffers ophalen. Gaat ook vlot. Daarmee lopen we door de douane, geven het douane formulier af en gooien onze koffers op de volgende band voor de volgende vlucht. Die gaat om 17.30 uur Washington tijd. Oh wacht, de vlucht is vertraagd… Hij vertrekt 2 uur later. Nou, dan eten we eerst wel een pizza bij Famous Famiglia. Oh wacht, de vlucht is vertraagd… Hij vertrekt nog eens 2 uur later. Nou, dan nemen we wel een koffie bij Starbucks. En gaan we maar eens vragen of er nog iets van een compensatie in zit, vanwege de vertraging. Ja, we krijgen elk een etensbon twv $10,- Nou, dan nemen we nog maar een hamburger en drinken bij Five Boys. Dus. Vijf uur vertraging. Plus de 3 uur overstaptijd die we al hadden. Da’s 8 uur wachten. Crap. En geen idee waarom, het enige dat we te horen krijgen is dat we op een vliegtuig wachten. Ja, da’s inderdaad een essentieel onderdeel van een vliegreis, dat er een vliegtuig is.

Maar het verhaal wordt nog mooier. Want later blijkt dat er uiteindelijk wel een vliegtuig is, maar dat de crew die al vanaf half 6 klaar staat, niet meer mag vliegen. Die mogen namelijk maar een bepaalde tijd achter elkaar op zijn en moeten dan rusten. Nou ben ik er op zich wel voor als de piloot uitgerust is en niet al 36 uur in touw. Maar in dit geval komt het toch verdomd slecht uit. Want nu hebben we een vliegtuig, maar niemand die het ding kan vliegen. Geen nood, er wordt een verse crew ingevlogen vanuit Detroit. Dat wordt ons om 9 uur meegedeeld, met de belofte dat de crew er om kwart voor 10 is en wij om 10 uur de lucht in gaan. Weer een uurtje later dus.


Onze bolide

Pensacola, baby!

De wonderen blijken de wereld nog niet uit te zijn: tegen tienen hebben we zowaar een vliegtuig, een crew èn mogen wij aan boord! Yihaw!

Noot: Weer thuis blijken we een e-mail te hebben ontvangen van United, met excuses voor de vertraging. Ter compensatie, als “Token of appreciation”, mogen we kiezen of we elk 3.000 miles willen, of korting op een volgende vlucht van $ 75,- per persoon. Wij kiezen natuurlijk de miles, want we willen in 2014 weer op miles naar Hawaii… 

Verder met de vlucht. Dat is in een klein vliegtuig, 2 rijen van 2, en wij zitten op rij 5. De rit duurt 2,5 uur en we vliegen nog een uur terug in de tijd. Dus om half 12 ’s avonds zijn we dan ein-de-lijk in Pensacola, Florida. Da’s slechts 4,5 uur later dan gepland… De rest gaat vlot: bagage ophalen en autosleutels ophalen bij de balie van Dollar op het vliegveld. Dan onze auto zoeken, instappen en wegwezen. We hadden een midsize SUV geboekt en krijgen een bijna nieuwe Chevrolet Captiva mee. Het is een mooie wagen, zwart, met nog geen 700 miles op de teller. Nice.

Dan op zoek naar ons hotel, de Econolodge aan Plantation Road. Die heb ik voor 2 nachten geboekt, voor € 30,50 per nacht. We vinden het hotel vlot en gelukkig, als we daar om half 1 aankomen, is er ook nog iemand om ons een kamer te geven. We springen onder de douche en zijn blij als we om half 2 eindelijk de ogen kunnen sluiten. We zijn bekaf!


Dag 2 – Maandag 18 maart 2017

Weer: Heerlijk weer, rond 25c
Doel: Vliegtuigen, Bamahenge & familie
Gereisd: Rondom Pensacola
Hotel: Econolodge, €30,57

Elite team Blue Angels 

We beginnen onze eerste vakantiedag met koffie en met een blik naar buiten. Beetje bewolkt, maar wel 20 graden, ha! Na het nodige poets- en opfriswerk gaan we naar de Denny’s even verderop voor een All American Breakfast. Dat is met eieren, hash browns (rösti), bacon, sausages, toast en pancakes. En sju en koffie. Zo, kunnen wij er een aardige tijd tegenaan!

Vandaag hangen we lekker rond in Pensacola. We hebben bedacht om naar het Naval Aviation Museum te gaan. Jawel, een museum. Op vakantie. Vrijwillig. Dit is het Nationaal Luchtvaartmuseum van het Amerikaanse leger. Het is hier in Pensacola, omdat hier een basis is voor vliegdekschepen. En…. dit is de thuisbasis van de Blue Angels! U weet wel, het Amerikaanse stuntteam met de blauwe vliegtuigjes. Dus in het museum vind je van alles met betrekking tot de Amerikaanse luchtmacht en tot de Blue Angels.


Het is militair gebied, dus controle

Het Aviation Museum

Het museum is in een gigantisch pand gevestigd. Moet ook wel, want binnenin staan en hangen allerlei vliegtuigen uit verschillende periodes. De toegang tot het museum is gratis. Er zijn miniatuur vliegdekschepen, er hangt een zeppelin aan het plafond en er lopen vrijwilligers rond die van alles uitleggen. Ook kun je een vlucht maken met de vluchtsimulator. Daar moet je voor betalen en dan heb je 5 minuten lol. Andy dan, ik ben niet zo’n fan van op de kop vliegen… En ik ben erg slecht in dit soort dingen, want als ik 2 tellen het stuur heb, weet ik het vliegtuig meteen te laten crashen…. Oeps!


Buitenterrein

In het Aviation Museum

Na de simulator gaan we naar het IMAX-theater voor een uur durende film over de Blue Angels. Daar hadden we namelijk ook kaartjes voor gekocht. Erg mooi gefilmd en erg interessant! Na de film houden we het voor gezien en gaan we verder. Het is inmiddels richting de 25 graden gegaan en hoewel een beetje drukkend, is het heerlijk buiten.

We kijken nog even bij de vuurtoren van Pensacola en gaan dan op pad voor een grappige roadside. Dat haal ik van de website Roadside America, waar allerlei gekke bezienswaardigheden te vinden zijn. Eén daarvan is Bamahenge. Dat is een nagemaakt Stonehenge, maar dan van glasvezel. De maker ervan, Mark Cline, heeft ook Foamhenge gemaakt. Stonehenge van… inderdaad, foam, oftewel piepschuim. Dat staat ergens in Virginia en daar kwamen we in 2007 per ongeluk langs. Ook waren we in 2008 in Nebraska bij Carhenge, gemaakt van auto’s, maar da’s niet van dezelfde maker.


Daar boven in de lucht…

Ouwe dubbeldekkert

Bamahenge dus. En dat ligt in Alabama. Vandaar de naam, Bama henge. Is dat ver? Nee hoor, ongeveer 25 mijl vanaf Pensacola. Want Pensacola ligt in de Panhandle, het handvat van het pannetje dat Florida heet. En dan helemaal rechts, tegen Alabama aan. Dus nemen we de 98 west, slaan af naar de 95, nog 2 keer naar rechts en dan is daar, in de middle of nowhere, Bamahenge. Lachen! We vermaken ons even en als we verder gaan, komen er net een paar fietsers aan. Die vertellen dat verderop grote dinosaurussen van glasvezel gemaakt zijn, en een marmeren fontein. Allemaal door dezelfde artiest, Mark Cline. Dat gaan we natuurlijk ook even bekijken. We rijden dus een rondje tot aan de haven, wat een mooi punt is om om te draaien en terug te rijden.


Pensacola Lighthouse

Pensacola ligt dus aan zee

Het is inmiddels 4 uur, tijd om terug naar het hotel te gaan. We zijn namelijk voor het eten uitgenodigd door neef Steve en worden tussen half 6 en 6 verwacht. Dus frissen we ons even op in ons hotel. Voorzien van paaseitjes en stroopwafels die we voor ze hebben meegenomen, rijden naar Steve’s huis aan de baai in Pensacola. Steve en dochter Kennedy verwelkomen ons en even later komt ook Dayle thuis van haar werk. Andy en Steve hebben elkaar niet meer gezien sinds 1978 of zo, dus er valt genoeg bij te praten!


Park in Alabama

Bamahenge, logisch.

We worden mee uit eten genomen en gaan naar het Fish House in Pensacola Beach. Daar nemen Andy en ik “grit ya-ya”, wat een typisch zuidelijk gerecht is en specialiteit van het huis. Grit is gemaakt van maïs. In deze variant zit er kaas door en zo heb je een soort puree. Doe daar garnalen en wat brood bij en je hebt grit ya-ya. Ik vind het erg lekker, Andy is geen fan, zeg maar. Maar we hebben het erg naar ons zin en zitten heerlijk te kletsen en bij te praten.


Ja, ik heb ook geen idee

Tuurlijk, een dinosaurus

Na het eten gaan we nog mee naar hun huis, waar we in de tuin verder gaan met kletsen. Om 10 uur wordt het voor ons tijd om te gaan, dus nemen we afscheid en rijden terug naar ons hotel. Wat een leuke eerste vakantiedag!


Dag 3 – Dinsdag 19 maart 2017

Weer: Lekker warm, rond 26c
Doel: Panhandle beaches
Gereisd: Pensacola naar New Orleans, 534 km
Hotel: Super 8, €51,65

Van Pensacola, FL naar New Orleans, LA

Gisteren bij Denny’s kregen we via de kassabon een uitnodiging om op internet een survey in te vullen. Daarmee kun je een gratis ontbijtje verdienen. Nederlanders als wij zijn maken we daar natuurlijk gebruik van. Ontbijten bij Denny’s is tenslotte ook geen straf. Dus eten we vanochtend bij Denny’s. De gratis maaltijd bestaat uit pannenkoeken, eieren en worstjes. Ik bestel er nog grit bij en dan heb ik meer dan genoeg gegeten. Andy gaat weer voor de Lumberjack Slam. Na het ontbijt gaan we op pad. Oh, dat betekent dat we al uitgecheckt hebben uit ons hotel en de boel weer ingepakt is.


Origineel reclamebord

Ah, de chauffeur

We kunnen niet zeggen dat we naar de Florida Panhandle zijn geweest als we niet de stranden hebben gezien. Volgens kenners zijn de witte zandstranden aan de Panhandle-kust de mooiste stranden die er zijn. Dus rijden we via de I-10 en de 90 naar het zuiden en nemen de brug naar de Gulf Coast. Onderweg komen we langs een Iers restaurant genaamd Mc Guires. Om klanten te lokken staat er een grote groene dubbel-dekker bus voor de deur met mannequins erin en een zwaaiende chauffeur. Allemaal in het groen met klavertjes natuurlijk.


Pensacola

Pensacola Bay Bridge

Aan de overkant van de Pensacola Bay kunnen we nog een brug verder om op Santa Rosa Island te komen. Hiervoor moeten we een dollar tol betalen. Terwijl we wachten tot we aan de beurt zijn, kijk ik naar rechts en zie een vin in het water… Wacht, is dat een..? Nou, lijkt er wel op! Andy ziet het ook, dus ik ben niet gek. Tenzij Andy ook gek is natuurlijk. Nee, moet toch echt een haai zijn geweest. Kan ook wel kloppen, want vorige week was in het nieuws dat er uitzonderlijk veel haaien voor de kust van Florida zwommen. Als we verderop kunnen stoppen zien we hem/haar helaas niet meer. Dus zult u me op mijn woord moeten geloven.


Bye, Pensacola Beach

Geen sneeuw maar zand

Cruisen wij ondertussen verder over Santa Rosa Island. Onderweg zien we 2 gekke huizen, die ik via Roadside America had gevonden: Dome of a Home en het UFO-huis. We nemen een kijkje op het strand en rijden dan weer verder, tussen de zandduinen door. De stranden zijn hier inderdaad prachtig wit. Het is nog heerlijk rustig. Maar da’s ook niet gek, want het is natuurlijk nog winter, hoewel het 20 graden is met een heerlijk zonnetje erbij. Wij genieten in elk geval.


Dome of a Home

En het UFO-huis

Bij Navarre houdt de weg over het eiland op. Dus draaien we weer om richting Pensacola Beach. Aan die route zien we een Wal*Mart. Mooi, want we moeten nog boodschappen doen. We hebben een koelbox nodig, ijs, drinken en wat te knabbelen voor onderweg. We kopen 2 piepschuim boxen. Die waren vorig jaar in Alaska nog achterlijk duur, een tientje per stuk. Hier zijn ze een normale prijs, namelijk 3 piek. Dus nemen we er 2, één voor te koelen spullen en één voor de knabbels.


Dreaming of a white….

… summer day at the beach

En dan wordt het tijd om even wat mijlen te maken, want het is al 11 uur. Dus nemen we vanaf Pensacola Interstate 10 naar het westen. En zo komen we weer in Alabama. En een tijdje later in Mississippi. Daar gaan we parallel rijden, over de 90, wat de scenic route Hospitality Highway heet. In de buurt van Biloxi komen de casino’s tevoorschijn. Verder is het nou ook weer niet zo bijster interessant, dus zoeken we de snelweg weer op. En zo komen we in Louisiana. We hadden gedacht om hier een swamp tour te maken, oftewel een tochtje door het moeras, per boot. Dus nemen we exit 266 naar Honey Island Swamp. Daar komen we om half 5 aan. De laatste tour gaat om… half 5. Ach, zijn we net te laat! Er is dan ook niemand meer te bekennen.


We komen in de buurt

Yup, there’s the city

Nou, dan gaan we ons hotel in New Orleans maar opzoeken. Die zit net voor de stad, bij afslag 240B. Het is een Super 8, waar ik voor € 103,30 twee nachten heb gereserveerd. Ik had een kamer met 2 2-persoons bedden geboekt. Ze hebben ons echter op een kingsize bed gezet en er is geen 2×2 meer vrij. Behalve…. In de suite. En die krijgen we voor hetzelfde geld. Wauw! Mega grote kamer met een mega groot balkon ervoor! Nou, dank u!

Je kunt in deze wijk trouwens goed zien wat voor schade orkaan Katrina heeft aangericht in 2005. Ons hotel ziet er prima uit, maar aan het pand ernaast kun je duidelijk zien dat het er niet zachtjes aan toe is gegaan. Het is vervallen en verlaten, net als veel andere panden in de omgeving.


Ons stulpje met balkon

Prima kamer, niks meer aan doen

We brengen onze spullen naar boven en gaan dan eens op zoek naar eten. Wat nog niet mee blijkt te vallen. Een stukje verder aan de 90 zien we alleen de geijkte fastfoods: Burger King, Mc Donalds, Wendy’s. Die laatste heeft vaak wel lekkere burgers, dus gaan we maar voor Wendy’s. Nou, da’s ook geen aanrader! De tent is niet al te fris en we denken maar niet teveel aan de zooi aan en onder de frituur. Het eten gaat wel, maar we hebben echt wel eens beter gehad. Nou ja, het is niet anders.

Aangezien er verder weinig te beleven valt hier, gaan we terug naar ons hotel, relaxen wat en gaan dan lekker slapen.


Dag 4 – Woensdag 20 maart 2017

Weer: Tussen 18 en 24 graden
Doel: New Orleans & swamps
Gereisd: Rondom New Orleans
Hotel: Super 8, €51,65

New Orleans, baby!

Gezien de ervaring gisteren om een restaurant te vinden en het succes van de tent die we uitkozen, besluiten we om gebruik te maken van het ontbijt dat het hotel aanbiedt. Niet eens slecht: zelfmaak-wafels, geroosterd brood, fruit, cornflakes, yoghurt, koffie, sjuderans. Wij kunnen er wel even tegen, dus kunnen we naar… New Orleans! En daar komen we met de auto; 5 afslagen verderop kunnen we naar Canal Street en in een zijstraat daarvan, Rampart Street, zit een parkeergarage. Daar kunnen we voor 5 dollar de hele dag parkeren. Vanuit de parkeergarage wandelen we zo via Canal Street naar Bourbon Street en kan de pret beginnen.

Dit is één van de gezellige straatjes in het French Quarter. Je hebt hier cafés, barretjes, kroegen, souvenirwinkels en tenten met schaars geklede dames. En muziek, muziek en nog meer muziek. En allemaal prachtige pandjes. De meesten zijn versierd met bloemen en Mardi Gras Beads. Dat zijn kettingen van glazen kralen en soms met nog wat andere zaken eraan, zoals dubloenen met logo’s en zo erop. Die worden volgens traditie vanaf de balkons naar het publiek beneden gegooid. Bij voorkeur tijdens Mardi Gras, het carnaval van het zuiden. Dat is net geweest in februari. Afgelopen weekend was het St. Patricks Day, een Iers volksfeest dat ook groots in de States wordt gevierd. En van dat feest is ook het nodige bewijs terug te zien.


Gezellige balkons

En prachtige gebouwen

Waar je hier geen bewijs van ziet, is van Katrina. Die heeft ook in deze wijk behoorlijk huisgehouden. Maar daar zie je helemaal niets meer van. Alles is in oude staat hersteld. Als je niet beter wist, zou je niet vermoeden wat voor ramp hier is gebeurd in 2005.

Wij kuieren ondertussen rustig richting de waterkant en kijken onze ogen uit. En genieten van de relaxte sfeer die hier hangt. Er wordt al hier en daar lekker muziek gemaakt en als we ergens een jazz kwartet zien zitten, gaan we lekker luisteren met een kop koffie erbij.


New Orleans = jazz

en versierde fietsen

We lopen verder, langs het beroemde Café Du Monde. Daar is het achterlijk druk, dus we doen geen moeite er een plekje te vinden. Dan verder, langs de prachtige kathedraal. Ernaast zit een restau-rant annex sportbar genaamd Corner Oyster House. Zo te zien serveren ze er ook heerlijk eten. We lusten wel wat, dus nemen we een tafeltje bij het raam. Andy neemt een heerlijke omelet, ik ga voor de New Orleans sampler. Dat zijn eigenlijk 5 gerechten, die de smaken van het zuiden vertegenwoordigen. Ik krijg gumbo, jambalaya, red beans, shrimp Creole en als toetje home made bread pudding. Alles behalve de rode bonen is heerlijk.


Café Du Monde

New Orleans waterkant

We zitten meer dan vol, dus lopen we nog een stuk door de stad. We wandelen naar de French Market. Dat is een klein marktje a la Beverwijk, waar je kleding, sieraden en voodoo spulletjes kunt kopen. Ja, voodoo. We zijn namelijk in het land van de voodoo terecht gekomen.

Als we aan het einde van de markt zijn, lopen we langs de souvenir-winkeltjes-kant weer terug. We komen langs een peperwinkel. Waar ze ik weet niet hoeveel verschillende flesjes pepersaus verkopen. Wij kopen de allerheetste die ze hebben, de soort die een gat in je tong brand. Ja, om weg te geven.


French Market

Lekker beetje rondsnuffelen

Als we een soort VVV-winkel zien, besluiten we dat we toch nog graag zo’n swamp tour willen doen. En die kunnen we daar boeken. Het is van een ander bedrijfje dan waar we gisteren waren, maar wel door hetzelfde moeras. We kunnen met een busje opgepikt worden in New Orleans, maar we rijden er liever zelf naartoe. Want ons hotel is ook die kant op en dan kunnen we daarna altijd nog besluiten wat we willen doen. In dat geval kosten de kaartjes ons $ 25,- per persoon en de tour is om 5 uur. We hebben lekker de tijd, dus wandelen we rustig terug richting onze auto, genieten onderweg van een aantal straatartiesten en rijden dan richting de swamp.

Daar komen we om 4.15 pm aan, lekker op tijd. Het is trouwens heerlijk weer geworden, dus zitten we lekker in het zonnetje te wachten tot we achter Captain Scott aan mogen lopen naar onze boot. Scott vaart ons in 1,5 uur over de rivier en door het moeras. We bewonderen een grote alligator die lekker ligt te zonnebaden en varen diep het moeras in. Het is hier prachtig, met die mooie grote bomen die begroeid zijn met Spaans mos. Blijkbaar wonen hier wilde zwijnen die normaal wel even gedag komen zeggen. Vandaag niet. Want hoe Scott ook zijn best doet, ze komen niet tevoorschijn. Andy heeft nog weken napret om de manier waarop Captain Scott zijn wilde zwijnen probeert te lokken. Want één van de zwijnen is blijkbaar Bacon gedoopt en Captain Scott roept “Bacon, bacon, where y’all at?” Maar, zoals gezegd, er is geen zwijn te zien. Dus varen wij verder door het moeras, om nog een slangetje of 2 te bekijken.


Swamp tour

Spaans mos

Voor we het weten zijn we 1,5 uur verder en staan we weer aan land. We bedanken Scott (dat betekent dat je een fooi geeft) en rijden terug naar de stad. Want we moeten natuurlijk ook nog New Orleans-bij-nacht beleven! We parkeren in dezelfde parkeergarage als vanmiddag en lopen weer via Bourbon Street richting waterkant. Het is nu een compleet andere stad. Nou ja, eigenlijk niet, het is alleen een heel stuk drukker. Bourbon Street is grotendeels afgezet voor verkeer en de mensenmassa loopt lekker midden over straat. Het is behoorlijk druk. Vooral als je bedenkt dat het een doordeweekse woensdag avond is. Het is wel gezellig druk en overal klinkt muziek.


Big alligator

Ah, schattig!

Halverwege is een opstopping. Het blijkt dat ze daar opnamen aan het maken zijn. Wij kennen de mensen niet, maar één van de mannen schijnt een bekende presentator te zijn. Okay… Andy doet thuis wat onderzoek en we denken dat het Jason Lee was, die opnames maakte voor een potentieel nieuwe serie genaamd “Second Sight”. Jason Lee is ook de hoofdrolspeler in de serie “My name is Earl”. Dus.


We kunnen er geen genoeg van krijgen

Dus nog een beetje muziek

Goed. Het is alweer etenstijd geweest en aangezien we vanmiddag lekker hebben gegeten, gaan we weer terug naar Corner’s voor het avondeten. Tja, we zijn hier in alligator land en dat is onderdeel van de Cajun of Creoolse keuken… Dus neem ik alligator, wat erg lekker smaakt. Ik kan het niet echt vergelijken met iets anders, dus u zult het zelf maar eens moeten proeven. Andy houdt het bij een ordinaire kiep, oftewel een heerlijk zuidelijk gekruid kippetje.

Na het eten lopen we weer door Bourbon Street terug richting auto. Want het is inmiddels een uur of 10, dus dan wordt het wel wat. Auto ophalen, terug naar het hotel rijden en lekker slapen!


Dag 5 – Donderdag 21 maart 2017

Weer: Prima weer, 22 graden
Doel: Tabasco & Louisiana
Gereisd: New Orleans naar Natchez, 510 km
Hotel: Days Inn, €79,01

Van New Orleans, LA naar Natchez, MS

Vandaag gaan we eens wat kilometers maken. Het is de bedoeling dat we vanavond in de buurt van Natchez, Mississippi uitkomen. Natuurlijk rijden we daar niet in een rechte lijn naartoe, want wat is daar nou leuk aan?! Nee, we rijden eerst van New Orleans naar Houma. Oh nee, wacht, we hebben eerst in het hotel ontbeten, want: nog steeds geen fatsoenlijk restaurant in de buurt. Daarna kunnen we uitchecken en op pad. Naar Houma dus. Dat doen we via de I-49.


Eerst wat kilometers maken

En dan… een verzetje

En dan begint een scenic route, de Old Spanish Trail. Die volgen we tot New Iberia. Onderweg niets heel speciaals, gewoon een rustige route. Bij New Iberia is wel iets speciaals, want dat is de afslag naar Avery Island. En op Avery Island zit de Tabasco Fabriek. Jawel, de enige Tabasco fabriek ter wereld! Hier is Tabasco uitgevonden en alleen hier wordt Tabasco gemaakt. Kijk maar eens op het potje in uw kast, daar staat “Avery Island” en “McIlhenny’s” op. Nou, daar zijn we dus, op Avery Island bij de McIlhenny Tabasco-fabriek.


De Tabasco fabriek

Kijkje in de keuken

Je kunt hier een toer door de fabriek maken en als bonus wat dingetjes met Tabasco proeven. En dat is allemaal gratis. Je betaalt alleen een dollar om het eiland op te mogen, that’s it. We moeten 10 minuutjes wachten tot de volgende toer begint. Dan volgen we onze gids, die ons een korte uitleg geeft over de Tabasco en over de Mc Ilhenny familie. We krijgen elk 4 kleine Tabasco flesjes mee; samples van the good stuff. Dan krijgen we een 10 minuten durende film te zien, waarin eigenlijk het hele proces en een stukje geschiedenis wordt uitgelegd. Na de film lopen we langs de hal waar de Tabasco wordt gebotteld. Aan het eind is een informatieve ruimte, waar je nog wat meer informatie tot je kunt nemen. Dat wordt overigens op een fun manier gepresenteerd, als een interactief museum zeg maar.


And that’s how it’s made

De souvenir shop

Tot slot gaan we de country store binnen. Hier kun je de 5 verschillende Tabasco smaken proeven. En ze hebben er….. Tabasco-ijs! Jawel! En die is verrassend lekker. Natuurlijk is het de bedoeling dat je hier het eea inslaat. Maar ach, we hebben thuis ook Tabasco, dus waarom zouden we dat meeslepen vanuit hier? Wij geloven het verder wel en rijden lekker terug naar het vaste land.

We vervolgen de route nog een stukje tot Lafayette. Daar zoeken we de I-10 naar het oosten op. En zo komen we in Baton Rouge, de hoofdstad van de staat Louisiana. Hier begint een nieuwe scenic drive, de Great River Road. Die leidt ons Louisiana uit en Mississippi binnen. Zo kachelen we rustig door tot Natchez.


En weer verder

Ziezo, we zijn in…

Aan het begin van het dorp zit een Days Inn. Voor €79,01 nemen we hier een kamer. Dit hotel biedt zowaar avondeten aan. Vandaag is dit chicken spaghetti. Aangezien we hoofdzakelijk hebben zitten vreten in de auto – koekjes, chips, mandarijnen, snoepjes – hebben we weinig honger en dus geen zin om ergens te gaan eten. Dus komt die chicken spaghetti wel goed uit. Het is geen hoogstaande maaltijd, maar met wat sla en citroencake erbij gaat het best. Precies genoeg voor ons, in elk geval.


Antebellum huis

The mighty Mississippi River

Na het eten rijden we een rondje door het dorp. Natchez heeft nog heel veel oude huizen uit de Antebellum periode. Dat betekent “periode voor de oorlog”. Uit deze tijd stammen de grote, oude plantage huizen in neoclassicistische stijl. Met die oorlog bedoelen ze de Amerikaanse Burgeroorlog, die van 1861 tot 1865 duurde. De strijd ging tussen Noord en Zuid. Noord won, by the way.


En de zon gaat onder

Mississippi-boot

Tijdens deze oorlog werd ook de slavernij afgeschaft – op papier dan; president Lincoln ondertekende de Emancipation Proclamation, waardoor alle slaven vrij werden. Dus. Antebellum huizen. Jammer dat het al donker wordt, maakt het lastiger om een foto te maken. Ach, komen we morgen bij daglicht gewoon nog even terug!


Dag 6 – Vrijdag 22 maart 2017

Weer: Frisjes en maar 10c
Doel: Natchez Trace Parkway
Gereisd: Natchez naar Muscle Soals, 597 km
Hotel: Days Inn, €57,06

Van Natchez, MS naar Muscle Soals, AL

Bah, het is helemaal geen lekker weer! Het miezert een beetje en het is fris. Maar… het sneeuwt hier tenminste niet, zoals in Nederland nu, gnagnagna. Vandaag gaan we de Natchez Trace Parkway rijden. Dat is één van de beroemdste autoroutes van Amerika en die gaat van Natchez, Mississippi via Alabama naar Nashville, Tennessee. Maar eerst rijden we over de Lower Mississippi Great River Road van Natchez naar Vicksburg, want dat schijnt ook een mooie route te zijn. Oh nee, wacht, eerst gaan we nog een keer naar Natchez, om de mooie antebellum huizen bij daglicht te bewonderen. En om te ontbijten bij Subway, waar we ook meteen een broodje voor onderweg meenemen.


Natchez Trace Parkway

Een keurige weg

En dan rijden we dus over de 61 naar Vicksburg. Wat inderdaad een aardige route is. We rijden een rondje door Vicksburg, maar dat kan me niet zo bekoren als Natchez deed. Dus zoeken we aansluiting met de Trace. Daar komen we via de 27 en dan kan een heerlijk rustige route beginnen. Deze route is verboden voor commercieel verkeer, dus kom je er alleen toeristen tegen. En rust. En prachtige bomen. En moeras. En allerlei historische plekjes. Maar geen reclameborden, huizen, winkels of andere bouwsels. Alleen rust. 444 miles lang. Nou ja, voor ons iets korter, want we zijn natuurlijk pas vanaf Vicksburg aan de Trace begonnen. Maar da’s nog steeds een heel eind te gaan. We komen wel af en toe een glimp van the real live tegen, bijvoorbeeld als we om Jackson, Mississippi rijden. Da’s de hoofdstad. Maar verder weinig vertier. Dus ook weinig te vertellen.


Even een kaart halen

Spannender dan dit wordt het niet

Bijna aan het einde van de route van vandaag zit het Visitor Center. Hier nemen we een kaart mee van de route, waar op staat wat we allemaal hadden kunnen bekijken onderweg (niet veel van onze gading) en wat we nog voor ons hebben om te bekijken (ook niet veel van onze gading). Plan was om vandaag tot Rupelo te komen, maar daar zijn we rond 4 uur al en dat vinden we nog een beetje vroeg om te stoppen. Dus kachelen we lekker verder, tot we Mississippi achter ons laten en Alabama binnen rijden. Daar gaan we van de Trace af, om in de buurt van Muscle Shoals een onderkomen te zoeken. Dat wordt een Days Inn voor € 57,06.


Natchez Trace Parkway

Natchez Trace Parkway

We vragen waar we een lekkere steak kunnen eten. Bij Outback Steakhouse een stukje verderop. Oh, okay. Hmm, de parkeerplaats is bijna helemaal vol…. En inderdaad, als we een tafeltje willen zullen we 30-40 minuten moeten wachten. Daar hebben we geen zin in, dus laat maar. We waren eerder voorbij een Ruby Tuesday gekomen. Ik vraag me al een tijdje af wat ze daar voor eten serveren. Nou, gewoon, lekkere Amerikaanse keuken, vergelijkbaar met een Applebee’s bijvoorbeeld. We eten heerlijk en natuurlijk veel te veel en zijn voor 60 dollar klaar (inclusief tip). Terug in onze kamer relaxen we en gaan lekker slapen.


Dag 7 – Zaterdag 23 maart 2017

Weer: Bewolkt en 10 graden
Doel: Nashville & Grand Ole Opry
Gereisd: Muscle Soals naar Nashville, 235 km
Hotel: Super 8, €44,55

Van Muscle Soals, AL naar Nashville, TN

Voor het ontbijt wordt ons Shoney’s aanbevolen. Daar hebben ze een ontbijtbuffet en ik kan mijn lol niet op. Zoveel lekkere dingetjes, ik blijf lopen! Dat ze dat allemaal voor zo weinig geld kunnen maken. Want we betalen nog geen 30 dollar, inclusief fooi. En we zitten meer dan vol.

Goed, we hebben eigenlijk al de hele ochtend omgelummeld, dus wordt het tijd om eens op pad te gaan. Naar Nashville, want dat is vandaag onze eindbestemming. En dat doen we via het laatste stuk van de Natchez Trace Parkway. Moeten we daar wel eerst zien te komen natuurlijk. En daar komen we door lekker over de 17 noord te cruisen, wat een leuke landweg is. Zo zien we ook nog wat van Sweet Home Alabama!


Meriwether Lewis Monument

En zijn graf

Maar niet te lang, want even later rijden we Tennessee binnen. Dat is de 5e staat van deze vakantie, maar geen nieuwe voor ons. We waren hier al eens in 2010, toen we onder andere naar Memphis zijn geweest. Dat laten we nu links liggen, letterlijk, want we gaan dus naar Nashville.

Net over de grens van Alabama naar Tennessee kunnen we weer naar de Trace. We rijden vandaag ook een klein stukje over de oude Trace, via een zijweggetje van 2,5 mijl lang. Of kort. Een echt Janneke-weggetje, over een smal pad tussen de bomen door. Nice.


Daisy & haar auto

Dukes of Hazzard museum

Verder stoppen we bij het graf van en monument voor Meriwether Lewis. Da’s de helft van Lewis & Clark, de beroemde ontdekkingsreizigers die een weg van oost naar zuid zochten om bij de Pacific Ocean uit te komen. De laatste stop op deze route is bij een watervalletje. Tja, het mag niet echt een naam hebben eigenlijk. Net voor Nashville is de Trace op. Mooi, want we begonnen hem al aardig zat te worden. Het is wel een prachtige route hoor, maar er valt toch niet zo heel veel te beleven onderweg. 444 mijl lang. Oftewel 710 kilometer.

Tijd voor wat vertier! We gaan eerst ons hotel in Nashville zoeken. Ik heb een Super 8 geboekt en die ligt aan de I-65. Da’s vlakbij de I-155. Daaraan ligt de Grand Ole Opry. Dat is een opnamestudio waar al sinds 1925 elke vrijdag en zaterdag een radioshow wordt opgenomen. Met live country muziek. En met live publiek. En wij hebben kaartjes! De show begint om 7 uur, dus we gaan niet te laat die kant op.


De Grand Ole Opry

Dus dat.

Vlakbij de Grand Ole zien we Cooter’s Place. Cooter was de automonteur in Dukes of Hazzard, die beroemde tv-serie uit de jaren 80. De acteur die hem speelde, Ben Jones, is in Nashville een Dukes of Hazzard museum begonnen. Met uiteraard allemaal Dukes of Hazzard items. Inclusief de beroemde auto General Lee voor de deur. En binnen hangen oa de korte spijkerbroekjes die Daisy altijd droeg. Leuk om even rond te kijken!

Dan rijden we naar de het terrein waarop de Grand Ole Opry House ligt. Dat terrein is huge. Behalve het theater heb je er ook een bioscoop, groot winkelcentrum, evenementengebouw en giga parkeerplaatsen. We parkeren en lopen richting Opry House. Voor het gebouw is net een schoolband klaar met optreden en begint een andere zang/dans klas met die van hun. Leuk!


De zaal loopt langzaam vol

En de show is begonnen

We gaan naar binnen en kopen eerst wat drinken en popcorn. Dan zoeken we onze plaatsen op. We zitten vrij hoog, in sectie 33 op rij Q. De zaal loopt langzaam vol. Het lijkt erop dat het is uitverkocht. Stipt op tijd begint het. Moet ook wel, want er worden dus live radio opnamen gemaakt. Te beluisteren via 650 WSM / AM en Sirius-nog iets (satelliet). We hebben een geweldige avond! De show wordt in blokken van 4 gegeven en er komt een keur aan artiesten voorbij. We kunnen ze niet allemaal even veel waarderen, maar dat mag de pret niet drukken. Hoogtepunt is wel Kayla Slone. Da’s een 21-jarig grietje uit West Virginia, één van de armere staten. Ze is ontdekt terwijl ze in de Wal*Mart waar ze werkt, liep te zingen. Iemand filmde dat, plaatste het op Youtube en de pret kon beginnen.


Live muziek

Charles Esten

Haar droom was om ooit in de Grand Ole Opry op te treden. Nou, raad eens?! Ze krijgt dan ook een staande ovatie en een giga applaus. Er treedt iemand op die in een tv-serie genaamd Nashville speelt. En ene James Wesley, die blijkbaar door veel mensen uit het publiek erg wordt gewaardeerd. Hij is inderdaad niet slecht. Beste is echter wel – volgens Andy in elk geval – Ricky Skaggs, die een erg goede gitarist blijkt te zijn. Wat verder lachen is, is de radiocommercials die ze tussendoor moeten doen. Die worden ook live voorgelezen. Tja, dat hoort er allemaal bij bij live radio.


Kayla Slone

Ricky Skaggs & Friends

Tegen half 10 is de pret voorbij. Dat betekent dat een grote mensenmassa eruit wil en het terrein wil verlaten. Wij voorzien drukte, dus kuieren we op ons gemak door het tegenover gelegen winkelcentrum. Komt mooi uit, we moesten toch plassen. En de toiletten blijken ook zo’n beetje het enige dat nog open is. Ook niet handig, als de show om half 10 is afgelopen. De file om eruit te komen is nagenoeg weg en om half 11 zijn we weer bij ons hotel.

We parkeren en lopen naar de naast gelegen Mc Donalds. Want we hebben nog helemaal niet gegeten! Nou ja, de fruit, koekjes en snoepjes van onderweg niet meegeteld dan. We nemen nog een burger, friet en drinken en gaan dan eens richting bed.


Dag 8 – Zondag 24 maart 2017

Weer: Miezerig en rond 10 graden
Doel: Nashville & toeren
Gereisd: Nashville naar Robbinsville, 376 km
Hotel: Microtel Inn, €58,83

Van Nashville, TN naar Robbinsville, NC

Get, het miezert en het is mistig. Daarvoor hadden we niet zo ver van huis hoeven gaan, mopperdemopper. Nou ja, we zullen het ermee moeten doen.

Het wordt tijd om weer richting de oostkust te trekken. Maar niet zonder ontbijt. Naast het hotel zit een Waffle House. Daar struikel je hier over, over de Waffle Houses, dus laten we er maar eens ontbijten. De pecan wafels smaken heerlijk, net als de rest dat erbij komt.


Miezerig en mistig

Maar… we zijn in Nashville!

Goed, op pad. Maar niet zonder eerst Nashville nader te bekijken. Dus rijden we naar downtown, parkeren een uur voor een tientje en lopen Broadway op en neer. Ook al zo’n leuke stad, net als New Orleans! Maar dan anders… En overal muziek, zelfs op deze zondagmorgen. We blijven een tijdje luisteren naar de geweldige gitarist die ergens in een cafeetje speelt. En genieten van pops die – compleet in tuinbroek en op klompen – met moms aan het dansen is. Andy krijgt een serenade van een zwerver, die door een sodacup met een gat erin toetert. Tegen tipgeld natuurlijk. We wandelen lekker op en neer, ik vind nog een leuk T-shirt voor mezelf en dan zit ons uur er weer op, we moeten verder.

Maar niet zonder dat we Belle Meade Plantation hebben gezien. Want dat is de mooiste, best bewaarde plantation van Nashville, zeggen ze. In de buurt van de plantation staan al errug leuke optrekjes en de plantation zelf is ook zeer mooi. Typerend bij dit soort huizen is de veranda met de pilaren naar het balkon. We hebben niet de behoefte om de binnenkant te bekijken, dus wandelen we een keer om het pand heen.


Downtown Nashville

Nog zo’n leuke muurschildering

En dan wordt het tijd om eens wat mijlen te gaan maken, te beginnen met zo’n 100 mijl snelweg dwars door Tennessee. Da’s de I-40 naar het oosten. Bij afslag 317 gaan we eraf, om over de 68 richting de Great Smoky Mountains te rijden. Dat is een nationaal park en is blijkbaar het meest bezochte park van Amerika. Het krijgt jaarlijks dus het hoogst aantal bezoekers, nog meer dan de Grand Canyon krijgt. Vraag me af hoe ze dat meten, want je hoeft geen entree te betalen, dus hoe weten ze dan hoeveel mensjes er langs komen?


Ryman hoort bij de Grand Ole Opry

Modern Nashville

De 68 is een mooie route door country side Tennessee. Aan het einde ligt Tellico Plains, een gehucht, waar we af moeten slaan naar de 165. Die kronkelt en slingert lekker North Carolina binnen. Dat is staat nummer 6 deze vakantie en voor ons staat nummer 43 van 50. Check! Zodra we North Carolina binnenrijden, verandert het wegnummer van 165 in 143. We komen steeds hoger en het zicht wordt steeds slechter: wolken. Laaghangende regenwolken, wel te verstaan. We zien geen hand voor ogen.


Belle Meade Plantation

Belle Meade Plantation

We zijn dan ook blij als we af kunnen slaan naar de 129 en in het plaatsje Robbinsville een motel zien. Daar zijn er eigenlijk wel meer van, net als fastfood restaurants. Dit is namelijk aan het begin van de Tail of the Dragon, schijnbaar één van de gevaarlijkste motorweggetjes ter wereld. Robbinsville is dus enigszins toegespitst op toeristen. We zien een Microtel Inn en dat blijkt een lid te zijn van de Wyndham-familie, onze club van hotels waarbij we airmiles sparen. Nice! We krijgen een ruime kamer op de 3e verdieping, voor €58,83.


Belle Meade Plantation

Vage wereld

Nu nog iets voor het avondeten. We vragen advies. Hmm, lastig, op zondag is hier weinig open ’s avonds. Nou, lekker dan. Wordt dus fastfood. Bojangle’s kennen we nog niet. Daar hebben ze kip. En zoals blijkt, lekkere kip! Met dat in onze buik kijken we nog een film op de laptop en dan is het alweer bedtijd.


Dag 9 – Maandag 25 maart 2017

Weer: Sneeuw! En koud
Doel: Tail ot Dragon & Great Smoky Mntn
Gereisd: Robbinsville naar Walhalla, 414 km
Hotel: Walhalla Motel, €38,83

Van Robbinsville, NC naar Walhalla, SC

Oh nee, het sneeuwt! Ja, verdemme, sneeuw hadden we thuis ook al. We waren juist naar de Deep South getrokken voor wat zon! Maar ja, dat krijg je ervan als je in maart in de bergen zit. De weg ziet er mooi schoon uit. Dus we houden ons voorlopig aan het voorgenomen programma. Maar eerst ontbijt. Het hotel biedt ruime keuze, dus we doen niet moeilijk en eten daar wat. En dan wordt het tijd om te gaan. In de sneeuw.


Nee hè, sneeuw!

Mooi hier

We gaan verder de bergen in. Het eerste doel van vandaag is de Tail of the Dragon route rijden. Die is slechts 11 mijl lang, maar staat wel te boek als één van de gevaarlijkste (motor-)routes ter wereld. De route gaat over de 129 en begint bij een motel-met-benzinepomp waar de “Tree of Shame” staat. Dat is een boom waarin allerlei motoronderdelen hangen, met name spiegels. Volgens het bord in de boom betekent dat “no gain, just a lot of pain”. Oftewel: geen roem, alleen pijn.


Begin van de Dragon Tail Trail

Dus dat.

En dan beginnen we aan de rit. Het is inderdaad een prachtig motorweggetje, met lekker veel bochten. Gelukkig is er gestrooid, want het sneeuwt dus enigszins. Wat wel een mooie dementie aan het geheel geeft. Na 11 mijl is de pret alweer voorbij. Voor deze route dan.

Ons plan is om vandaag door de Great Smoky Mountains te rijden. Daarvoor vervolgen we eerst de 129 naar Alcoa. Dan de 73 en de 441 naar Gatlinburg. Zo komen we bij het Sugarlands Visitor Center uit. En daar blijkt dat de route door het Nationaal Park, de Newfound Gap Road, afgesloten is. Teveel sneeuw. Crap. Dat betekent dat we er omheen moeten rijden. Tja, het is niet anders. En we begrijpen het ook wel, want we zijn al in een aardige sneeuwbui terecht gekomen onderweg. De route die we wilden nemen, gaat nog hoger de bergen in.

Dus nemen we de 321 richting Cosby. Dan de 32 naar de snelweg. Die 32 is weer een typisch Janneke-weggetje: prachtig, niet te breed, veel bergen, bomen en bochten en de laatste kilometer of zo weinig asfalt…. I love it! Nou, dan nemen we ook nog maar een stukje snelweg, de I-40, om het park heen. Voor nog een glimp van de bergen volgen we de 276 en de 19 naar Cherokee en dan nog een scenic drive: South Carolina 107. Inderdaad, die gaat naar South Carolina. Staat # 44: check!


Tail of the Dragon

Gatlinburg, Tennessee

We rijden tot Walhalla, wat net in het noordwestelijk hoekje van South Carolina ligt. En dan vinden we het wel genoeg voor vandaag. Hier zit het Walhalla Motel, waar we kamer # 13 krijgen. Dat is raar. In Amerika heb je zelden of nooit een kamer met nummer 13. Die slaan ze meestal over. Als dat maar goed gaat… Vast wel, want wij hebben wel iets met nummer 13. We zijn bijvoorbeeld op een 13e getrouwd. Ja, op een vrijdag ja. En da’s nu 13 jaar geleden!


IJspegels langs de weg

Oh ja, en sneeuw…

We dwalen af. We gaan op zoek naar iets te eten. Het enige dat we zien is fast food. En een outlet winkel: me like! We vinden er een leuk T-shirt voor Andy en een grappige pyjamabroek voor mijzelf, eentje in jeanslook. We vragen advies voor het eten en volgens de erg aardige verkoopster hebben ze 8 mijl verderop in Seneca voldoende keus, onder andere een Applebee’s. Oe, wij houden wel van Applebee’s, daar hebben we al vaker erg lekker gegeten. En ook vanavond hebben we er een prima maaltijd. Het toetje delen we, maar het is zo lekker dat we er nog een bestellen.

Zo, wij zijn vol & voldaan. Lekker terug naar het motel. Douchen en slapen!


Dag 10 – Dinsdag 26 maart 2017

Weer: Zon maar koud
Doel: Moonshine & poppen
Gereisd: Walhalla naar Dawsonville, 399 km
Hotel: Da’s weer een verhaal…

Van Walhalla, SC naar Dawsonville, GA

Vandaag een drukke dag voor de boeg. Maar eerst: ontbijten. In Walhalla zit een Subway. Daar nemen we een lekker broodje als ontbijt en nog eentje voor on the road. We gaan vandaag eerst nog een stukje de bergen in, voor een deel van de route waar we gisteren niet meer aan toe zijn gekomen. Maar niet de hele route, want daar zitten wel erg veel bochten in en daar heeft Andy vandaag weinig zin in. Dus houden we het bij de 11 naar Sunset en een stukje 178 naar Brevard. Ook mooi!

Bij Brevard nemen we de 276 richting Greenville en richting snelweg naar Atlanta, de I-85. Tot afslag 21, daar gaan we eraf om via de 178 en de 76 op en neer naar Anderson te rijden. In downtown Anderson zit namelijk de enige legale moonshine stokerij van South Carolina, Palmetto Moonshine. Daar zie je hoe de moonshine wordt gemaakt en kun je ook samples proeven. Oftewel: That’s how they’re making moonshine! Nu ook op Discovery….


Palmetto Moonshine

Waar ze moonshine verkopen

De stokerij is gevestigd in een mooi, oud pand en als je binnenstapt komt de whiskey lucht je al tegemoet. We worden verwelkomd door een aardige jongeman die vertelt dat we lekker kunnen rondkijken, proeven, een tour krijgen, wat we maar willen. We willen graag eerst even plassen. Dat mag ook, daar hebben ze zelfs speciaal wc’s voor. Dan graag een tour, want we zijn benieuwd hoe het nou werkt. Deze stokerij is de enige legale in South Carolina. Dat betekent dat de eigenaren, 2 broers genaamd Trey en Bryan Boggs, eerst een hele hoop papierwerk hebben moeten doen en aardig wat geld hebben moeten neertellen voor ze aan de slag mochten. En nu betalen ze braaf belasting en houden ze zich aan alle overheidsregeltjes die er zijn om sterke drank te mogen verkopen.


Iets met whiskey

En zo maken ze het

We krijgen uitleg over hoe het proces werkt. De “mash”, een mix van maïs, suiker, water, gist en nog iets, staat 3 weken te fermenteren in grote plastic containers. Dan gaat het in een grote koperen ketel, waar 830 gallons worden verhit, zodat er pure whisky overblijft. Dat niet te zuipen schijnt te zijn. Daarna gaat het in een tussenketel. Dit tussenproces is bedoeld om de onzuivere deeltjes eruit te filteren. Het is dus eigenlijk een groot filter. Daarna volgt ketel # 3. Hier loopt een worm doorheen, een kronkelende koperen buis. Die wordt aan de buitenkant gekoeld door water, zodat de vloeistof die er doorheen loopt, weer de vloeibare vorm van alcohol terugkrijgt. And that’s how they make moonshine!


Anderson, South Carolina

Op weg naar Georgia

Na de tour eindigen we bij de bar, waar we 4 soorten mogen proeven. De 1e is de zuivere moonshine, white wash genoemd. Die bevat 52,5% alcohol. Daarna volgen 3 soorten met een smaakje: peach, blueberry en apple pie. Oftewel: perzik, blauwe bessen en appeltaart. Deze 3 varianten bevatten de helft minder alcohol. Maar nog steeds gigantisch veel voor iemand die nooit alcohol drinkt…. Hips! De moonshine die hier wordt verkocht, is er maar in 1 maat fles. Die is niet alleen erg groot om mee te nemen, het is ook best prijzig. Voor iets dat we eigenlijk niet zo lekker vinden. Dus houden we het bij het aanschaffen van een T-shirt, ook leuk.


Cabbage Kids Hospital

Leuk pandje

Zo, verder maar weer. Verder is naar Georgia en dat is de laatste nieuwe staat van deze vakantie en de 45e voor ons. Check! Verder is ook terug naar de snelweg I-85, tot we bij afslag 173 komen voor de volgende side trip over de 105 en 115. Die gaan naar Cleveland in Georgia, waar de Cabbage Patch Kids geboren worden. De wat? Oh, sorry, de bloemkoolkindjes. Dat zijn poppen die uit bloemkool groeien. De Cabbage Patch Kids worden als weesjes geboren in het Graceland Hospital in Cleveland, Georgia. Daar worden ze meteen ter adoptie aangeboden. Ja, daar moet je voor betalen. En ja, dan mag je het kindje meenemen. En ja, dan heb je dus gewoon een pop gekocht. Nou ja, niet gewoon een pop. Een Cabbage Patch Kid. Als je daar tenminste wat geld voor over hebt, want een beetje pop kost al gauw 200 dollar.


De kraamkamer

Hoeveel baby’s passen in een wieg?

Bij de ingang zit een verpleegster die je verwelkomt. Ja, het is dus een babyziekenhuis. In de entreehal staan allemaal vitrines met collectors poppen. Er staat bij wat de laatste adoptie heeft opgeleverd: er zitten exemplaren bij van $ 36.000,-! Ik heb ze ook wel eens bij een veiling gezien. Met de originele papieren erbij – inderdaad, de adoptie papieren – kunnen ze behoorlijk wat waard zijn. Uiteraard is dit poppenziekenhuis één grote winkel, maar het doet mijn meisjeshart goed om al die poppenspullen te zien.

In het hart van het pand staat een grote boom met een bloemkooltuin er omheen. Ja, daar worden de kids geboren. En wij kunnen zo’n geboorte bijwonen! Echt waar! Een heuse dokter, inclusief doktersjas, helpt een nieuwe Cabbage Patch Kid op de wereld. Seriously.

Goed, we gaan maar weer verder, naar onze volgende bestemming. Daarvoor gaan we via de 129, de 19 en de 9 naar Dawsonville. Hier zit een race museum. Dat al is gesloten, maar dat geeft niet. Mooie start voor morgen. We gaan een hotel zoeken. We zien alleen het Amicalola Motel. Ziet er niet heel bijzonder uit, maar verder hebben we nog niets gezien dus laten we het maar proberen. We worden verwelkomt door een Indiase meneer die enorm aardig is. Dat is nieuw! Meestal hebben we het aan de stok met Indiase motelrunners. Wij denken namelijk dat die niet zo van toeristen houden…. En dan is het niet handig als je in het toerisme gaat werken, of wel dan?


Duur speelgoed

Erg duur speelgoed

Deze Indiaase meneer is helemaal enthousiast, want vorig jaar hebben ze hier de film “Trouble with the curve” opgenomen. Da’s een film met Clint Eastwood, Amy Adams en Justin Timberlake. En toevallig heb ik die film in het vliegtuig gekeken. Was erg leuk! Een deel van die film is opgenomen bij een motel. Dit motel. De eigenaar laat ons foto’s zien van de opnamen en van hemzelf met gezin en met de acteurs. Dan mogen we $62,50 betalen en krijgen we de sleutel voor kamer 5, waar in de film Amy Adams in slaapt. Als we daar binnengaan, komt de eigenaar achter ons aan met de sleutel van #14, de kamer van Clint Eastwood, die is groter! Oh, okay. We gooien er de verwarming aan, want het is nog steeds aardig fris met een paar graden boven nul. Geen warmte. Hmm. Dus gaan we terug en krijgen we alsnog kamer 5. Daar doet de kachel het meteen. Mooi.


Amicalola Motel

Kamer van Amy Adams

Voor het avondeten had de eigenaar El Rio geadviseerd, een Mexicaans restaurant. Andy houdt niet van Mexicaans. Maar vooruit, hij wil het nog wel één keer proberen. Dus nemen we plaats in het goedkoop uitziende etablissement. En hebben later allebei spijt dat we dit hebben geprobeerd. Ik vond het nog wel lekker, Andy heeft een dappere poging gedaan maar kon het echt niet waarderen. En laten we zeggen dat de bonen daarna hun werk begonnen te doen: allebei buikkramp en rennen naar de wc…. Ik had gewonnen!

Terwijl ik op de wc zit in ons motel, veeg ik ondertussen haren uit de wasbak. Ik weet niet zeker of die nou van ons waren of hier al woonden… Ik zeg maar niks tegen Andy. Ook niet over die verpakking van maandverband, die ik onder de kast vind en maar snel weggooi. Ondertussen zegt Andy niets tegen mij over de kakkerlak, die over de muur naast het bed kruipt en die hij heeft doodgemaakt. Maar als hij de volgende over de muur naast het bed ziet kruipen, biecht hij het toch maar op: hier wil hij niet blijven! Helemaal niet als ik ook van die haren en de verpakking vertel. Nee, hier gaan we niet slapen, al waren hier 5 films met Clint Eastwood opgenomen! Het is gewoon niet fris en schoon. En zo goedkoop is 60 piek dan ook weer niet. Nee, we willen ons geld terug.


Amicalola Motel

Patio uit de film

De eigenaar doet eerst moeilijk, wil ons slechts de helft teruggeven. Ja, daag, we zijn amper binnen geweest. Maar hij moet de schoonmaakster ook betalen. Nou, die had toch al niet zo’n goede job gedaan. We worden het eens over 55 piek terug en dan zijn wij blij dat we kunnen vertrekken. We rijden gauw verder, tot de kruising met de 400. Daar blijkt een gigantische outlet te zitten, met allerlei restaurants (crap) en…. hotels. Ha, een Super 8, altijd leuk voor de airmiles. Er staat een bordje op de balie “vraag naar onze jacuzzi aanbieding”. Dat doen we… Is helemaal niet zoveel duurder! Voor totaal €73,55 krijgen we een mooie ruime kamer met een gigantisch 2-persoonsbed en…. een jacuzzi middenin de kamer! Verder ook nog een gewone badkamer met ligbad. Whahaha, nice!


Jacuzzi in de kamer

Iets teveel schuim…

Maar voor we in de jacuzzi duiken gaan we snel naar het outlet centrum, want dat is maar tot 9 uur open en het is al half 9. We lopen een winkelstraat in en meteen bij de eerste schoenenwinkel vind ik geweldige zomerschoenen. Van het merk Merrell, waar ik ook al eens superleuke winterboots van heb gekocht in een outlet. Nu hele leuke rood leren boots, met een open bovenkant en zwarte zool en bandjes. En het is een outlet, dus ze zijn afgeprijsd: van 110,- nu voor slechts 30 dollar! Ha, die zijn natuurlijk voor mij. En ze lopen heerlijk!

Mooi, dan is het nu tijd om in de jacuzzi te duiken. Oh man, wat is dat lekker! We hebben er alleen iets teveel douchegel in gegooid, dus het schuimt een bietje…. Hahaha. Nu we zo lekker rozig zijn, kijken we nog een stukje serie op de laptop en gaan dan heerlijk slapen. In een schoon bed. Zonder ongedierte.


Dag 11 – Woensdag 27 maart 2017

Weer: Zonnig maar nog koud
Doel: Atlanta & musea
Gereisd: Dawsonville naar Athens, 181 km
Hotel: Springhill Suites, €80,09

Van Dawsonville, GA naar Athens, GA

We zijn te laat voor het ontbijt van het hotel. Geen nood, ik heb namelijk gezien dat ze hier een IHOP hebben! Dat staat voor International House of Pancakes. Me love pancakes! Ik neem lekker de granen-met-noten en een heerlijke omelet erbij. Andy gaat voor een all American breakfast. We zitten bommetjevol, dus gaan we eerst een beetje aan beweging doen in het outlet center. Want er zit ook een Converse-winkel…. Me love Converse! En jawel, ze hebben geweldig leuke gympen, blauw en wit en stippen. Allemaal in één schoen! Goh, mijn blauwe gympen zijn wel aan vervanging toe…. Yeah yeah, zegt Andy, koop ze nou maar. Oh, okay!


Race museum in Dawsonville

Race museum in Dawsonville

Goed, we rijden terug naar het dorp Dawsonville, voor de Georgia State Racing Hall of Fame. Inderdaad, het race museum waar we gisteren langskwamen en dat toen gesloten was. Nu is het dus wel open. Na betaling van 4 dollar per persoon mogen we naar binnen. We krijgen een stukje uitleg mee van iemand die later een plaatselijke racelegende blijkt te zijn. In het museum staan een aantal prachtige racewagens uitgestald. En verder allerlei attributen zoals helmen, pakken en bekers. Heel veel bekers. Ook veel foto’s en dergelijke en een film waarin een stukje historie wordt verteld. We bevinden ons in Nascar-land. Nascar is ontstaan in de tijd van het Moonshinen. Want omdat het illegaal was om je eigen whisky te stoken, moesten de Moonshiners nogal eens op de vlucht voor de politie. Tenminste, dat leren we in het museum.

We vermaken ons prima in het kleinschalige museum en als we weer richting uitgang lopen, worden we nog aan de praat gehouden door 2 charmante oudere dames. Eén van hen wijst trots naar een racewagen die het snelheidsrecord heeft van racen op Daytona Beach. Die werd gehaald door haar overleden echtgenoot. Het record kan nooit meer verbroken worden, want daarna zijn de races over het strand afgeschaft. De dames moedigen ons aan om ook vooral nog even in de naastgelegen moonshine stokerij te kijken. Want zoals gezegd is dat nauw verbonden aan racing. Een aardige mevrouw vertelt ons hoe zij is opgegroeid met moonshine. In haar jeugd werd het overal bij gebruikt. Als je ziek was werd het op je borst gesmeerd. Als bij baby’s de tandjes door moesten komen op het tandvlees, etc.


Racefilmpje kijken

Raceauto’s kijken

Hier in Georgia mag moonshine niet verkocht worden, ze mogen het alleen laten proeven. Dus neemt Andy een ferme slok. Ik sla over. Andy zegt dat deze lekkerder is dan die van gisteren. Maar nog steeds vindt hij het bocht. Aangezien we gisteren al hebben gehoord how they’re makin’ moonshine, slaan we dat deel nu over.

Het wordt onderhand tijd om richting Atlanta te gaan. Maar als we even buiten het dorp een gun & pawn shop zien, kunnen we de verleiding niet weerstaan om binnen te blieken. Ja, dat hebben we back home natuurlijk niet. Wel raar, dat je hier je wapens en kogels koopt alsof je bij de HEMA binnenloopt. Het pawn-gedeelte is niet zo spannend. Er komen mensen spullen verpanden en er zijn spullen te koop. Nothing good, though.


Moonshine…

…en de wapen-supermarkt

Kom, we moeten verder. Via de 400 en de 19 richting Atlanta. Tot aan 4577 Roswell Road, want daar zit…. Gallery 63! Dat kennen we van Discovery. Het is een veilinghuis en in de serie op Discovery worden Paul, Cindy, Jon en Delfino gevolgd bij het inkopen en veilen van allerlei spulletjes. We kijken binnen rond en zien allerlei spullen die geveild moeten worden. En we zien al snel Jon en Delfino aan het werk. Ik vraag of ik een foto mag maken en dat mag gelukkig. Jon poseert zelfs voor de foto. Even later komt ook Cindy uit haar kantoor. Het blijkt een erg aardige mevrouw te zijn, die gezellig een praatje met ons maakt. In het echt lacht ze en maakt ze evenveel grapjes als in de serie. Ze is in het echt alleen iets ouder dan we dachten… Ook Cindy is zo aardig om voor een foto te poseren, deze keer met Andy erbij! Wat een aardige mensen hier. Maar ja, behalve een T-shirt kun je verder niets kopen. Alles is voor de veiling, dus gaan we maar weer.


Gallery 63 in Atlanta

Gallery 63 in Atlanta

En zo komen we in Atlanta, de hoofdstad van Georgia. En de stad waar de Coca Cola is bedacht. En van waar de CNN-opnames worden gemaakt en uitgezonden. Waarom ik dat zeg? Nou, die laatste 2 dingen gaan we eens bekijken. Maar eerst parkeren. De eerste plek blijkt erg duur te zijn, 20 piek voor de rest van de dag. Aan de overkant staat een bord “Parking $3,-“. Dat klinkt beter en blijkt ook zo goedkoop te zijn: 3 dollar voor 2 uurtjes of 5 dollar voor de hele dag. Mooi.

We lopen door het Centennial Park naar het CNN Center. Dat is een immens gebouw dat tv uitstraalt. Je kunt als je wilt een tour nemen die je achter de schermen laat kijken. Wij denken echter dat dat niet interessanter is dan wat we hier zien. Ik bedoel, wat kan er nou spannend zijn aan een bureau van waarachter mensen die wij niet kennen een nieuwsuitzending opnemen? Niet zoveel, denken wij. Dus houden we het lekker bij een beetje rondwandelden in het centrale deel. Er zit ook een Starbucks in het gebouw. Dus met een Frappucino gaan we op een terrasje een beetje mensen kijken. Zo, we’re good to go.


Atlanta, baby!

Highrise, downtown

Naar het volgende item: het Coca Cola Museum. Dat staat een klein stukje verderop en terwijl we genieten van het heerlijke weer – maar nog wel met een fris windje – wandelen we daar naartoe. De entree is $ 16,- per persoon. Als we dat hebben betaald moeten we eerst door beveiliging die een blik in onze tassen werpt. Nee, geen Coca Cola blik… Dan even wachten voor we met een groep naar binnen mogen voor een introductie in de wereld van de Coca Cola. We worden de Loft binnen gelaten, waar allerlei attributen hangen die als reclamemateriaal gebruikt zijn. Een jongedame legt ondertussen het een en ander uit.


Even bij CNN kijken

Nou, en hier vertellen ze nieuws

Dan naar de volgende zaal, waar we een film te zien krijgen. Dat is eigenlijk een korte animatiefilm over “The happiness in Coca Cola”. Daarna mogen we doen waar we zelf zin in hebben. We kunnen met de Coca Cola-ijsbeer op de foto. Of kunst-met-Coca of reclamefilmpjes bekijken. Of zien hoe de cola gebotteld wordt. Er is een belevingszaal waar het draait om de kluis waarin het geheime recept van Coca Cola wordt bewaard. En je mag proeven! Van alle smaken in de wereld hebben ze per werelddeel een aantal uitgekozen die je mag proeven. En je mag zoveel proeven als je wilt. Er zijn 4 of 5 zuilen met drankautomaten waar je je plastic cupje onder mag houden. We proberen een aantal smaakjes, sommige lekker, andere yuk. Die blauwe uit Korea bijvoorbeeld moet je niet hebben. Maar die met kokos en ananas uit Zimbabwe was erg lekker!


Colaatje halen

Het geheim van Coca Cola

Als we uitgeproefd zijn, sluiten we aan voor de 4D-film. We krijgen 3D-brilletjes en nemen plaats in 4D-stoelen. Ja, die bewegen. En er komt wind en water uit… De film is een verhaal van een onderzoeker en zijn assistente, die het geheim van Coca Cola proberen te ontdekken. Het is erg leuk gedaan en voor mij de 2e keer dat ik een 4D-film beleef. Lachen! Na de film zijn we wel een beetje klaar. Het wordt ook tijd om terug te gaan naar de auto, want onze parkeertijd verloopt zo. Als we het museum verlaten, krijgen we elk een souvenirflesje mee. Ja, met echte cola erin. We moeten door de gigantische souvenirwinkel om eruit te kunnen – slim! Als we de prijzen zien die ze hier vragen voor de merchandise, besluiten we dat we geen T-shirts of andere prullaria nodig hebben. We gaan lekker onze auto opzoeken!

En nu Atlanta uit zien te komen. Want hoewel dit eigenlijk de eindbestemming van vandaag was, vinden we het toch fijner om een eindje buiten de stad en vooral buiten de drukte te slapen. Bovendien lijkt Atlanta ons niet een stad waar ’s avonds veel te beleven is op straat, niet zoals New Orleans of Nashville. Dus zoeken we de I-285 op. Dat valt niet mee, want blijkbaar is half Atlanta datzelfde van plan. File dus. We zijn toch nog redelijk snel de stad uit en zoeken via de I-85 de 29 east op, richting Athens. Dat lijkt ons wel een goede eindbestemming voor vandaag. Ik had gedacht dat we aan de ring onderlangs Athens wel iets zouden vinden om te slapen, maar als we al richting Watkinsville over de 129 rijden en niets zien, besluiten we om te draaien. Oh, en meteen even te tanken, want het is weer bijna op.


Downtown Atlanta

In optocht de stad uit

Terwijl ik binnen de betaling regel, praat Andy met een aardige inwoner van Watkinsville. Die adviseert ons de Springhill Suites van Marriot. Pas nieuw maar toch heel betaalbaar. Oh, okay. Hmm, ziet er anders poepie-sjiek uit, weet niet of dat voor ons budget geschikt is… De receptioniste is een ontzettend aardige dame. Ze begint met een tarief van $95,- Tja, wel meer dan we van plan waren, maar zoals Andy terecht opmerkt, het is al 8 uur geweest en we hebben verder nog niets gezien. Toe maar dan. De mevrouw gaat onze gegevens verwerken en samen hebben we de grootste lol, als ze onze adresgegevens moet invoeren en mijn naam probeert uit te spreken. En ondertussen weet ze nog een leuker tarief voor ons te vinden: nou is het $89,-. Daar komt nog wel belasting bij en dan zitten we op $100, 57 oftewel €80,09. Ze bieden echter een warm ontbijtbuffet aan, dus als dat iets is, compenseert dat weer mooi.


Ons hotel voor vannacht

En onze kamer

We gaan naar onze kamer op de 4e en weten niet wat we zien. Zo’n luxe kamer hebben we nog nooit gehad! Het is groter dan onze woonkamer thuis, met een keukentje, zitje, bureau, wasgedeelte, wc, inloopdouche en 2 gigantische bedden. Nou, dat was dan een erg goede deal die we gemaakt hebben. Bedankt, lieve mevrouw bij de receptie! Nu nog eten, want dat hebben we ook nog niet gedaan. We krijgen als tip een bepaald restaurant en aanwijzingen hoe er te komen. Ergens hebben we iets verkeerd gedaan, want we vinden het niet. Als ik ga vragen bij de benzinepomp blijkt dat we ergens links hadden gemoeten. Nou, laatste poging. Ja, uiteindelijk gevonden! Alleen jammer dat het 5 voor 9 is en de keuken om 9 uur sluit…. Crap! Gelukkig zit er bijna naast een Subway, die nog een uurtje open is. Okay, dan nemen we wel een lekker broodje, weinig andere keus. Gelukkig smaken die broodjes wel altijd lekker, dus het is geen straf. Zo, terug naar ons hotel, genieten van onze balzaal en lekker slapen.


Dag 12 – Donderdag 28 maart 2017

Weer: Eindelijk weer warm!
Doel: Antebellum & Savannah
Gereisd: Athens naar Darien, 444 km
Hotel: Super 8, €50,83

Van Athens, GA naar Darien, GA

Eindelijk wordt het weer wat warmer! We beginnen vandaag met zon en 10 graden, en het zal oplopen tot 19 graden. Daartussen zitten allerlei avonturen natuurlijk, dus laten we beginnen bij het ontbijt. Dat nemen we in het hotel, want er is enorm veel keus. Er zijn bagels en donuts, brood om te roosteren, fruit, yoghurt, cereals. Warme oatmeal en grits (mijn favoriete ontbijtpappen), scrambled eggs en gebakken ham en waarschijnlijk nog veel meer. Dus eten we lekker ons buikje rond, zodat we tegen tienen klaar en wel in de auto zitten.


Welkom in deze leuke stad

Oude centrum

We nemen vandaag eerst de 416 richting zuidoosten. Dat is de Antebellum Trail. Antebellum betekent “voor de oorlog” en daar bedoelen ze hier de Burgeroorlog mee, die ergens in de 18e eeuw tussen Noord en Zuid woedde. Er zijn namelijk veel van die prachtige oude huizen gesneuveld in en na die oorlog. Maar in dit gebied zijn er een aantal gespaard gebleven en onze route voert daarlangs. Oh, die huizen zijn dus die prachtige witte huizen met grote veranda’s en balkons, en liefst ook met mooie grote pilaren. Zoals je je een plantation huis voorstelt. Nou ja, ik wel in elk geval. Tegenwoordig wordt de automobilist een beetje om de plaatsjes heen geleidt, dus om wat van de huizen te zien moeten we af en toe afslaan. Dat doen we bijvoorbeeld in Madison, waar prachtige optrekjes te bewonderen zijn.


Prachtige huizen

En mooie parken

Aan het einde van de route komen we langs Dublin en kunnen we naar snelweg I-16. De volgen we helemaal tot in Savannah. Dat ligt aan de Atlantische kust. Het is de oudste stad van de staat Georgia en dat zie je aan het prachtige historisch district. Er zijn maar liefst 22 dorpspleinen in de stad, squares genaamd. Die worden omringd door prachtige grote bomen met Spaans mos. En je vindt er schitterende oude huizen.

Bij het Visitor Center in Savannah kunnen we voor 2 dollar parkeren en kunnen we een plattegrond van het stadje meenemen. Savannah is namelijk bij uitstek te voet te bewonderen. We lopen lekker door de stad en genieten van die pleinen. Uiteindelijk komen we bij de rivier uit. Daar vindt net een soort jazz festival plaats. Twee schoolorkesten laten hun beste kunnen horen en dat doen ze erg goed! Leuk, alweer muziek in onze vakantie!


Savannah riverside

Raderboot in Savannah

Als we uitgewandeld zijn langs de waterkant, lopen we weer richting auto. Zo komen we door City Market, waar we ons bij Gelatohhh laten verleiden tot het nemen van een heerlijke hotdog. En lekker wastie.

Wat een leuke stad is dit! De huizen, parkjes en bomen zijn schitterend. Er hangt een leuke sfeer en het doet zelfs een beetje Europees aan. Komt door al het vertier op straat en de straatkunstenaars en zo. Leuk hoor.


Down by the riverside

Art by the riverside

Het blijkt dat we een nieuwe gewoonte hebben, namelijk om tijdens de spits een grote stad te willen verlaten. Want ook hier is het schuifelen en langzaam vooruit komen. Maar we komen vooruit en van de I-16 op de I-95. Dat is de belangrijke snelweg aan de oostkant van Amerika. Hij gaat van bovenin Maine naar onderin Florida. Die snelweg volgen we naar het zuiden, richting Florida. Tot afslag 49, waar we een aantal motels en restaurants spotten. Het is half 7, tijd om iets te kiezen. In Darien kiezen we de Super 8, waar we voor €50,83 een mooie ruime kamer krijgen.


Genieten van zon en muziek

Schoolorkest

Schuin tegenover zit een Ruby Tuesday, dus wij weten al waar we gaan eten! Het blijkt dat ze hier met personeelsproblemen kampen. Het duurt namelijk even voor we begroet worden en een tafeltje krijgen. Ook drinken en ons eten laat nogal op zich. En onze serveerder vergeet ons de garnalenfondue als voorgerecht aan te bieden. Daardoor is die gratis. Dat staat tenminste op het kaartje dat op elke tafel staat. Bij de vorige RT werd hij ons wel aangeboden. We hadden het toen ook werkelijk als voorgerecht genomen en het was erg lekker. Dus krijgen we er nu eentje gratis!


Stadhuis met de gouden koepel

City Market

Alleen zijn we bang dat dit van de serveerder zijn loon wordt ingehouden. En we denken dat het bedrag aan fooien vanavond erg laag is, omdat iedereen lang moeten wachten. Het tafeltje achter ons zit volgens zeggen al 2 uur en heeft uiteindelijk de verkeerde bestelling gekregen… U snapt dat wij ons even achter de oren krabben of we hier wel willen eten. Maar het is stiekem al laat en het eten was bij de vorige RT wel lekker. En de andere optie is fastfood. Daar hebben we ook geen zin in. Dus wagen we het erop en gelukkig, we ondervinden geen problemen. Oh ja, en we zeggen dus dat we gewoon willen betalen voor de shrimp fondue. Nou, wij hebben weer heerlijk gegeten, natuurlijk weer veel te veel. Dat wordt lijnen…….. Na de vakantie, ja!


Dag 13 – Vrijdag 29 maart 2017

Weer: Warm! Zon! 24 graden!
Doel: Jekyll Isle & Daytona Beach
Gereisd: Darien naar Kissimmee, 590 km
Hotel: Travelodge, €35,98

Van naar Darien, GA naar Kissimmee, FL

Het is heerlijk weer! Het is nog niet super warm, 12 graden of zo, maar dat gaat alleen maar beter worden vandaag. Dus gaat de korte broek aan en wordt de trui vervangen door een blouse. We doen vandaag weer lekker makkelijk met het ontbijt: Super 8 Superstart Breakfast. Lekker: geroosterd brood, wafels, cereals en fruit.


Op weg naar Florida

No need to Hyde…

En zo zitten we al om half 10 in de auto. Mooi op tijd, dus kunnen we nog een uitstapje maken naar Jekyll Island, Dat is een eilandje voor de kust van Georgia, rechts van Brunswick. Om op het eiland te mogen moet je 6 dollar per auto betalen. Dus doen we dat. En wat een goede keuze, want het is hier erg mooi en het is heerlijk weer aan het strand! We rijden door een straat met prachtige grote bomen, die overwoekerd zijn met Spaans mos. En dat ziet er machtig uit.


Jekyll Island

Jekyll Island

We gaan eens lekker de zeelucht opsnuiven. Met het zeewindje is het nog wel een beetje frisjes, zo vroeg op de morgen. Maar dat mag de pret niet drukken, wetende dat het in Nederland sneeuwt…. Eind maart….. Gnagnagna.

Als we uitgekeken zijn op het eiland, zoeken we de snelweg richting Florida op. Dat is weer die I-95, die dus helemaal vanuit Maine in het noorden tot onderin Florida in het zuiden loopt. We zijn al gauw in Florida. Als we bij Jacksonville komen, zoeken we via de I-295 en de 10 de kust op. Vanaf daar volgen we de A1A naar beneden. Die loopt parallel aan de I-95, maar dan pal langs de kust en door alle leuke kustplaatsjes. Er is hier veel te doen, veel te zien en veel te genieten. Dus dat doen we dan ook.


Boardwalk op Jekyll Island

In Nederland sneeuwt het

Al toerend komen we in St. Augustine. Dat is de oudste door Europeanen gestichte, continue bewoonde stad in Amerika. Het is in 1565 gesticht door een Spanjaard, heeft lang onder Spaans bewind gelegen, maar is toch ooit aan Amerika verkocht. En nu is het super toeristisch en belachelijk druk. Heel het stadje is één grote file. Daar is niet veel aan. We komen er ook niet goed achter waar nou het historisch district is, dus waar we moeten zijn willen we meer zien. We blijven in rondjes rijden, in die verschrikkelijke drukte. Aangezien dit totaal niet opschiet en we toch wel vanavond in Kissimmee aan moeten komen, geloven we het wel met St. Augustine.


Hilarische reclame van Chick-fil-A

Daytona Beach

Wij rijden lekker verder langs de kust, naar Daytona Beach. Want daar kun je heerlijk over de boulevard struinen. En ondertussen genieten van een lekker ijsje. Dat doen wij tenminste. En heerlijk is het! Het is inmiddels richting de 24 graden gegaan, maar uit de wind en in de zon is het denk ik nog een stukje warmer. Eindelijk, zon en warmte! Na al die kou en sneeuw in Nederland – die er nog steeds is – waren we daar echt wel aan toe. We vinden dit dan ook totaal geen straf en beseffen ons dat we het toch wel erg goed hebben zo.


Daytona Beach

Daytona Beach

Van een forum over Amerika ken ik iemand die in 2009 een greencard heeft gewonnen. Nu woont hij in Florida, met vrouw en kinders. Hij heeft er een soort Primera winkel overgenomen. We willen hem graag een bezoekje brengen. Alleen hopen dat we op tijd zijn… Hij zit namelijk in Indian Harbour Beach, en dat is nog een stief kwartiertje rijden. Of 140 kilometer. Om er te komen, zoeken we de I-95 weer op, want dat rijdt lekker door. En ja, dat is inderdaad die snelweg die van bovenin Maine tot onderin Florida loopt. Tot afslag 183 en dan over de brug, want zo komen we in Indian Harbour Beach.


Daytona Beach

Daytona Beach

Wat nog even spannend is, want we rijden op de laatste dampen van benzine. Want uiteraard, als je een pomp nodig bent, kom je er even geen tegen. Dat, of we hadden gewoon eerder moeten tanken, dat kan natuurlijk ook. Maar goed, we vinden uiteindelijk een benzinepomp en terwijl we staan te tanken, zien we de mall waar Johan’s zaak is. We zijn alleen een half uurtje te laat: het sluit om 6 uur, het is half 7. Bummer.


Daytona Beach

Daytona Beach

Nou, dan gaan we maar op zoek naar ons hotel. Dat blijkt nog een aardige rit te zijn, over de 192 naar Kissimmee. Wat niet erg helpt is dat we in Kissimmee in een gigantische file terecht komen. Uiteindelijk blijkt dat er een kruispunt is afgezet. Zal wel een ongeluk gebeurd zijn of zo. Maar dat betekent dat we weer om moeten draaien. Lekker dan, ons hotel zit aan deze weg, voorbij dat kruispunt. Er zit echter niets anders op dan omdraaien.


Kissimmee, aan de 192

Brug naar Indian Harbour Beach

Dat betekent dat we weer langs die Outback Steakhouse komen. Dus gaan we daar meteen maar eten, want het is al tegen achten. We hebben heerlijke pork chop, prime rib en een toetje na. Lekker hoor! En als we dan weer op pad gaan, is de file opgelost en het kruispunt meer vrij.

Ons hotel zit net voorbij Disneyworld en is 1 van de eerste in de rij met hotels hier. Wij hebben een Travelodge voor slechts €35,98. De buitenkant ziet er een beetje sjovel uit, maar de kamer is prima; ruim en schoon. Daar gaat het ons om, dus wij kunnen straks lekker slapen!


Dag 14 – Zaterdag 30 maart 2017

Weer: Warm! Zon! 28 graden!
Doel: Vrienden bezoeken
Gereisd: Kissimmee naar Tampa, 364 km
Hotel: Rodeway Inn, €39,82

Van Kissimmee, FL naar Tampa, FL

Yes, Florida-warmte! En de goede Florida-warmte. Nog niet de plakhitte, maar heerlijk 28 graden. Eat that, snowy Holland!

Het programma vandaag is best druk: eerst terug naar Indian Harbour Beach, voor een verrassingsbezoek aan Johan & Coby. Dan naar Orlando en als we tijd hebben, naar het Science Museum. We hebben tussen 4 en 5 afgesproken bij PeeWee & Cil, waar we blijven eten. Daarna rijden we naar Tampa, waar we vannacht slapen. Want dit is alweer de laatste dag en morgen vliegen we vanaf Tampa terug naar Brussel. Dus.


Kissimmee, Florida

Kissimmee, Florida

Nou, daar krijg je honger van, van al die drukte. Dus gaan we uitchecken en op pad. Aan de 192 zitten genoeg restaurants, we zien wel wat we tegenkomen. Ah, de Cracker Barrel. Al veel over gehoord, nog nooit gegeten. Cracker Barrel is een restaurant en “Old Country Store”, oftewel het is ook nog eens een winkel. Waar je eerst doorheen moet om bij het restaurant te komen. En het is er druk. Erg druk. We moeten even wachten op een tafeltje. En omdat het zo druk is, is het er een lawaai van jewelste. We bestellen een beetje the same ol’, dus iets met pannenkoeken, ei en toast en zo. Oh, en grit, want ik heb dus ontdekt dat ik daar wel van hou. Ik vind het wel lekker, Andy vindt er niets aan. Voor hem was dit eenmalig. Oh, okay.

Zodra we ons ontbijt op hebben, haasten we ons weg van de drukte. We gaan richting Indian Harbour Beach. Nu komen we daar tijdens openingstijden, wat een stuk helpt als je onaangekondigd langs gaat. Johan en Coby zijn dan ook verrast. We worden bijgepraat over het reilen & zeilen van een Hollandse familie in Florida. Leuk om ze weer eens te zien en spreken! We spreken af dat we een volgende keer aangekondigd komen en dan gezellig uit eten gaan. Deal!

Wij gaan weer verder. Langs de kust omhoog. Als we in Titusville een Subway tegenkomen, blijkt dat we wel trek hebben in een broodje.


Uit het archief: PeeWee & Cil

Ergens in Orlando

Als dat op is, slaan we linksaf, richting Orlando. We hadden gedacht naar het Science Museum te gaan, want daar is een Star Wars tentoonstelling. Ja, wij vinden Star Wars leuk, ja. (Sterker nog: in juli gaan we een weekendje naar Essen, Duitsland, want dan is daar een Star Wars beurs….) NERD ALERT! Goed, science museum dus. We parkeren de auto voor 5 piek in de parkeergarage en lopen richting kassa. En draaien weer om, want mijn man heeft nu pas door wat de entreeprijs is (27 piek per persoon), en dat heeft hij hier echt niet voor over. Nee hoor, dat wil hij niet.


Op weg naar Tampa

Whoop, there it is

Dus verlaten we de parkeergarage weer en rijden richting het vliegveld. Want daar vlakbij wonen PeeWee en Cil. Zoals altijd is het erg gezellig en is de spaghetti met meatballs van Cil erg lekker! De tijd vliegt dan ook voorbij en voor we het weten moeten we alweer afscheid nemen. Wij moeten naar Tampa, wat 135 kilometer verderop ligt. Daar zijn we binnen 1,5 uur. We hebben voor 40 piek een kamer in de Rodeway Inn geboekt. Voordat we nu gaan slapen deel ik de koffers nog even in voor de vlucht morgen en dan kunnen we plat!


Dag 15 – Zondag 31 maart 2017

Weer: Vliegtuigklimaat
Doel: Terug naar huis
Gereisd: Tampa-DC-Brussel-Kaatsheuvel
Hotel: Lekker eigen bedje

Terugvlucht van Tampa naar Brussel

En dan is het alweer tijd om naar huis te vliegen… We vliegen pas om kwart voor 2, dus we hebben genoeg tijd voor een laatste keer uitgebreid ontbijten. En dat doen we bij Denny’s, die ons voor uitgebreide ontbijtjes toch wel goed bevalt. Dan naar het vliegveld, auto inleveren, inchecken en koffers afgeven. Dan begint het riedeltje van rondlopen, wachten, vliegen, overstappen, wachten, rondlopen, vliegen, films kijken.

De volgende dag, maandag 1 april, landen we rond half 8 in Brussel. Nee, geen grap. Wel 2e Paasdag. Vandaar dat we nu eens op een zondag vertrekken en dus op maandag thuiskomen. Bij aankomst in Brussel trek ik eerst maar een maillot en een trui aan, onder/over mijn zomerjurkje. Want het vriest hier nog steeds; man, wat is het koud! Dan bellen we het hotel waar we voor de heenreis sliepen en waar we de auto hebben geparkeerd. Die stuurt een taxi. We moeten even wachten, maar dan rijd de taxi voor en zet ons af bij het hotel. Daar staat ons Seatje braaf te wachten. We moeten alleen even krabben… Bevroren ruiten.


Best een mooi vliegveld

Oh, nog even wachten

En dan kunnen we naar huis. Ideaal dit! Ongeveer 1,5 uur later komen we thuis aan. De poezen-dames zijn blij ons weer te zien en wij om hen te zien. En we zijn blij met het Hollands kopje koffie en ons eigen bedje! Als we dan klaar zijn met slapen, boodschappen doen, wassen, opruimen, kunnen we weer plannen maken voor volgende reizen…


Epiloog

Dit was weer een heerlijke vakantie! Niet zoals het natuurgeweld in Alaska of op Hawaii. Niet zoals bij de Grote Parken in het westen van Amerika. Niet zo Europees, knus, klein als aan de oostkust. Maar wel hele gezellige steden, veel sfeer, veel muziek en veel kleine pareltjes.

Wat maakte indruk?

  • In Pensacola genieten van kleine dingen als het vliegtuig museum en de vuurtoren;
  • Geweldig leuk New Orleans, zeker voor herhaling vatbaar;
  • Tabasco Fabriek;
  • Nashville: gezellige stad en ook voor herhaling vatbaar;
  • De Grand Ole Opry! Heel bijzonder om mee te maken;
  • Mooie bergen en spannende routes in de Great Smoky Mountains;

  • Kleine bezienswaardigheden als de Palmetto Moonshine brouwerij, de Cabbage Patch Kids en het Race museum;
  • Gallery 63;
  • CNN Center en Coca Cola Museum in Atlanta;
  • Lekker rondstruinen door Savannah en over de Daytona Beach Boulevard;
  • Weerzien met Johan & Coby en natuurlijk met PeeWee & Cil

We hebben dus weer genoten! En uiteraard is het errug fijn als je in maart bij 28 graden over de boulevard loopt, wetende dat het in Nederland vriest en nog steeds sneeuwt. Toch hebben wij ook sneeuw en kou gehad, in de bergen van Tennessee, in de Great Smoky Mountains. Maar dat is in de bergen, niet in plat, deels onder zeeniveau gelegen Holland!


We hebben een aardige rondreis gemaakt, een kleine 5.000 kilometer in 2 weken tijd. We zijn door maar liefst 8 staten gereisd: Florida, Alabama, Mississippi, Louisiana, Tennessee, North Carolina, South Carolina & Georgia. We waren al eerder in Florida, Mississippi en Tennessee. Dat betekent dat er 5 nieuw zijn en dat we nu in 45 van de 50 staten zijn geweest. Nog 5 te gaan…

Facts & Figures
Continent Noord-Amerika
Hoofdstad Washington DC
Grootte tov Nederland 236,54 x groter (9.826.675 km2)
Aantal inwoners 324 miljoen / 33 per km2
Beste reistijd Hele jaar, ligt eraan waar je naartoe gaat
Visum nodig? Ja, voor vertrek regelen
Visum kosten $14,- per visum
Tijdsverschil met Nederland Verschilt per deel, tussen 3 en 12 uur vroeger

Reacties zijn afgesloten.